Samen dichten, samen schrijven...

Nasleep van wereldoorlog één. Vele mensen leden nog altijd honger.
Er werd op de deur geklopt, mijn grootmoeder, toen nog een jonge vrouw, deed open.
Daar stonden ze dan, drie kleine, vuile zigeunerkinderen.
Ze stonden te rillen van de kou en hun handjes zagen blauw.
Dat kon ook moeilijk anders want ze hadden alleen maar wat vodden aan hun lijfje
En buiten was het zo guur en koud. Mijn grootmoeder moest niet nadenken,
met één gebaar trok ze de kinderen de warme woning in.
Zelf hadden zij het ook niet breed, haar man was voerman, met kar en paard.
Hij werkte zes dagen per week en tien uren per dag. Maar ze waren al blij dat hij werk gevonden had, in deze tijd van schaarste.

De zigeunerkinderen waren niet alleen verkleumd, ze hadden ook vreselijk honger.
Grootmoeder sneed voor ieder enkele dikke plakken van het zelf gebakken brood en deed er spekvet bovenop.
Haar eigen kinderen, waaronder mijn moeder, hadden zich rond de tafel geschaard, en keken met verbaasde ogen naar de schrokkerigheid van die kleine vuile zigeunerkindjes.
Grootmoeder stuurde haar oudste dochtertje naar één van de buren, met
de vraag of ze niet een beetje geitenmelk voor haar hadden. Ze gaf haar laatste centen mee.

Nadat de kinderen verzadigd waren vielen hun oogjes bijna toe.
Maar grootmoeder was nog niet klaar met hen.
Ze keek naar de verkleumde handjes en erger nog naar hun voetjes waarvan de huid, zo ruw en blauw was. Ze liet de kinderen eerst wat bekomen.
Toen haalde ze een grote zinken teil, die werd in de keuken naast het stoofke gezet en gevuld met lauwwarm water.
Het was zeker het eerste bad, sinds lang, dat deze kinderen kregen.
Ik hoor mijn grootmoeder nog altijd vertellen over het prachtige haar dat het meisje had, maar het zat vol knopen en was heel vuil.
Terwijl de twee kleine jongens stilaan indommelden toog grootmoeder aan het werk.
Resultaat, twee mooie donkere vlechten, rond een inmiddels blozend meisjesgelaat.

De twee oudste zussen hadden ook niet stilgezeten en hadden kleding voor de kinderen uitgezocht, die ze in plaats van de lompen aankregen. Omdat er maar één jongen in het gezin was en die bovendien al wat ouder was, gingen zij bij een tante in dezelfde straat, om jongenskleren vragen. Domien, zo heette het neefje, was van dezelfde leeftijd als de twee kleine schooierkens.
Schoenen waren toen een luxe, maar klompen met stro erin en warme wollen sokken konden al veel pijn verzachten.
Converseren gebeurde met gebarentaal, want de kinderen kenden geen Nederlands en het taaltje dat zij spraken was voor grootmoeder en de kinderen onverstaanbaar.

Het geheel zal zo ongeveer een uur of drie in beslag genomen hebben.
Toen het reeds donker begon te worden, stapten drie totaal andere kinderen weer de straat op.
De oudste van de jongens droeg een pakje in een rode zakdoek geknoopt, het waren nog van die lekkere zelfgebakken boterhammen met spekvet, voor het geval er thuis nog hongerlijdertjes zouden zijn, zei grootmoeder. De lompen had grootmoeder in een grote sjaal van haar gewikkeld, die kon misschien nog van pas komen voor de moeder, zo vertelde zij later.

Er is nog een slot, aan dit verhaal, maar dat doet nu niets ter zake.
Wat wel ter zake doet is dat die microbe van grootmoeder, om mensen zo daadwerkelijk te helpen is overgegaan op verschillende van haar kinderen, ook op mijn moeder.
Zij, op haar beurt heeft dit verder gezaaid in onze harten.

Dank grootmoeder, dank moeke, maar ook grootvader en mijn eigen vader, want ook zij keurden die dienstbaarheid goed.

Dag vrienden,
ria

Een nieuwe hoed

Het bekendste sterlied: Driekoningen, driekoningen, geef mij een nieuwe hoed. Dit lied stamt reeds uit de 17de eeuw en is in feite een spotlied op de ambtenaren. Die kregen op 6 januari een nieuwe hoed...

Robbe

Volgens het evangelie van Mattheus kreeg de Heilige Familie het bezoek van "magoi", een Grieks woord voor een bijzonder soort geleerden.
In het oude Perzië waren dat priesters, die zich met sterrenkunde bezighielden. Nadat een ster aan het firmament was verschenen, begaven ze zich naar Bethlehem, om daar een koningskind te vinden.
Achteraf heeft men hun namen ingevuld en ook hun leeftijd en afkomst
Caspar, 20, uit Afrika werd de zwarte koning., hij bracht wierook mee. Melchior, was 40 en bracht goud mee, hij zou uit Europa komen. Melchior was de oudste (60), hij was geel en kwam uit Azië. Goud werd het symbool voor koningschap, wierook voor goddelijkheid en mirre voor sterfelijkheid. Hoewel de Driekoningen als zodanig niet hebben bestaan, werden hun relieken op 23 juli 1164 door Frederik Barbarossa overgebracht naar Keulen.
Daar groeide de devotie uit tot een waar heiligenfeest. Speciaal voor de Heilige Drei Könige werd hier een kathedraal gebouwd. De dom van Keulen.
Mensen die verre reizen ondernamen gingen in de dom een Driekoningenbriefje halen, bij hun vertrek. Ze naaiden het in hun klederen, om zich te beschermen tegen mogelijke gevaren.

Robbe





reliekschrijn

Ria,
van harte dank voor je berichtje!

En ja, als kind heb ik reeds verschillende keren
"En waar de sterre bleef stille staan" gezien in
Leuven, opgevoerd door een toneelgezelschap
"'t Boelvaarke" " of zo iets...
Het is zó lang geleden en ik weet niet of het nog bestaat.

Maar het heeft TOEN geweldige indruk op mij gemaakt.
Vooral de figuur van Suskewiet vond en vind ik nog bijzonder.
Dààrom herlees en herleef ik ieder jaar dit verhaal Ria.

Spijtig dat ze nu zoiets van Timmermans, of anderen,
niet meer spelen

Met lieve groeten en een fijne week toegewenst!
johanamaria

http://www.youtube.com/watch?v=wVyhd9uakls

Wel in 't frans maar een bekend liedje van SHEILA
over de drie koningen :

Comme les Rois Mages

Lieve groetjes van ons beiden

Robbe ,
ik heb aandachtig jou bijdrage over de Wijzen gelezen en....
ik heb daar morgen ook een verhaal over.
Historisch of niet.......we zullen zien,
want de Wijzen die ik ken, komen uit Perzië!!!
Ja echt waar! Zie je morgen wel Robbe!

Slaap lekker!
johanamaria


(ik ben niet vergeten dat het thema "WINTER " begint, ruim gezien.
Dit verhaal behoort daar ook bij.)

Des winters,als het regent, leerden we eertijds zingen op de lagere school. Maar dan de "gekuiste" versie. De meester had de tekst gewijzigd en van "zoenen", "groeten" gemaakt... Tijden veranderen.

Des winters als het regent
dan zijn de paadjes diep, ja diep.
Dan komt dat loze vissertje
al vissen in dat riet, ja riet.

Met zijne rijfstok, met zijne strijkstok,
met zijne lapzak, met zijne knapzak,
met zijne lere, van dirre dom dere,
met zijne lere laarsjes aan,
met zijne lere, van dirre dom dere,
met zijne lere laarsjes aan.

Dat loze molenarinnetje
ging in haar deurtje staan, ja staan,
omdat dat aardig vissertje
voorbij haar henen zou gaan, ja gaan.

"Wat heb ik jou misdreven,
wat heb ik jou misdaan, ja daan;
en dat ik niet met vreden,
voorbij jouw deurtje mag gaan, ja gaan.

"Gij hebt mij niets misdreven,
gij hebt mij niets misdaan, ja daan;
gij moet mij driemaal zoenen,
eer gij van hier moogt gaan, ja gaan.


mvg

Robbe

Januariwinden

Januariwinden bouwen
grijze grauwe
luchtkastelen
aan het firmament
Virussenwedloop

De bleke winterzon
gluurt even
over de kantelen
en zendt een straaltje hoop

Diep in de kerker
van ‘n luchtkasteel
treurt en zucht
de Lentefee
Mijn hormonen in de knoop

Ik zucht en kuch
en slik maar vlug
een lepel
hoestsiroop

Robbe

Vandaag is het in Antwerpen
volgens de folklore
'Verloren Maandag'



Verloren maandag

Verloren maandag of Verzworen maandag (Frans lundi perdu of lundi parjuré)
is een Vlaamse traditie op de maandag na Driekoningen.
Deze traditie is vooral hardnekkig in de provincie Antwerpen en in Doornik gebleven.
Het is in Vlaanderen en vooral in de provincie Antwerpen
de traditie om op die dag worstenbroden en appelbollen te eten.
Vroeger kregen de arbeiders in de haven van Antwerpen 's zondags
hun loon uitbetaald. Sommige mannen gingen dan op café zich bezatten en gaven de overschot van hun geld dan aan hun vrouw.
Maar op Driekoningen, een feestdag, vierde iedereen feest met het loon en was er de volgende maandag zo goed als niets over.
Dus, om toch niet met een lege maag te zitten, struinden de mannen alle cafés en slagers af om toch maar iets te eten te hebben voor hun kroost. De slagers maakten dan worstenbroodjes, wat goedkoop, heel lekker en vullend was en gaven die dan aan de arbeiders.
Die dag werd er dan ook alleen verlies gemaakt door de slagers en het was dus een dag van verloren arbeid, een Verloren Maandag.
Als men tegenwoordig in Antwerpen op Verloren Maandag iets gaat drinken in een café krijgt men er steevast gratis een worstenbroodje bij.
Sommige bronnen menen dat "Verloren Maandag" valt op de maandag na de eerste zondag na Driekoningen.

Een feestdag die zoetjesaan in het vergeetboek raakt, is Verloren Maandag.
Het is de eerste maandag na Driekoningen, maar weinigen vieren deze dag nog als feestdag.
Het was vanouds het staartje van de serie voorchristelijke en christelijke feestdagen in de midwinterperiode.
De herkomst is niet helder, omdat ‘feestverklaarders’ zowel een sprankje van de oude Romeinse voorjaarsfeesten als een restje nieuwjaarsviering menen te ontdekken.
De veranderingen van het jaarbegin maken de interpretatie van de achtergrond nog ingewikkelder.
Het officiële nieuwjaar bewoog zich eeuwenlang tussen 25 december en 25 maart heen en weer, al naar gelang het land, de religie en de heersende wetgever.
De door paus Gregorius verordonneerde kalenderhervorming van 1582 deed er honderden jaren over om algemeen ingevoerd te worden. Engeland bijvoorbeeld ging niet eerder dan in 1752 tot de nieuwe kalender over. Pas in 1923/1924 – toen Griekenland en Roemenië meededen - was er in Europa volledige overeenstemming over 1 januari als begin van een nieuw jaar.

Vertier en volksvermaak

Niettemin is Verloren Maandag een begrip gebleven, met welke achtergrond dan ook.
Deze nu verbleekte feestdag staat bekend onder vele namen, zoals Koppermaandag, Koppelmaandag, Meiskensmaandag en Raasmaandag of Zotte Maandag (zoals in Ronse te Oost-Vlaanderen).
De bijnamen Zotte Maandag en Raasmaandag duiden op stevig vertier, terwijl Koppelmaandag en Vrouwkens- of Meiskensmaandag een bijverschijnsel van de feestelijkheden aangeven.
In zeker opzicht doet dat laatste denken aan de Jennechiesmarkten, waarbij het koppelen van jongens en meisjes een voornaam nevendoel van het marktfestijn is (was).
In elk geval waren jongvolk en ‘ambachtlieden’ vrij op deze maandag en vierden feest. Het volksvermaak vierde hoogtij.
In de Lage Landen hield men optochten en ommegangen, waarbij de Leprozenoptocht te Amsterdam vermaard is geworden.
In Antwerpen werd Verloren Maandag enthousiast gevierd, onder meer door grootscheepse kroegentochten onder het zingen van een ‘Verloren maandag’-lied.
In Ronse mocht men zelfs ‘volgens de volkszeg’ niet nuchter blijven... Op vele plaatsen liep men gemaskerd rond, waarbij vooral duivelskoppen in trek waren. Het maandagse feest werkte dinsdag nog na.
Dat heette dan ook ‘Blikken Dinsdag’.
En de maandag was al verloren…

Geschreven in een gekke bui!


Winterpret



Winterpret, ik heb mijn
warme mutske opgezet,
om te spelen in de sneeuw,
mijn wantjes aan,
en opgelet,
ik heb een dolle pret.

We rolle-bollen
door de blanke sneeuw,
jij als eerst en ik daarna,
mijn klompen vallen uit,
had ik toch maar
mijn leren botjes aan.

Wat geeft het nu,
die natte voetjes,
als ik ze mag warmen
in je schoot.
Toe laat me nou,
want anders
...........vries ik dood.

Ik neem opeens een
wijs besluit,
"kom mee naar binnen,
gezellig ons verwarmen,
toe, neem me veilig
in jouw armen?"
"Zalig"
en nu is
dit mooie liedje uit.

ria - 29.12.05


het winterhuisje van mijn dromen

Ochtendrood


Ochtendrood kleurt
het kille duister

Spinrag
zilverwit gelijnd

Nevelslierten
gevangen in
de bange stilte

De winter neemt
mijn Kempenland
tot bruid

De stilte sterft
als plots
de doodsklok luidt


Robbe
1993

Mooi wat jullie hier allemaal schrijven , een muzikale bijdrage over de " Winter "

Summer kisses , winter tears KLIKJE



Liefs zuske x