Wie weet de remedie ?

Beste dewill ik heb je gevonden. Wat kan ik anders zeggen dan wat de anderen hier al verteld hebben?
Waarom zou je niet mogen schreien? Emmers heb ik al vergoten aan tranen.

Laatst was er een "bemoedigingsavond" op de palliatieve afdeling waar mijn man overleed, daar was ook een man die nog niet lang alleen was komen te staan. Wat dacht je? Die man heeft ook geschreid. Tranen werken bevrijdend.

Ik heb maandag bijna de ganse namiddag geweend, eerst bij een collega van mijn man die op bezoek kwam, dan in mijn eentje.
Heb ik verteld dat ik mijn zoon gebeld heb op een avond dat ik het niet meer zag zitten? Daarna kreeg ik reactie van iemand van kennissen die vond dat ik dat niet had mogen doen, want dat de kinderen ook hun verdriet hebben. Ik wil daar niet teveel van profiteren , maar soms, ja soms gaat het niet anders. Zij hebben hun partner nog, hun kindjes, broers en zussen. Ik heb niemand meer want bij mijn man kan ik niet terecht met het verdriet om ons moeke en bij ons moeke kan ik niet meer terecht met het verdriet om mijn man. Want ik ben ze allebei kwijt op veertien dagen tijd. Mijn zus is ook haar moeder kwijt dus daar kan ik ook moeilijk gaan wenen.
Toen ik een gesprek had met de pastoraal werkster van het ziekenhuis vond die dat ik heel rijk was aan contacten. Ja, dat is wel zo en dat is tof, maar die contacten slapen 's nachts en gaan ook met vakantie.

Wie je zo lief was die blijf je missen.

Ik heb ook al eens gedacht wat doe ik hier nog, maar ja, daar zal wel een reden voor zijn waarom ik hier nog rondloop met mijn ziel onder mijn arm...

In jouw plaats zou ik me toch maar eens heel goed laten gaan. Ik heb nachten geweend, gehuild...En nog zal ik wel een terugval hebben vrees ik.

Ik wens je, ja wat wens ik je? Ik weet het niet, want ik weet het ook niet wat best is.

Rouwen is een lang proces en niet in een, twee, drie is dat klusje geklaard.

Sta jezelf toe verdriet te hebben, je hebt verdriet, een dierbaar iemand is uit je leven weggevallen.

Oeps al zo laat! Ik kom morgen eens terug piepen hoe het met je gaat.
Het zal wel avond worden, want morgen is een drukke dag met de werkzaamheden in moeders huis, dat maar niet leeg raakt....

Dag Dewill,

Hopelijk heb je een beetje een aangenaam weekend
en is het niet al te moeilijk, geniet een beetje van de zon

Groetjes,
Oma-C

Hallo dewill,

hoe gaat het ermee? Een beetje van het zonnetje kunnen genieten vandaag? Het was wel serieus wind hier. Ik heb de voortuin proper gemaakt. Zo kan ik als ik terug ben van een weekje weg de bloembollen planten.

Ik zal je wat zeelucht opsturen, goed?

Bedankt aan iedereen die mij hier moed komen inspreken , durf geen namen meer noemen uit schrik iemand iets tekort te doen .
Ik heb ook van het mooie weekend gebruik gemaakt om mijn huis grondig te kuisen , de ramen te lappen , de tuin op te ruimen en de tuinpaden op te frissen. Honderd en zoveel keer gedacht hoeveel lichter en aangenamer die werkjes voorheen waren met zijn tweetjes .
Nu zie ik heel erg op tegen die lange winteravonden die er aankomen en die ik alleen moet doorbrengen in droeve melancholie zonder in alle intimiteit te kunnen knuffelen of geknuffeld te worden zoals tijdens al die mooie winteravonden vroeger .
Ik hoop voor allen die ook hun partner of andere geliefden moeten missen dat zij er het beste van kunnen maken zonder al te veel treurnis of verdriet .

Groeten , dewill

Dag Dewill,


Van mij ook nog even een een troostknuffeltje
mssn en hobby terug opnemen of beginnen,
om afleiding te hebben in die lange donkere wintertijd

Veel sterkte en groetjes,
Oma-C

Dag Dewil,
Ik ben nog eens van voor af aan gaan lezen op jouw topic.
Je bent een moedige man. Je doet vanalles wat nodig is, en kan.
Ondanks je rolstoel.
Maar je verdriet moet ook een uitweg krijgen,
als je alles wegslikt en opkropt wordt je ziek
Waarom zou een man niet mogen huilen als hij verdriet heeft
Huilen is even gezond als lachen, alleen minder aangenaam
Maar het verlicht je zware geest, en 't is goed dat je het verdriet
eruit kan laten stromen met al de waterlanders
Het is vooral iets héél menselijks.
De tijd dat jongens en mannen niet mochten huilen of wenen
is al héél lang voorbij, omdt het de normaalste zaak van de wereld is.
Samen met een goeie vriend(in) een gebuur of lieve familie
is het hélend, probeer het maar eens.
Als je niet wil dat "mensen" het zien doe je het thuis,
of als je niet kan slapen, je zal zien dat het helpt

Ik hoop dat je dit niet ziet als 'me bemoeien', ik weet wat ik zeg,
want ik ben ook mijn lieve man verloren
alleen is het al bijna 20jaar geleden; hij was toen 54 en ik 50.
Een warme sterkteknuffel en veel moed
Een andere 'remedie' heb ik niet; helaas

Groetjes,
Oma-C

Goeienavond Dewill,

Nog even een avondgroet, hopelijk was je dag goed


Nog lieve groetjes ,
Oma-C

Allemaal heel erg bedankt voor de steun .

Als Helena het niet erg vindt en geen bezwaar maakt dat ik soms in haar hoekje kom binnenvallen alwaar ik jullie ook ontmoet dan mag dit hoekje van mij gesloten worden .

Groet , dewill

kom maar af dewill altijd welkom

Welgemeende dank voor jou gastvrijheid , Helena .

Aan de Moderator : dit topic mag gesloten worden met mijn beste dank voor de moderatie .

Groet , dewill