
Ik hou zo van het kleine en het tere,
van de eenvoud die het siert.
Dit zijn de simpele
bloemetjes van de spirea,
die vroeg in de lente bloeien.
De struik waaraan ze groeien
is robuust en moet ieder jaar
duchtig worden gesnoeid.
Nooit was ik in staat
het frele van deze bloemetjes
zo vast te leggen.
Maar een digitaal oog,
sterk vergroot,
ontplooit schoonheid
tot in ieder meeldraadje;
een kunstwerk!
Ook het vergeet-mij-nietje
is een klein-groot wonder,
ik koester het
en ik bewonder
zijn prachtige kleur,
soms pluk er enkelen
en zet ze in een piepklein vaasje,
bij Onze Lieve Vrouw.
Een zeer oud, simpel beeldje,
een erfstuk,
van generatie op generatie,
overgedragen aan het oudste kind.
Als ik er niet meer ben,
zal het waarschijnlijk
in Afrika terechtkomen.
Dat is niet te verwonderen,
want Maria gaat de wereld rond
en stoort zich niet aan ras of taal.
Maar zolang ze hier in ons huis vertoeft
zet ik fijne bloempjes bij haar beeld,
en ik zeg tot haar:
"Moeder ik vergeet U niet".
ria

Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.





