"IN DE OCHTENDSCHEMERING MET JOHANAMARIA"

Hoe stil,
haast ademloos stil, luister en kijk ik.......

Hoe stil het bed , de kamer,
de kast, de kamerplant,
zo stil
zo dood-stil.

En Moederke...... ,
ook jij ligt daar zo stil, zo ademloos stil.
Je kijkt me niet meer aan,
maar ik weet dat je me ziet door die gesloten ogen.
Je glimlacht nu niet meer,
maar je rustig, vredig gelaat geeft het gevoel
dat het goed met je gaat.

Jij slaapt ,
jij slaapt zo rustig , zo schoon
dat heb ik lang niet meer gezien.

Want Moederke,
nu ben jij dood.
Moederke toch,
Hoe kan dat nou?

Johana-maria
18 december 2002

Bibi , jij hebt me , met je berichtje en je aanmoediging
(van za.24 juni) geholpen om verder nog enkele gedichten,
bij het overlijden van Moeder, verder te schrijven.

Je schreef:
"natuurlijk ga je verder schrijven over je moeder,
dat is onze manier om vragen te stellen...
Onze letters en woorden zijn DELEN en VERWERKEN...

Dat vind ik echt zó mooi:Delen en verwerken.
En verder:
"Je gevoelens delen,angst en liefde,
die je bezig houden neerschrijven."

Wel, ik zal nog enkele tekstjes die ik toen neerschreef ,
hier verder op dit witte blad proberen te schilderen met kleuren van gevoelens ,
zoals jij dat schrijft.

Enig en bedankt Bibi!

johana-maria

HOE KAN DAT NOU?...

HOE MOET DAT NOU?...

Moeder ,
hoe kan dat nou?

Nu staat daar ineens
je gelaat op een gedenkingsprentje!

Moeder
hoe kan dat nou?

Gisteren was je er nog.
Gisteren keek je me nog aan.
gisteren glimlachte je nog.


Moeder,
hoe kan dat nou?

En...
Moeder
Hoe moet dat nou verder
zonder jou?

Fluister nog éénmaal mijn naam,
roep ons nog éénmaal allemaal saam,
kijk me nog éénmaal aan,
met die blik die verrast opkeek
omdat ik er weer was,
voor jou.

Je wilde nog zó graag verder
Moeder.
Maar toen viel een schaduw op de weg.
De zon ging onder en
't was nacht en
winter.

Johana-maria
21 december, eerste winterdag 2002

Na het overlijden van Moeder , kwamen ze naar me toe:
"innige deelneming"; "christelijke deelneming" ; " medeleven"...
Ik stijgerde telkens weer opnieuw!!!
Ik kon er niet meer tegen!
Wie heeft zoiets uitgevonden, zoveel hypocrisie op een moment
dat men geen woorden kan verdragen!!!

Op zeker moment riep ik het uit:
"ga weg , laat me alleen"
Ze begrepen het niet....
Want het was toch een gebruik, een gewoonte, dat moest toch zó ????
Toen schreef ik dit:

"DEELNEMING" ?!

"Innige deelneming", zei je mij
en anderen dan weer
" Medeleven"

Waarom?
Waarom zoveel woorden als
geen woorden helpen
bij zoveel verdriet!

Waarom?
"Medeleven, deelneming..."
Hoe kan je dat zeggen?
Je was er niet,
toen ik uren alleen zat te waken,
angstig alleen,
alleen met de pijn, het verdriet en het niet begrijpen.

Waar was je toen?
Hoe kan je me dan omhelzen en zeggen:
"mijn medeleven, mijn deelneming"
Deel-nemen in wat?
Mede-leven hoe?

Dat kan toch niet!
Je kan niet deelnemen in mijn leed,
in mijn pijn en mijn verdriet.
Daar sta jij buiten.
Je kan niet binnen.
Dat kan je niet!

Dus.....
zeg het liever niet.
Wens mij alleen sterkte en troost.
En...
draai je dan om en
lach en praat,want
"Het leven gaat verder!"


Johana-maria
23 december 2002

reactie - op hoe kan dat nou...


Johana-maria,

Hoeveel tederheid,
hoeveel verdriet,
maar het leven gaat verder
en moeder
"een moeder"
vergeet men toch niet.

Dank om
deze intieme gevoelens
met ons te delen.

Nog even
en de herinneringen
worden vreugde
en dankbaarheid,
om wie zij was,
om wat ze deed
om wie ze nog steeds is
voor jou!

Met veel vriendschap
ria

Wel lieve Ria, soulmate,
jij hebt me helemaal niet gekwetst met je
zo lieve berichtje ,dat inderdaad mijn tekst heeft gekruist.

Al wat je schrijft is zo lief en waar!
En zelfs na het lezen van de laatste tekst
mocht jij schrijven wat je schreef.
Het toont alleen maar jou grote gevoeligheid, aandacht en ja
"meeleven", echt en uit de grond van je hart.
Wat ik bedoel is het "met de lippen zeggen",
uit gewoonte , omdat het zo moet...
zonder dat het hart er bij is, zonder dat men er echt iets om geeft.

Inderdaad : het leven gaat verder Ria, dat IS gewoon zó!
Het is 3 jaar geleden...

Maar toen in 2002 stond de tijd voor mij stil.
Want Moeder was het enige dat ik nog had
na een jarenlang verblijf in het buitenland als
ontwikkelingswerkster.
En toen heeft de tijd stil gestaan,
het leven ging even niet verder voor mij.
Ik was me-zelf even kwijt en ook de weg...

Ria, ik hoop alleen dat ik je kon gerust stellen.
Dank en nogmaals dank voor jou lieve , gevoelige
berichtjes.Ik lees ze zo graag en heb er zoveel aan.

Een heel dankbare
johana-maria

OP TOPIC:"HEELHEID",

tikte ik een gedicht in dat ik kreeg in een PPS.
De beelden en muziek waren mooi,
maar de tekst was bijzonder mooi.

"VRIENDEN OP INTERNET" (Dank zij mail en forum)

Ik schreef het over voor al de lieve en goede vrienden van
FORUM-POEZIE!

Geniet er van
johanamaria

ALS JE DENKT DAT ALLES VERLOREN IS,

KAN PLOTS EEN VOGEL BEGINNEN FLUITEN.

Een paar dagen na moeders ' overlijden en ik dacht
dat ik alles verloren was , kwam er een telefoontje...
Dat was Gods'vogel die weer ging fluiten.

Wonderen bestaan!

johana-maria

Ja wonderen bestaan soms, een plotselinge vriendschap die een verandering kan geven aan je leven. Heb dit ook meegemaakt begin vorig jaar, heb toen dit gedichtje geschreven, is al eens eerder geplaatst op forum.




Kon geen afscheid nemen, zat te vol met mijn verdriet
verstopte het heel diep toen je ons plotseling verliet.
Ja aan de buitenkant was alles weer oké
maar van binnen sleepte ik jou, steeds maar met mij mee.

Je bleef voor mij, mijn kleine lieve schat
ook al hebben wij jou maar tien weken bij ons gehad
Jou dood te moeten vinden in je bedje deed zo pijn
dat ik het allerliefste maar bij je wilde zijn.

Na een periode van bijna dertig jaar
kreeg ik met hulp van een goede vriendin het eindelijk voor elkaar
Zij brak door het masker heen, leerde mij weer praten
en ik heb je op een mooie plek toen eindelijk los kunnen laten.

Het masker ben ik kwijt, maar een vriendschap is ontstaan
een vriendschap die zal blijven, bij een lach en bij een traan.
Jou zal ik nooit vergeten mijn kleine lieve zoon
maar van dit voorjaar af, leef ik weer gewoon.

Kruimeltje

Johana-maria, ik ben stil geworden van jouw prachtige verhaal.
Ontwikkelingswerkster, ik had het kunnen vermoeden.
Jij bent een bescheiden maar prachtige vrouw.
Misschien wel soulmates, maar jij bent vooral een vrouw van daden,
de rode draad in jouw leven, dienstbaar zijn, beschikbaar voor anderen.
Wat ben ik blij dat ik ook deze mooie kant van jou mag leren kennen.
Ik ben teveel een vrouw van woorden, jij deed en doet het toch maar.
Mijn oprechte bewondering voor jouw leven en inzet.

Een vraagje, bescheiden ook, kan je ons uit jouw jarenlange ervaring
een beetje de weg wijzen?
Ontwikkelingswerk, ik heb er in mijn jeugd ook van gedroomd, maar ik had niet de moed om mijn leven (en welvaart) hier los te laten. Velen zijn geroepen....weinigen....
Ik zie je nu nog liever Johana-Maria!
Een dikke zoen en voel je niet meer alleen, mag ik naast je staan?
veel liefs, ria

Ria honderdmaal pardon dat ik je niet vlugger antwoordde.
Ik kon het niet , ik had geen woorden voor zoveel liefde , vriendschap en
goedheid.
Ik was te ontroerd en getroffen.....
Vandaar mijn (te lang) stilzwijgen Ria.

Zoveel gevoelens,
zoweinig woorden!!!

Ria vergeef me en ik zal proberen vlugger te antwoorden al
was het maar met één woord:
DANK!!!

Heel veel liefs met enorme dankbaarheid Ria!
johana-maria

Er blijven nog een paar teksten ,
geschreven na het overlijden van Moeder.
Die wou ik graag hier nog brengen ,
om dan misschien iets anders neer te pennen!Insh-Allah!

Veertien dagen na haar heengaan:

IK MIS JE ZO

Moeder,
ik mis je zo,
het doet zo'n pijn
ik vind je niet meer en
heb je nog zo nodig.

Ik heb je altijd gemist,
ik heb je altijd nodig gehad,
maar ik wist het niet,
besefte het niet en
liep langs je heen.

En nu ,
Moeder,
ben je weg,
weg.
Nu ben je er niet meer.
Nooit meer.

Nooit meer
kan ik je nog zeggen dat ik je nodig heb
dat ik je mis,
dat ik van je hou.
en altijd gehouden heb
ook al wist ik het niet.

Ik heb het niet geweten
ik heb het nooit geweten dat
ik je zo missen zou.
Het was zo,
maar ik heb het nooit geweten,
tot nu....

Nu weet ik het en
roep je
"Moeder".
Doch in de nevel van de Eeuwigheid, aan de overkant
kan ik je niet zien, niet horen, niet voelen.
nooit meer!

Ben je er Moeder en hoor en zie je mij?
Door de mist heen van de overkant?
Gaat het nu goed met jou, geen pijn meer en
ben je gelukkig
daar,ginds aan de overkant?

Door de mist heen roep ik nog:
"Ik mis je zo en heb je nog zo nodig
Moeder! "

Johana-maria
5 januari 2002

Stom verdriet.

Het doet zo'n pijn,
binnen in mij,
rondom mij,
alleen maar pijn.

Er zijn geen woorden,
alleen maar stom verdriet en
tranen in mijn keel en ogen.

Pijn en verdriet
als hoge, woeste golven
overspoelen mijn hart.
Golven van onmacht en angst
razen over me heen,
tot het zout in alle wonden bijt.

Tot ik neerkniel en wacht
het hoogtij gaat weer voorbij en
de pijn ebt weg voor een tijd.
Er blijft maar alleen stom verdriet.

johana-maria
11 januari 2002

De twee laatste teksten hebben een fout jaartal:
Geen 2002 maar 2003.
5 januari 2003 en
11 januari 2003

(Moeder overleed in december 2002 , daarom deze verwarring)