De internationale gemeenschap heeft in 2015 met Teheran een akkoord gesloten over het Iraanse nucleaire programma. Dat akkoord moest verhinderen dat het islamitische regime een atoomwapen zou fabriceren, maar sinds de Amerikaanse president Donald Trump in 2018 de terugtrekking uit de deal aankondigde, schendt Teheran stapsgewijs de bepalingen van het akkoord en is het opnieuw begonnen met de productie van hoogverrijkt uranium.
Waarom wil de EU het pact redden?
Dat de Europese leiders alle zeilen bijzetten om de deal met Iran overeind te houden, moet niet verbazen. ‘Als de Amerikanen het nucleaire akkoord opblazen, openen ze de doos van Pandora. Dan valt oorlog in de regio niet uit te sluiten’, waarschuwde Frans president Macron begin mei nog in een gesprek met het Duitse blad Der Spiegel.
Het Midden-Oosten is sowieso een kruitvat. De toestand in Europa’s achtertuin kan wel eens heel explosief worden als de regio dra meegesleurd wordt in een kernwapenrace.
Daarnaast spelen commerciële belangen. Sinds de VS, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Frankrijk, Rusland en China in 2015 hun handtekening zetten onder de nucleaire deal, boomt de handel tussen Europa en Iran. Tussen 2013 en 2017 is die verdrievoudigd..
Vooral Italië, Frankrijk en Duitsland deden goede zaakjes. Heel wat Europese bedrijven azen op contracten in de energiesector. Maar ook Franse autofabrikanten zijn erg welkom in Iran.
De handel tussen de VS en Iran stelt daarentegen weinig voor. Vorig jaar was die goed voor 168,5 miljoen euro, nog geen vierde van de handel tussen ons land en Iran.
En dit ziet men ook terug in het opblazen van die Nord Stream-gaspijpleiding. Daar waar Rusland gewoon het kraantje moest dicht draaien om W-Europa op droog zaad te zetten beslisten er andere(n) over om ze op te blazen (hierover is al genoeg geschreven).
Make America great again en dit ten koste van alles en iedereen, zeker ten koste van W-Europa.
En dit is dan ook perfect van toepassing op de houding van W-Europa tov de VS:

- image.png (320.03 KiB) 1564 keer bekeken