open hand
de nacht draagt zwijgen in de mond
brengt het van uur naar uur
glijdt door tanden van spraak
krult mij in mijn slaap
onder een wijdse hemel vol sterren
ik zie in bomen de nesten
in de winter warmte van binnen
en wie ik zelf ben:
een handvol ribben, een hart
waarop ik levenslang broed
maar de woorden die ik lief
worden bedelend uitgesproken
met de stem van iemand
die over kale aarde zijn hand
openhoudt en wacht
**********
sunset 05-12-2011
**********
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
