
Een vlaschaard in Roemenië
bracht enkele mijmeringen met zich mee:
Denken aan vervlogen tijden,
hoe we ’s zondags wandelden langs de Leie,
met ons pa, ons ma, de broers en de hond.
Nog zie ik de blauwe akkers,
de wiegende halmen,
de wiedsters gekromd voorovergebogen,
aan elkaar de roddelnieuwtjes vertellend.
Nog ruik ik de stank van het roten,
grote bakken in het Leiewater.
Nog zie ik de vlaswerkers op het veld
met bruingebrande ruggen zwetend
onder een ongenadig brandende zon,
de vlasbundels in kapellen
te drogen zetten.
Kwajongens speelden er verstoppertje
tot grote ergernis van de vlasboer.
Mijn dorp,
het leefde van het vlas!
Onderpastoor Wilfried Parret schreef er een lied over:
Een strofe uit het lied:
‘volk dat nooit voor tegenstand wijkt
taai en van ’t koppige ras,
’t heeft zijn geluk en zijn welstand bereikt
werkend en zwoegend aan ’t vlas, ja ’t vlas!
Wie niet aan het vlas werkte, werkte in de talrijke spinnerijen
of weverijen in de streek.
gustilpe
Laatst gewijzigd door gustilpe op 17 jul 2010, 18:47, 1 keer totaal gewijzigd.
vriendschap is het kostbaarste geschenk!











