Is de Bijbel een mythe ( deel 2)

Het woord "Hebreeër" kan mogelijks afgeleid zijn van de naam Heber, de achterkleinzoon van Sem, voorvader van Abraham.
De naam werd voor het eerst gebruikt voor Abraham en sommigen zijn van mening dat het kon betrekking hebben op het feit dat hij de Eufraat was overgestoken, maar dan moest het ook op iedereen van toepassing zijn die hetzelfde deed ! Anderen denken dat het ging om een vreemdeling en zijn tijdelijk verblijf in een ander land om hen te onderscheiden van de vaste bewoners. Het zou dus ook op nomaden of rondtrekkenden van toepassing kunnen geweest zijn. De Egyptenaren waren wel zeer bekend met het woord.
De vrouw van Potiphar zegt in Genesis 39 :13 "Toen het tot haar doordrong dat hij zijn kleed in haar handen had achtergelaten en naar buiten was gevlucht, 14 riep zij haar huisgenoten en zei tegen hen: Zie toch, de Hebreeër die mijn man in huis heeft gehaald, begint met ons te spotten. Hij kwam naar mij toe om met mij te slapen, maar ik begon hard te roepen." In vers 17 lezen we over de Hebreeuwse slaaf.
Genesis 40: 15 "Want ik ben met geweld weggesleept uit het land van de Hebreeën ik heb ook hier geen misdaad gepleegd, waarvoor men mij in deze kerker moest opsluiten."

Vanaf welk tijdstip is men in de bijbel een stuk grond als een "land"gaan betitelen? Was het begrip"grens"toen al bekend ? Was het beloofde land een bijzonder landbouwgebied ? Hoeveel schapen zou men er hebben kunnen houden? Hadden de bewoners ook paarden?

Hebrew (adj.):

late Old English, from Old French Ebreu, from Latin Hebraeus, from Greek Hebraios, from Aramaic 'ebhrai, corresponding to Hebrew 'ibhri "an Israelite." Traditionally from an ancestral name Eber, but probably literally "one from the other side," perhaps in reference to the River Euphrates, or perhaps simply signifying "immigrant;" from 'ebher "region on the other or opposite side." The initial H- was restored in English from 16c. As a noun from c. 1200, "the Hebrew language;" late 14c. in reference to persons, originally "a biblical Jew, Israelite."

socrates schreef:Vanaf welk tijdstip is men in de bijbel een stuk grond als een "land"gaan betitelen? Was het begrip"grens"toen al bekend ? Was het beloofde land een bijzonder landbouwgebied ? Hoeveel schapen zou men er hebben kunnen houden? Hadden de bewoners ook paarden?

Persoonlijk denk ik dat het ze als "land" bestempelden dat het gewoon een gemeenschap was van "stammen" afstammelingen van de één of andere stamvader, dat zich door de eeuwen vermenigvuldigde en de grond bewerkte. Wij kunnen ons dat niet meer voorstellen, maar zo is het hier destijds door de vele bezetters ook vergaan.

Of ze nu paarden, geiten, of schapen hadden dat zal wel zijn, die dieren waren van alle tijden.....nog lang voor de Romeinen er heersten.

Was het niet ene Abraham die zijn zoon Isaack wilde offeren, maar op de laatste seconde het een "schaap" werd ??? Allemaal erg spannende ondoorgrondelijke straffe verhalen die wij als kind te slikken kregen (zo nu en dan) want eigenlijk was de Bijbel hier nooit zo populair dan bij onze Noorderburen dan weer

Waarschijnlijk, Klaartje, bedoelde Socrates met de vraag of er paarden bestonden , of die er waren om de grond van het beloofde land te bewerken.
Ik denk niet dat woestijnbewoners die bezaten, waren ook niet nodig,ze hadden immers vrouwen om het zware labeur te verrichten.
Het begrip "land " kenden ze zeker niet, als zij hun oog lieten vallen op hetgene anderen bewoonden en bewerkten, gingen ze gewoon op rooftocht. En palmden in hetgeen ze te pakken kregen, vrouwen als extra baarmoeders er bovenop .
Wist je trouwens dat kongolezen, die nog in stammenverband wonen, geen begrip hebben van eigendom ?
Toen die hier ten lande kwamen op den buiten, wandelden die gewoonweg door te tuinen van de mensen om een stuk van de straat te omzeilen.
Wisten niet beter.
In onze buurt is er een opvangtehuis voor allerlei probleemkinderen, indertijd waren daar ook enkele zwarte en zware jongedames.
Zij kwamen dan voorbij gewandeld en plukten uit onze voortuinen mooie lentebloemen - tulpen, paasbloemen -tot ze een mooi boeket verzameld hadden voor hun kamer op te fleuren... gelukkig zijn ze daar niet zo lang gebleven
Of onze wijze Soc hier iets heeft opgepikt is twijfelachtig....ik denk dat zijn vragen eerder retorisch zijn .

De oudste, door paarden, getrokken strijdwagens in Oud-Egypte, dateren ongeveer van 2000 voor onze tijdrekening.

En verder:

Strijdwagens in de bijbel (wikipedia):

Strijdwagens worden vaak vermeld in het Oude Testament, in het bijzonder door de profeten, als oorlogsinstrument of als symbolen van macht en glorie. Het eerst vermeld in het verhaal van Jozef (Genesis 50:9), "ijzeren strijdwagens" worden tevens vermeldt in Jozua (17:16,18 ) en Richteren (1:19,4:3,13) als wapen van de Kanaänieten. I Samuel 13:5 vermeldt (met overdreven aantalen) strijdwagens van de Filistijnen, die soms geïdentificeerd worden met de Zeevolkeren of Myceners. Enkele voorbeelden uit de Nieuwe Bijbelvertaling (2004):

Vriendin van mij,
met een merrie voor farao’s wagen
vergelijk ik jou!

(Hooglied 1:9.)

Ze vulden hun land met zilver en goud,
hoe meer schatten, hoe beter.
Ze vulden hun stallen met paarden,
hoe meer wagens, hoe beter.

(Jesaja 2:7.)

Daar doemt de vijand op,
als een jagende wolk,
zijn wagens razen als een wervelwind,
zijn paarden gaan sneller dan adelaars.
"Wee ons! Het is met ons gedaan."

(Jeremia 4:13.)

bluevelvet schreef:Het woord "Hebreeër" kan mogelijks afgeleid zijn van de naam Heber, de achterkleinzoon van Sem, voorvader van Abraham.
De naam werd voor het eerst gebruikt voor Abraham en sommigen zijn van mening dat het kon betrekking hebben op het feit dat hij de Eufraat was overgestoken, maar dan moest het ook op iedereen van toepassing zijn die hetzelfde deed ! Anderen denken dat het ging om een vreemdeling en zijn tijdelijk verblijf in een ander land om hen te onderscheiden van de vaste bewoners. Het zou dus ook op nomaden of rondtrekkenden van toepassing kunnen geweest zijn. De Egyptenaren waren wel zeer bekend met het woord.
De vrouw van Potiphar zegt in Genesis 39 :13 "Toen het tot haar doordrong dat hij zijn kleed in haar handen had achtergelaten en naar buiten was gevlucht, 14 riep zij haar huisgenoten en zei tegen hen: Zie toch, de Hebreeër die mijn man in huis heeft gehaald, begint met ons te spotten. Hij kwam naar mij toe om met mij te slapen, maar ik begon hard te roepen." In vers 17 lezen we over de Hebreeuwse slaaf.
Genesis 40: 15 "Want ik ben met geweld weggesleept uit het land van de Hebreeën ik heb ook hier geen misdaad gepleegd, waarvoor men mij in deze kerker moest opsluiten."

Jij bent gewoon niet in staat om feiten van fictie te scheiden.

talisman schreef:Jij bent gewoon niet in staat om feiten van fictie te scheiden.

(Daar gaat mijn plechtige voornemen!... hahahahahahahaha!)

En dat is, omdat ze de "fictie" heeft leren zien als "waarheid".

Als ze de "feiten" onder ogen zou kúnnen zien (want het is al zo erg dat ze dan niet meer kán), zou ze haar, o zó diep gekoesterde, overtuiging - dat, wat in de bijbel staat letterlijk waar is en een onweerlegbaar historisch verslag - moeten opgeven...
En dan raakt de arme vrouw in een identiteitscrisis, waar ze misschien nooit meer uitraakt.
Haar overlevingsinstinct zal er wel voor zorgen dat dát niet gebeurt!

J. Krishnamurti heeft ooit eens een verhaal verteld, over hoe afhankelijkheid van een religieuze overtuiging eigenlijk zou kunnen ontstaan:

"Stel: je gaat wandelen in de bergen en je vindt op je pad een hele mooie steen! Je raapt hem op en neemt hem mee naar huis.
Daar plaats je hem op een goed zichtbare plaats (op de schouw bvb ~ Vess.), zet er een bloemetje voor, dat je alle dagen water geeft, en als je een oosterling bent, brand je er alle dagen een wierookstokje voor.
Welnu... na een week of zes, kom ik bij je op bezoek, en als je even niet oplet, pak ik de steen weg!
Je zult dan merken, dat je helemaal van slag bent en het verdwijnen van de steen als een groot verlies ervaart!"

Vesselin schreef:(Daar gaat mijn plechtige voornemen!... hahahahahahahaha!) En dat is, omdat ze de "fictie" heeft leren zien als "waarheid". Als ze de "feiten" onder ogen zou kúnnen zien (want het is al zo erg dat ze dan niet meer kán), zou ze haar, o zó diep gekoesterde, overtuiging - dat, wat in de bijbel staat letterlijk waar is en een onweerlegbaar historisch verslag - moeten opgeven... En dan raakt de arme vrouw in een identiteitscrisis, waar ze misschien nooit meer uitraakt. Haar overlevingsinstinct zal er wel voor zorgen dat dát niet gebeurt! J. Krishnamurti heeft ooit eens een verhaal verteld, over hoe afhankelijkheid van een religieuze overtuiging eigenlijk zou kunnen ontstaan: "Stel: je gaat wandelen in de bergen en je vindt op je pad een hele mooie steen! Je raapt hem op en neemt hem mee naar huis. Daar plaats je hem op een goed zichtbare plaats (op de schouw bvb ~ Vess.), zet er een bloemetje voor, dat je alle dagen water geeft, en als je een oosterling bent, brand je er alle dagen een wierookstokje voor. Welnu... na een week of zes, kom ik bij je op bezoek, en als je even niet oplet, pak ik de steen weg! Je zult dan merken, dat je helemaal van slag bent en het verdwijnen van de steen als een groot verlies ervaart!"

Volgens mij tracht je Satan te ontmaskeren!!!

talisman schreef:Jij bent gewoon niet in staat om feiten van fictie te scheiden.

Er bestaan ook fictieve feiten.

Dat de menselijke geest verzot is op het creëren van "fictie" is een "feit"!

Reini schreef:Ik denk niet dat woestijnbewoners die bezaten, waren ook niet nodig,ze hadden immers vrouwen om het zware labeur te verrichten.

Zeg, máske!... Zal't gaan ja!...

En de jacht en de visvangst dan!!!... Zo lastig en zo uitputtend, dat wij mannen, in die tijd, minstens een paar liter palmwijn moesten achteroverslaan om er van te bekomen!
(Palmwijn... overigens deskundig gebrouwen door de ... euh... vrouwen... Da's waar... da's waar! )

Vesselin schreef:Dat de menselijke geest verzot is op het creëren van "fictie" is een "feit"!

Ben al een tijdje op zoek naar die geest, kan hem nergens vinden. Of is dat een vrouw misschien?

Met "wat" denkt ge dan?
Met uw grote teen?!