Ik laat me niet doen door Bo'ke zunne
Geuren
Geuren van vroeger
drijven mij naar 't papier.
Geuren van vroeger,
ze zijn niet meer hier.
Een bierflesje met rubber speen
gevuld met half-warme melk,
ik zoog er aan gelijk geen een
't was nectar uit een gouden kelk.
De reuk die in het klooster hing,
een wasem vol van geheimen.
De kleuterklas, dat was mijn ding
maar die nonnen, niks voor die kleinen.
In de kerk met moeder
Ze weende, had verdriet.
Ik ruik nog haar poeder,
die roze wolk vergeet je niet.
Eén huis : bakker, post en winkel.
De reuk kwam vol in je gezicht
na 't uitstervend belgerinkel :
een mengeling, een neusgedicht.
Naar 't college met de bus,
die geur is niet te omschrijven.
En 't ergste was : hij reed een lus
via de Nieuwpoortse visbedrijven.
Geuren uit het verleden
opgeslorpt door de jaren.
Graag had ik er terug gereden
in plaats van dit dromend staren.
Rapke, weemoed

De Japanners zeggen : Als er liefde is, zijn littekens van pokken even mooi als kuiltjes in de wang