wat een ingehouden en tevens voluitgesproken passie voor de geliefde
van een 60-plusser-verliefde jongeling.
Men krijgt er het water van in de mond - maar dat is hier dan wel niet
de meest passende beeldspraak.
Alles is hier met een minimum aan woorden maximaal in beeld gebracht
en toch blijft er oh zoveel ruimte over voor de fantasie van de lezer.
Als muzieknoten nu eens letters waren.
Zouden ze dan enkel een Brabançonne of een Marseillaise mogen schrijven?
Geen liefdesliedjes, geen Plaisir of Chagrin d'amour ... ?
Als penselen nu eens dichters waren.
Schilderden ze dan enkel een Guernica?
Geen Mona Lisa, geen Blauwe Dame, geen ...
En als beitels nu eens beeldhouwers werden.
Kapten ze dan geen steen tot vrouw?
Geen Venus, geen David, geen ...
Verdriet is er steeds en overal. In overvloed aanwezig.
Onmacht en ellende. Onrechtvaardigheid.
Machtelozen ... de wereld is er vol van.
Hebben zij dan het monopolie op woorden?
En zijn er geen : Polemieken en Pamfletten.
En andere kanalen?
En als het regent
mag ik dan geen zonnestraal verzinnen?
Hoe krijg ik anders een regenboog op papier?
Ik kan enkel schrijven in bloemen.
Met vingers van verlangen.
Hoopjes hoop samenharken van afgestorven blaadjes die vallen.
En vooral... even vergeten ...
waarover ik wél zou moeten schrijven.
Maar niet kan.
Mea culpa. Weer eens liet ik me gaan. Gisteren.
Ik kon niet weerstaan (artikel 71 van Jef Vermassen)
aan m'n 'publicatiedrang'.
Ik ben in een berouwvolle bui. Mea maxima culpa.
De tekst over het alaam van een kunstenaar:
de muzieknoten, de penselen en de beitels... .
Ik liet de letters door m'n vingers razen. Als een TGV.
Hij stond er dan ook klokvast. Maar zat onzacht op de sporen.
Te onduidelijk. En zonder signalen vertrokken.
Een beetje spoorloos.
In feite was het een repliek op een gedicht,
op een andere site,
waarin de dichters aangemaand werden te zwijgen.
Als ze niet het leed en de onrechtvaardigheid bestreden.
En dàt vond ik toch een wat enge fundamentalistische visie.
En toen, tja, schoten mijn vingers in galop
met honderden en zovele paarden ...bloemen...
Want poëzie is toch geen synoniem van polemiek en pamflet.
En dragen we niet allemaal al het wereldleed in ons eigen leven?
Hebben we dan niet het recht om nu en dan te vergeten?
Om zo te overleven.
Zelf noem ik me graag een 'gelukkige struisvogel'.
En ja, als de harde feiten m'n kop uit het zand trekken,
dan doet dat pijn.
Maar goed, dan was ik die andere dagen toch even onbezorgd gelukkig.
Net of dat een misdaad is.
Waar is de tijd dat onze moeder de Heilige Kerk
ons opzadelde met alle schulden van de wereld?! En die van Israël.
Terwijl we al genoeg last hadden met de zonden
van het zesde en negende gebod.
Ik heb het gevoel dat Men ons tegenwoordig
weer wil gebukt laten gaan
onder alles wat er fout loopt in deze wereld.
Waar waren wij ... Joe, weet je nog?
Mijn verontschuldigingen, al te late lezers,
ik hoop dat ik je slaap niet gestolen heb.
Morgen beter ...
uvi
En nu nog even voor je het licht uitknipt,
een Chinees spreekwoord:
Als dat wat je zeggen gaat,
niet mooier is dan de stilte,
zwijg dan.
GIVE schreef:Ik heb maar een berlingootje zonder zo'n madammeke in 't handschoenkastje..ssst! Jamaar er stond zelfs geen bordje 'omleiding' ssst verdikke.. ok.. ik kruip helemaal onder 't zand, maar mijn hoofd boven graag.. gaade nu zwijgen...'t is maar.. dan weet ik tenminste hoe goed ik het heb.
'n Man alleen moét wel het laatste woord hebben. Goed ssst Weekend uvi!
De Citroën Berlingo Cinqspace/ Multispace heeft alle ruimte
voor vele plezierige kilometers.
Ook kwalificaties als veelzijdig, eigenzinnig en verrassend zijn kenmerken die bij dit model passen.
De nieuwe Berlingo is in drie niveau's verkrijgbaar:
Cinqspace, Cinqspace Club en Multispace.
Dat ziet er niet zo slecht uit.
Past bij je karakter?
Ik las gisteravond even je gedicht 'leesblind' - had wel niet veel tijd.
Vanmorgen, meerder keren herlezen - stil gestaan bij ieder woord - het
alsmaar mooier gevonden.
Ik plukte ook je mooiste werkjes van het net en bewaar ze in een
speciaal uvi-mapje. Ik koester dit binnen handbereik.
Chopin en mist in een bos.
Met deze zomerse herfst zou je bijna vergeten
hoe dat Belgische seizoen er 'normaal' uitziet.
Hieronder plaats ik een reactie (geschreven op een andere site).
Zo zie je maar : zovele hoofden, zovele meningen :
De dame die het schreef is wel iemand die op alle sites 'ruzie maakt'.
Zij heeft mij in het verleden al hard en persoonlijk aangepakt.
Maar dit volledig terzijde.
Iedereen heeft recht op z'n opinie en smaak.
Zelf kan ze mooi dichten, vind ik.
En terwijl ze me 'afmaakte' ben ik haar toch blijven complimenteren.
Gewoon omdat ik absoluut het onderscheid wilde bewaren
tussen de schrijver en zijn product.
******************************************
Reactie:
hoi uvi
de herfstblues slaan overal toe zie ik
ik heb een beetje moeite met dit gedicht. Het komt een echt wel té gekunsteld over.Gebruik maken van binnenrijm kan een gedicht ten goede komen maar té veel dezeflde klanken kan storend werken.
de eerste strofe klinkt niet mooi meer als je ze luidop leest. er is echt wel teveel scherpte met al die i's. De i-klank verstrekt ook niet echt het oktobergevoel door het schrille in die klank. Doffe klanken versterken eerder dat gevoel van blues en weemoed.
in de tweede strofe vind ik letters lekken echt lelijk klinken. Dat lekken hoort daar niet, is te log als woord binnen dit geheel
"op het gesloten raam van mijn geloken ogen"
is wel erg gezocht.
Ik denk dat je dat raam gewoon kan schrappen want dat is dubbelop.
en dan de derde strofe
tja
ik kan me er ondanks de overvloed aan woorden weinig bij voorstellen
ik zou er in schrappen uvi, om enkel de essentie over te houden
bijvoorbeeld
graven van gekrompen licht
spinnen webben
over gedempte beelden
eigenaardig ook hoe hier plots eindrijm komt opduiken in deze strofe
en dan het eindvers
ook hier doet het begin gezocht aan.
ahcter donker hoort nog een e denk ik (donkere dagen)
de twee laatste zinnen vind ik heel mooi, hoewel ik blind zou schrappen. Ik vind het sterker worden dan
"ik hamster woorden tot geluk
op de regels van een verlaten alfabet"
zo dat was het dan
fijne zondag nog!
anneroos
*******************************************
Mijn antwoord:
12:47:28
Dag Anneroos,
Om te beginnen willen ik je danken voor de energie die je investeerde
in dit "té gekunsteld" gedicht.
Eén van mijn stellingen is:
"dat de lezer altijd gelijk heeft. Ook als hij ongelijk heeft.".
En een andere:
"Een schrijver is maar zo goed als zijn lezer."
De drie commentaren illustreren dat.
"De i-klank verstrekt ook niet echt het oktobergevoel door het schrille in die klank.
Doffe klanken versterken eerder dat gevoel van blues en weemoed. "
Je moet toch wel "leesblind" zijn
om over de "doffe klanken" heen te lezen.
Ik som ze op:
verloren oker oktober
hoor hoe
op gesloten
geloken ogen
gedoofde gekrompen
donker
woorden
De i-klanken verwijzen dan weer naar de kilte
die ons laat rillen in de herfst.
Zoals in een mistige ochtend.
Deze 'abnormale' tijden niet meegeteld.
Het lekken imiteert dan weer het pletsen van regen en dakgoten.
Ook een erg normaal verschijnsel in de herfst.
Ik kan hier natuurlijk geen pleidooi pro domo houden.
Maar deze nuancering wilde ik toch even naar boven halen.
En gemakshalve koos ik daar deze ruimte voor
omdat dit nogal moeilijk is binnen het balkje.
En ik nu de tekst vooraf kon uittikken.
Ik las gisteravond even je gedicht 'leesblind' - had wel niet veel tijd.
Vanmorgen, meerder keren herlezen - stil gestaan bij ieder woord - het
alsmaar mooier gevonden.
Ik plukte ook je mooiste werkjes van het net en bewaar ze in een
speciaal uvi-mapje. Ik koester dit binnen handbereik.
groetjes - denook
Beste Denook,
Je was me net voor, merk ik.
Lees even de reactie van iemand anders boven.
Erg bedankt voor je compliment.
Ik hoop dat ik je nog lang kan laten 'koesteren'.
