De overbodige zin
Toen ik deze middag gehaast
een klompje 'Pâté de Chevreuil au Bourgogne'*
over een sneetje Breughelbrood probeerde te smeren,
namen mijn hersenen het over van mijn smaakpapillen.
Ik lijd eronder. 'Wie eet, die schrijft.',
het zou mijn ongezond adagium kunnen zijn.
Mijn gedachten lijken wel letterende smaakpupillen.
Ik dacht met name aan 'de overbodige zin' van mij
die ik even voordien hier had geschreven:
"En nu wacht nog, in willekeurige volgorde,
het stof, de afwas van gisteren (sorry),
Max, de stofzuiger, de badkamer, verse beddenlakens in de blauwe kamer
en voor straks wel, euh, jaja...
ik ben tenslotte mijn nickname waardig. "
Wat een pleonasme voor de verbeelding.
Een banale en povere tautologie.
De ontwaarding van de suggestieve kracht die
de opsomming in zich verborg.
Hoeveel meer beeld had ik achtergelaten
na simpelweg: jaja.
Hoe armtierig die onnozele referentie.
'Schrijven is schrappen.' Ik moet het nog elke dag leren.
PS.
* Graag haal ik al eens een sjiek woord uit de kast,
al was het maar om de lezer-es te jennen.
Een 'haute cuisine etiquette' op een potje van de Aldi.
En voor de lezers met heimelijk wellustige fantasieën na 'jaja',
schrijf ik nog wel wat over 'de prijs van de passie'.
Google ondertussen even die titel.
