"Wie Kent niet kent is geen echte vent !"
Dat zei Bo'ke tegen mij, en omdat ik mezelf niet wilde laten kennen zei ik : "Oké".
Meer durfde ik niet zeggen, want ik ben nog maar één jaar gestopt met roken en Kent is een soort van sigaretten, dacht ik. Een vrouwenmerk eigenlijk, dus zag ik niet direct het verband met "vent". Alhoewel, moest ik opnieuw beginnen dan zou mijn eerste waarschijnlijk een Kent zijn, kwestie van weer zachtjes op te bouwen. Na een jaar of drie zou ik zonder twijfel weer als vanouds met een Gauloize zonder filter nonchalant tussen de lippen bengelend en de rook in m'n ogen negerend een bruine kroeg binnen wandelen om er een witteke te bestellen.
Ik beleef in gedachten de wedergeboorte (revival) van RR (Ruig Rapke). Als het er erg ruig aan toe moest gaan dan beet ik een Havanna in twee en met de rafelige kant naar voor kwam ik zo het café binnen, respect gegarandeerd. Tot ik hem aanstak, want ik kan niet tegen sigarenrook.
Maar goed, -mijn goeie vriend Wilfried Martens placht te zeggen : "mais bon" - deze tijden zijn voorbij, en al wat ik tegenwoordig nog doe is wat rondwandelen met Viktor, mijn trouwe viervoeter-metgezel-mededenker.
En zo kwam ik die persoon tegen, juist weduwnaar geworden, alleen met zijn fiets op weg naar vergetelheid.
Veel verkeer is er niet, dus we bleven staan, midden op straat, een uur lang. Die mens had er nood aan om zijn hart te luchten en ik had er nood aan om te luisteren. En nadien om dit gedichtje te schrijven
Tranen. Man.
Woorden die niet passen,
en toch ...
Toevallig kwam ik hem tegen,
met de fiets stopte hij.
Ik te voet over dezelfde wegen
met Viktor aan mijn zij.
Tranen, op en langs zijn stuur,
om nooit vergeten liefde.
We spraken zeker wel een uur,
't leek alsof het hem geriefde.
Verdriet. Troost.
Woorden die samen passen
alsnog.
Rapke, soms oor
De Japanners zeggen : Als er liefde is, zijn littekens van pokken even mooi als kuiltjes in de wang
.
)
