Vandaag verjaart de oudste kleinzoon, hij wordt 27 dat
deed me denken aan de ' tijd '.
Tijd.
Vluchtig is de tijd,
massa's dierbare beelden
opgestapeld voor altijd,
zoveel jaren van samen,
nu verweesd en alleen,
soms met een glimlach
soms een hart van steen.
Leven is een strijd
van jezelf, tegen jezelf,
proberen sterkte vinden
moed vergaren, vasthouden
om als mens alleen
verder te gaan met leven,
tijd je nog gegeven.
Traag vertikt de tijd,
seconde per seconde,
dagen, maandenlang
leven wordt overleven,
hier en daar een blij moment
met later weer het kruis
van een leven alleen
niet altijd zin in tijd.
Bomi
( 2012 )
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Ik zou je willen troosten, moed geven
maar ik kan alleen met jou treuren...
Toen ik je bijna wanhopig 'Tijd' aan
't lezen was, voelde ik mij zo koud,
zo triest... het was alsof ik het zelf
beleefde !
En ik dacht...wat zou mijn leven zijn,
zonder mijn Alter ?
Bomi, je kent me nu toch een beetje...
je weet dat ik niet achter mijn woorden
moet zoeken... wel, ik moet je bekennen
dat ik er nu geen gepaste vind om je op
te beuren.
Wij wensen je het allerbeste mogelijk in
je huidige situatie (wetend dat je toch een
mooie, lieve familie rondom jou hebt).
Veel liefs van ons beiden
Alter en Rankje
Ps. Mijn oudste kleinzoon, Robbie, is ook 27
geworden, daar ergens in Australië...en zelfs
spreek ik met hem en zie ik hem op Skype, ik
heb hem niet kunnen omarmen en ik mis dat
wel !
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....