Bosrankje, dat geldt allicht voor jouw poezen maar er zijn ook uitzonderingen.
Vorige winter haalden we een katje binnen toen de sneeuw hoog lag?
Ze was schuw, hongerig en nieusgierig, bang van de honden die ik toen bijhield maar de honger dreef haar.
Hondjes in de keuken opsluiten...poes lokken met eten...poes in de warme living op de hoge kast zetten waar de hondjes niet bij konden...ze liet het gewillig doen, noodgedwongen.
Van het dove hondje is ze niet bang, ik heb ze zelfs samen zien stoeien deze zomer maar Whisky is haar boeman. Nochtans zijn bij hem thuis twee katten...Oesje durft hij niet aan, Kwins is bang en loopt weg...gevolg...hij erachteraan natuurlijk.
Dat herhaalde zich hier, hij joeg de kat de lijsterbes in, ze viel eruit en het trauma was geboren.
Als hier aangebeld wordt, stuift ze op en zoekt dekking want je weet maar nooit of die felle erbij zal zijn.
Ze komt kopjes geven als etenstijd nadert, ze komt dan ostentatief voor me staan, staart in de lucht en haar achterste naar me toegekeerd, vlak voor mijn neus. Ze loopt over mijn toetsenbord, ze vleit zich op mijn boek...
En zo gaat dat door tot ze heeft wat ze hebben wil en dan wil ze rust of voor de dertigste keer weer naar buiten om achter insecten, vogels of wat dan ook aan te zitten..Zwerversdrang hé!
De periode dat een kitten sociaal gedrag leert was voorbij. Ze wil meestal niet gestreeld worden, legt de oortjes vrij snel plat en de nageltjes zijn uitgetrokken om snel toe te slaan, het bekje open en klaar om te bijten, altijd klaar ter verdediging.
Wij nemen het haar niet kwalijk, ze kan niet anders na zo een zwerversbestaan maar ze blijft wel een katje dat je niet zonder handschoenen aanpakt...
Dus, niet alle katjes zijn even lief, Bosrankje.
Maar ik wil je gerust stellen, we zorgen goed voor haar, hebben geduld en hopen dat ze ooit een normaal gedrag krijgt of wat men daar al onder kan verstaan.
Met groetjes van Janina
.....en daarom, voor we elkander weer vergeten,
laten we zacht zijn voor elkander, kind. (A.R. Holst)