Het land
is zo eenvoudig hier
het is gewoon van gras
en aarde
bomen
staan daar maar te zijn
alleen de nacht
schijnt hier voorbij te komen
straks
hij nadert al
met kleine witte lichten
ginder ver
waar huizen zijn
er staat een kerk
een vogel aarzelt in een heg
het landschap plooit
zich langzaam
naar de weg
en stilaan
gaan ook
mijn herinneringen
van toen
weer open.
Laatst gewijzigd door lutim op 04 mei 2007, 08:36, 1 keer totaal gewijzigd.
Intense droefheid is
een onbekende dame die
met gesluierd aangezicht
voorbij wandelde.
Geur van herinnering
werd pas opgemerkt
als zij al lang
niet meer te zien was .
Ben ik het alleen
die de angst als een zweep
rond zijn nek geslagen heeft
is er diep in jou
geen enkele spier die beeft
geen ooglid dat beweegt
geen traan die weent
ga je nooit uit me weg ?
loop je rond alsof
je nog duizend jaren
diep in me leeft ?
kan het je verrekken
dat ik in het heengaan zweef ?
Schreeuw toch
slaat met je vuist
in mijn gezicht
omdat ik dit schreef
ik meen dit
en het kan me niet verdommen
dat je me vergeet
en niet vergeeft.
Reik me je hand
ik hang maar
in de straten
onder uw gesloten venster
en ik gooi maar stenen
tegen uw gedoofde ruiten
maar
de nacht draait om
in spotlicht van de nieuwe morgen
hang ik tranen
in mijn handen
lach niet
als ik val.
Slaapt gij
ligt gij wakker
met mijn smeken in uw pols
ontvangt gij mijn gedachten
met uw handen
voor uw mond
met de kreten
die gij niet wilt schreeuwen
achter in uw keel
vreest gij
dat ik val.
Doe het licht aan
ik wil weten waar gij zijt
de stille straten zijn nog stiller
en de nacht vol sterren
schrijf het teken
van vergeten in mijn mond
ik kan niet roepen
en ik val...
Kan dit zo blijven
kunnen
wij wonen
in wolken
groeten
met licht
met bonte vlaggen
lachen
op afstand
dansen met de zon
ik zeg je
tot morgen
tot zondag
tot ziens
altijd
Toen gij
weerloos waart
en ik bedeesd
mijn handen
rond uw hals
gevouwen hield
o, ik wist
dat ik zou branden
tot ik uit
uw ogen viel
nu dat gij
mijn schutting
hebt verlaten
en wellicht
uw vlammen ongedoofd
op heuvels steekt
nu gloei ik
in mijn as
ik wist niet wie je was
want warmte
werd een vuur
en door de muur
van uw verachten heen
ben ik een hand
gebleven
doch
uw gloed
heeft mij verteerd
ik durf u
niets meer geven...
Als je lippen mijn naam niet meer weten
en je ogen grijs zijn van herinnering
dan, mijn zoeteke, leg ik, naast je gezeten,
mijn hand in je hand, mijn hoofd in je schoot.
Ik droogde mijn tranen in je haren
en bedacht voor jou een hemel van goud
om je glanzende goedheid te bewaren,
omdat, mijn lief, ik nog altijd van je houd.
Ons een-en samen-zijn is onderbroken
slechts een ogenblik in dit gedicht,
dan wordt de zon voor altijd aangestoken
die duisternis en eeuwigheid verlicht.
Soms liet ik je lachen
maar ik heb je niet genoeg bemind
met dromen heb ik je omhangen
ik kocht je dingen, een ring
maar ik heb je niet genoeg bemind
ik heb je niet alles gegeven wat ik had
ik dacht morgen, niet vannacht
de liefdewoorden, ik heb ze
niet genoeg gezegd
ik weerhield de plicht die ik nu doe
ik sprak met aanraken en gebaren
een warme hand op je borst
om te zeggen dat ik om je gaf
meer dan woorden, altijd woorden
je hebt nooit om meer gevraagd
en ik heb je niet genoeg bemind
soms liet ik je lachen
maar ik heb je niet genoeg bemind
mijn zoeteke, mijn lief
ik heb je niet genoeg bemind.
