Anekdotes...

En denk je dat het dan zal helpen Zorro ? Je hebt het misschien nog niet door, maar de mestbanken in Nederland zitten al overvol... daarom strooien ze het aan deze kant van de Schelde zo weelderig rond... Het riekt hier naar die typische lijfgeur van de Kempenaren, dat je zelfs dat van een bunzing niet meer merkt...
Je doet maar...

De vraag van de dag, gesteld door de onvolprezen poll-master, deed mijn gedachten even afdwalen.
Hoe vaak eet u pizza?
Meteen bevind ik mij terug op vakantie in Italië, aan het Lago Maggiore.
In het stadje Arona aan de Zuidelijke kant van het meer, in het ristorante van Angelo.
Ik vermeld de naam van zijn eetgelegenheid niet, dan maak ik geen reclame.
Hoewel Milaan zo'n 70Km. verwijderd ligt van Arona, kwamen er Italianen vanuit deze stad speciaal hiernaartoe om zijn pizze (meervoud van pizza) te eten.
"De jonge snaken die in de meeste restaurants proberen de show te stelen door die deegschijven in de lucht te zwieren, kennen er dikwijls de ballen niet van" zei me eens een Milanees waarmee ik in gesprek raakte
"deze man weet tenminste waarmee hij bezig is"
Wat ik met volle mond alleen maar kon beamen.
Die pizze van hem zijn dan ook in geen enkel opzicht te vergelijken met de belegde kartonnen borden die in de diepvriesafdeling van vele warenhuizen als zijnde pizza verkocht worden.
Zijn pizza "alla casa", daar een karaf rode huiswijn bij, ik wil het best ruilen met een 6 gangen-menu!...
Eénmaal heb ik het gepresteerd, met de caravan nog achter de auto, rechtstreeks naar zijn ristorante toe te rijden. De hele sleep op zijn parking gezet en gaan smullen, niet met één maar met twee flessen wijn om alles door te spoelen, het was tenslotte de hele dag zeer warm geweest in de auto.
De volgende morgen dan rustig naar de camping gebold.
Met de jaren zijn Angelo en zijn famiglia goede vrienden van ons geworden, met weemoed denk ik hieraan terug, nu mijn eega Spanje boven Italië prefereert als reisdoel...

Ik weet niet wat dat is maar mijn vrouw is ook niet meer te spreken over Italië.

Nochtans we hebben er indertijd met de kinderen geweldige vakanties doorgebracht.
Het begon allemaal toen ik van werk veranderde en we op dat moment wat in geldnood zaten en er van vakantie dat jaar geen sprake kon zijn.
Mijn collega op het nieuwe werk maakte me wijs dat vakantie nemen met de tent toch geen geld kost.
“Ge moet thuis toch ook eten hé?” Zei hij, en ik was op meteen overtuigd.
“Ja maar ik zit toch nog met een groot probleem, ik heb namelijk geen tent…”
“Dan kunt ge die van mij lenen!” Sprak hij. “ Als jij weggaat moet ik je hier vervangen en dan heb ik geen tent nodig hé?”

Dat was dus geregeld. Nu nog mijn vrouw overtuigen.
Wij hadden nooit gekampeerd en ik wist dat ze niet erg tuk was op het slapen in de vrije natuur met al die insecten om ons heen, en vooral die spinnen!

Er was maar één manier om haar te laten instemmen. Ik moest de kinderen op mijn hand krijgen.
Ik geeft toe, het was een lepe zet van mij maar het moest dan maar.
Bij het avondeten zei ik zo langs mijn neus weg dat het toch spijtig was dat we dit jaar niet met vakantie zouden kunnen omdat we geen geld hadden maar dat er iemand op het werk was die mij voorgesteld had om gratis met vakantie te gaan…

Onmiddellijk had ik alle aandacht.
“Gratis? Hoe dan wel?”
“Hij wil me zijn tent lenen…”
“Ha nee!Geen sprake van. Daar krijg je mij nooit in.” Protesteerde mijn vrouw.
Maar het was al te laat, de kinderen vielen in koor hun papa bij.
“Allé toe mama, dat zal plezant zijn!”, minuten lang, “Allé toe mamske, allé…”
Ik deed ook nog een duid in het zakje. “ En ik zal altijd de afwas doen!”

Haar hart smolt weg, je kon het zo zien . Na tien minuten gaf ze de ongelijke strijd op en stemde toe.
“Joepie!!!” Ze vlogen alle drie rond haar nek.

Een week later vertrokken we naar het Gardameer in Noord Italië, met de grote geleende tent.

Het avonduur kon beginnen.

Hahaha... ik lag me een kriek, alleen bij de gedachte van een geleende tent... Ik ken dat, heb dat al ééns ervaren, maar daarna nooit meer... en dan ook nog ; het Garda-meer... Garda vous ! ja... zeker als het daar regent. En regenen kon dat daar, en hoe... daarbij is -bij ons vergeleken- een onweer van voorbijgaande aard... hier verdrijven de winden de wolken en het gerommel in alle windstreken, maar daar blijft dat hangen tot de huilbui is uitgeraasd. En dan kun je je voorstellen wat een tent -muskietengaas of klamboe was beter genoemd- moet voorstellen in zo'n tempest. Was er nog een gaatje meer geweest, gegarandeerd zou daar ook nog een druppel op ons matrasje vallen. We konden beter in zwembroek het Gardameer overzwmmen, natter kon al niet.
En dat seizoen liet ons het Lago Maggiore, het Comomeer, dat van Geneve en tenslotte het Zilvermeer niet onbetuigd... die tent moest nat,, en dat werd ze ook...
Mijn vriend (sic) van wie ik die tent had, heb ik daarna getracteerd op een volle emmer goed Kempisch water...

Dus TLL ben ik niet de enige met deze ervaring?

Jongens wat hebben we wat afgelachen. (Enfin, nadien toch).

Die geleende tent was er eentje die nog uit de tijd van vóór JC kwam denk ik.
Het leek wel en kleine circustent met in het midden een grote lange stok die alles omhooghield.

Groot was ze genoeg en daarom hadden we onderweg maar één tent opengezet en onze vrienden, die mee waren met hun twee dochters, konden allemaal bij ons overnachten.
Aan het Vierwoudstedenmeer in Zwitserland was onze enige stop.
Die nacht brak er een onweer los zoals ik er in mijn hele leven nog geen gezien had.
De halve nacht hingen mijn vriend Fred en ik aan de binnenkant van de tent om te beletten dat ze zou wegvliegen.

Jouw tent was een muskietengaas TLL, de onze was niet beter.
Het water druppelde de hele nacht op onze slaapzakken en toen we tegen de ochtend wilden opstaan waren onze luchtmatrassen allen bijeengedreven in de uiterste hoek van de tent.

Alles natuurlijk kletsnat.
Gelukkig scheen de zon weer vlug en kon alles drogen.
Voor de rest van de vakantie hebben wij aan het Gardameer geen druppeltje regen meer gezien, gewoon schitterend.

Dit was het begin van een lange reeks vakanties in Italië (met eigen tent nadien).

Ondertussen zijn onze drie kinderen al lang getrouwd en hebben zelf kinderen.
Kamperen doen zij al lang niet meer maar mijn vrouwtje heeft nog altijd de smaak te pakken en wij gaan elk jaar één of twee keren kamperen. Niet meer met de tent, een caravan nu, maar toch beleven we er telkens veel plezier aan.

Enkel van Italië wil ze niet meer weten…. Zijn het de Italianen of ligt het aan de campings? Ik krijg geen bevredigend antwoord van haar.
Frankrijk is nu ons geliefde doel.

Mijn vrouw heeft nooit een strozak, laat staan een canvastent van binnen gezien; ja, toch... in de showrooms van diverse campingzaken. Maar daar is er geen ongemak, dat is licht zat en geen spatje aan de hemel.
Maar niet alle ongemak is nadelig als je gaat kamperen; zeker niet als je een onhandige nonkel mee hebt als gezelschap.
Zo herinner ik me, uit lang vervlogen tijden, dat we met drie tenten van allerlei allooi, het gekende riviertje in La Roche gingen bevolken. Ene van ons gezelschap althans. Wij bivakeerden in de biezenkant op een verhoogd talud, maar nonkeltje had een plaatsje gevonden -dacht ie- daar kon ie makkelijk drie tenten kwijt. Maar z'n zadeldaktent was zo nog niet opgezet; de kleiachtige ondergrond op de leiachtige bodem liet niet toe zijn haringen daarin te hijen waar hij ze graag wou hebben. Dan maar gehort aan de omstaande bomen, ook geen probleem.
En het was droog die dag, héél droog... de zon scheen over de kampeerplaats alsof ze zich in de woestijn waagde; het weinige loof bood nauwelijks beschutting. Wou je verkoeling moest je onder je luifel schuilen of pootje baden in het riviertje (de naam ontgaat me voor 't ogenblik).
Maar het Belgische weertje hé... eenmaal een volle dag zon, komt 's avonds het gedonder in de glazen. Donkere wolken stapelden zich op en in een mum van tijd ving de splensbui aan. Na een uurtje of zo leek het erop of de dam, een eind stroomafwaarts had het begeven en had rechtsomkeer gemaakt richting onze tentzeilen.... het goot !
Wij schuilden op ons verhoog, maar nonkeltje zat in z'n diepe dal te hozen. Het riviertje was buiten haar oever getreden en had zijn grondzeil al ingepalmd. Voor ons geen erg, wij hadden veldbedden, hij -nonkel- enkel een luchtbed.
Heel de nacht bleef het -bij hem- dwijlen met de kraan open tot ie uiteindelijk toch in slaap moest gedommeld zijn.
's Morgens een heerlijk zonnetje, maar het beekje had het omliggend terrein in een basin veranderd; ons plekje was al droog.
Bij nader toezien was dat van nonkeltje ook droog, zelfs geen luchtbed meer te bespeuren...
Wie haalt het nu in z'n hersens om 's morgens vroeg al op een luchtbed én in pijama de beek af te drijven ? Ja, hij... Het beekje was een kolkend stroompje geworden en had hem meegesleurd vanuit z'n openstaand waterreservoir...
Eenmaal moet je toch lessen trekken, niet elke vrijstaande plaats is geschikt om een tent op te zetten... Nu wist hij wel beter, dat zou hem niet nog eens overkomen...
En wij konden onze lol niet op...

Sommige senioren zouden de letters "T" en "D" eens van plaats moeten verwisselen op hun toetsenbort.

Geméén hé??

Eventjes proberen mijn gedachten te ordenen, want het is een behoorlijk lange tijd geleden.
Van in de tijd, toen wij in Vlaanderen nog opgezadeld zaten met één TV-zender, die dan nog niet veel voorstelde, de BRT. In die mate dat we eigenlijk meer naar de Hollandse zenders keken, waar betere ontspanningsprogramma’s op de buis kwamen.
Nederland I en voornamelijk Nederland II, waar André Van Duin, Wim Sonneveld en natuurlijk Toon Hermans de vaandeldragers van de toenmalige humor waren...

Ken jij de Rosier?
Natuurlijk niet, stomme vraag overigens. Zelfs de meeste Antwerpenaars zullen de Rosier niet weten zijn.
Om dan maar meteen de algemene kennis wat op te vijzelen, het straatje bevindt zich tussen het Vleminckxveld en de Aalmoezenierstraat, in centrum-Antwerpen.
Op een mooie dag dienden wij, een familielid en tevens zakenpartner van mijzelve, ons aan te bieden in het gelijknamige hotel in deze straat wegens beroepswerkzaamheden. Het hotel is zeer prijzig, geen spek voor de bek van de gewone man, verkeerdelijk altijd Jan met de pet genoemd! Ik heb al vele gewone mannen ZONDER pet gezien, soms zelfs met een hoed. Die hoed misstaat hen dan misschien wel, maar dat doet hier niets ter zake.
Zelfs toen al, was er geen plaats te vinden om te parkeren in het smalle straatje. Terwijl wij zoekende zijn, rijden verschillende auto’s ons langzaam voorbij, en stoppen voor het hotel waar het verboden is te parkeren.
Maar ik had iets gezien! Opgewonden zeg ik tot mijn collega
“Heb je gezien wie daar in die in die oude Mercedes coupé aan het stuur zat? TOON HERMANS verdomme!!!”
“Jij bent goed gek” zei Xavier.
Maar ik had inderdaad goed gezien, Toon himself stapte uit zijn Mercedes, uit de andere wagens kwamen andere Hollandse beroemdheden gekropen zoals daar waren de mooie Astrid Nijgh en konsoorten. De andere namen waren mij onbekend, zo fanatiek Hollands gezind was ik nu ook weer niet.
Tegen de tijd dat wij voor onze camionette een plaatsje gevonden hadden, was ik het hele voorval zo goed als vergeten. Maar toen wij van de hotel-manager onze opdracht gekregen hadden, en ons met de lift naar de bovenste verdieping begaven, werden wij met onze neus terug op Toon Hermans gedrukt.
Hij stond namelijk mee in de liftkooi die naar boven ging.
Die gelegenheid kon ik natuurlijk niet laten voorbijgaan, anders zou ik er de rest van mijn dagen spijt van hebben!
“Neem mij niet kwalijk, ik denk dat ik u ken”
“Oh ja?” zei Toon beleefd
“Ik ken u, u bent die meneer die dikwijls in onze huiskamer te vinden is, maar u zit altijd in een aquarium, net zoals onze warmwatervissen, altijd achter glas. Aangenaam u eens in levende lijve te mogen ontmoeten...”
“Prettige kennismaking” zei Toon en drukte mij glimlachend de hand!
(In die tijd kostte de suite waar hij verbleef 30.000oude B.Fr. voor één nachtje!)
Toon kwam graag en veelvuldig naar Antwerpen, en verbleef steeds in datzelfde hotel!
Bij deze gelegenheid heeft de Nederlandse TV daar ter plaatse een hele reportage over hem opgenomen, maar daar kwam ik niet in voor, eigenaardig genoeg!

De mug

Eigenlijk had ik dat al jaren geleden moeten doen. Een vliegenraam maken, bedoel ik, ofwel eentje kopen.
Maar waarom zou ik?
Ik ben zo'n braaf ventje dat ik geen vlieg kwaad zou doen, waarom zou ik ze dan buitensluiten?
Helemaal anders sta ik tegenover muggen, die lafaards, die bloedzuigers, die onverdraaglijke onverbiddelijke zoemers...(niet zoeners!)
Die haat tegenover hen is begonnen in Italië, denk ik.
Toen wij kampeerden naast een meertje, en je ’s avonds op de vlucht moest voor horden muggen, die dwars door een jeansbroek hun angel in jouw vlees staken om je bloed te zuigen.
Zoals er killer bees bestaan, bestaan er ook killer mosquito’s!
Als je verzuimt had je in te smeren met die speciale muggenmelk, zag je er de volgende dag uit als het monster van Frankenstein, helemaal opgezwollen door hun gif.
Hoe noemde de campingbaas ze weer, zanzare geloof ik. Als je ’savonds op het terras van het campingkroegje rustig een drankje zat achterover te kieperen, en die speciale blauwe killerlamp brandde waartoe ze werden aangetrokken, werd je horendul van het geknetter, met honderden vlogen ze ertegen...
Op een dag kwamen er mannen van de Italiaanse afdeling van GAIA, tenminste dat denk ik toch, want campingbaas Rossi mocht de lamp niet meer laten branden. Die muggen moesten dienen als hoofdgerecht voor de zwaluwen en de vleermuizen, beweerden ze, en die zouden honger kunnen gaan lijden...
Maar laat me terugkeren naar gisterennacht, ipv. naar een ver verleden!
Er moet er maar één rondvliegen en dat hoge zoemen maakt me gegarandeerd wakker. Liefst maak ik er dan korte metten mee, knip het licht aan en ga op zoek om ze vervolgens dood te meppen.
Maar dat valt niet in goede aarde bij mijn halve trouwboek, zij beweert dat ik nog meer last veroorzaak dan die mug, dus laat ik dat maar achterwege.
Verleden nacht was het de vierde maal op rij dat ik gewekt werd, telkens in de vroege uurtjes begint ze honger te krijgen geloof ik. (Ja het is een zij, mannetjesmuggen steken niet!!!)
In de morgen bij daglicht ging ik telkens op zoek, je ziet ze dan soms op de muur zitten, maar het was nondepitjes een intelligente mug, want ze liet zich niet zien.
Maar vanmorgen toen ik onder de douche stapte, zag ik ze zitten, op een lichtblauw wandtegeltje. En ik geloof stellig dat ze mij uitlachte!
Mijn hart sloeg zowaar een slag over, eindelijk!
Mijn frustraties, mijn opgekropte woede kwam boven, meteen wist ik dat ik ook sadistische neigingen bezit, want ik mepte zo hard op die mug dat mijn hand uren later nog steeds nazinderde, ik heb nu zowaar nog moeite met typen.
Gelukkig heb ik in de kelder nog enkele van die lichtblauwe tegeltjes liggen, morgen of zo zal ik dan dat gebroken exemplaar er wel uitkappen en er een nieuw inzetten met kleefcement...

Ik mis ons kwezeltje,.... en jullie?

Ed, "ons" Kwezelke... mijn muze. Op haar anekdotes kon ik voortborduren, zij had altijd zo van die goede invallen. Menig een zal wel gemerkt hebben waar ik de muze vandaan haal om mijn colomns aan te vullen. Sinds kort niks daarvan... en om mijn tijd op te vullen leer ik nu ellenlange technische epistels om aan een eerstvolgend examen te kunnen meedoen; iets om andere media aan te spreken. Een oude jongensdroom zou je het kunnen noemen. Een jongensdroom die door omstandigheden nooit is kunnen uitkomen, maar waar toch delen heel bruikbaar van zouden kunnen zijn. Wie droomde er, als jonge snaak, niet van om piloot te worden ? Wel, ik ook; maar aangezien "brillen" destijds daarvoor taboe was (met uitzondering van deze in toiletten) kon ik het wel schudden. Tot iemand me wees dat ik te Brasschaat de burgerlijke toer op kon, waar dit wél mogelijk zou zijn. Welnu, dat is me deels gelukt, hoewel ik nooit van de grond ben bekomen. Niet alleen de examenkoorts stak daar een stokje voor, maar ook de noodzakelijke bezigheden waar ik toen aan gebonden was lieten me die examensessie schieten. Ik treurde daar niet om, ik had ambities zat ! Maar één deel ervan is me bijgebleven: de techniek. Niet dat ik lust had om iets van balsa-hout in mekaar te knutselen, of voor weermannetje te gaan spelen of meer van die deelbare vakken in dat soort hobby. Ik hield het bij radiocommunicatie.
Ellenlange cursussen, gevolgd door examinatoire examens -van het ingenieuze af- volgden elkaar op. Maar daar ik enkel studies in de economische wetenschapppen gevolgd had in mijn schooljaren kon ik het voor die technisch wetenschappelijke richtingen wel schudden.
Maar door zelfstudie bereikt men veel, veel meer zelfs dan wat ze in dagscholen kunnen voorschotelen. En zo was ik bij het radioamateurisme beland. Een de eerste scholing is het SWL-gebeuren (short-wave-listening)... Maar hoe zeer ik toen ook luisterde, geen Kwezelke aan dat firmament. Zo ook sinds kort niet meer, en spijtig, niet via dit medium.
De propagatie op de korte golf duurt in sycli van 11 jaren en is nu iets voorbij haar dieptepunt...
Ik hoop enigszins Kwezelke nog terug te zien voor die komende 10 tot 8 jaren voorbij zijn.... geen al te prettig vooruitzicht hé... maar we moeten het er mee doen...

Wel telloorlekker, ik denk dat ons Kwezeltje haar SWR aan het afregelen is. Een van dezer komt ze met een verhaal af, waar wij, met zijn allen, een ganse week zullen kunnen aan lezen. En, als je ooit echt van de grond komt, laat het ons weten. Dan kunnen wij tijdig de schuilkelder in!

Een SWR afregelen duurt hooguit enkele minuten, tenzij een of andere onverlaat je gesaboteerd heeft met een stopnaald; dan kun je lang zoeken naar die kortsluiting.
Sinds kort maak ik, bijna dagelijks, gebruik van het rouwregister en herdenkingen op dit forum... Een voorgevoel misschien ? Spijtig dat hier nog geen "rommelmarkt"-forum is toegevoegd, voor versleten fietsen en fitnestoestellen. Menige hartlijder zou zelfs z'n pace-maker kunnen aanbieden... Je weet nooit voor wat dat goed is, zéker als een onheilspellend bericht in die anncones staat...

De laatste dagen schuim ik alle Immo-sites af op het net.
"Dat huis is veel te groot geworden voor ons beiden" zegt mijn halve trouwboek "nu de kinderen reeds zolang de deur uit zijn word het tijd dat we een beetje kleiner gaan wonen"
Die redenering slaat nergens op natuurlijk, het huis is niet groter geworden, het is nog altijd even groot als vroeger. Het tweede gedeelte van haar bewering kan kloppen, maar het is toch zo plezant een apparte computerkamer te hebben, die niet zo nodig alle dagen hoeft opgeruimd te worden, waar ik zonder zoeken alles dadelijk terugvind, zelfs in het pikkedonker!
Dat heb ik dan ook dadelijk als voorwaarde gesteld, er moet een extra kamer zijn om de computeractiviteiten in alle rust te beoefenen.
Stel je dat even voor, ik ben volop bezig een muziek CD te branden, en vrouwlief staat met een stofdoek te wapperen achter mijn rug, of erger nog, zij vraagt om mijn voeten op te heffen, zodat ze de vloer kan dweilen!
Nooitvanzeleven!!!
Dan springt er nooit nog een goedgebrande CD uit de schuif, dan komt er geen enkele gelukte foto uit de printer gerold...
Tegen beter weten in ga ik nog wat verder zoeken!