Wat vliegt de tijd weer snel voorbij. Amper zijn de briefjes getrokken om een cadeau aan iemand te schenken of je krijgt folders in de bus die je lokken naar de soldenafdelingen.
Het lijkt wel als de koopkrachtproblemen definitief van de baan zijn want bijna iedereen heeft in deze maand januari de fashionverslaving de vrije loop gelaten.
Nieuwe parels lagen er niet in de rekken, oude vodden die ze opgespaard hebben van enkele jaren, lagen overal her en der op hopen gegooid in de grootwarenhuisketens. Niemand interesseert zich voor een hoop kleren op elkaar gedumpt, iedereen wil het zien hangen in de lange rekken of deftig geschikt in mooi ogende ellenlange rijen. Wie niet aan de deur stond nog voor het openingsuur zich aankondigde, viel uit de boot. Geen enkel stukje rok of broek in de duurdere winkels lag of hing nog in de rekken. Plunderaars op het eerste gezicht sleepten alles mee wat ze maar mee konden graaien. Je staat er een beetje perplex bij als je nog denkt dat je aan je beurt komt in het pashokje. Geen enkel hokje vrij en iets op het oog kopen valt niet echt mee. Je moet het kunnen zien in de spiegel wanneer je een leuke bloes aantrekt. Geen stijlvol groen met wit en zwart, niks rood dat bij je haren paste, niks, alles weg. En iets voor een begrafenis kunnen we nog altijd kopen, we willen feestkleren hebben. Menige zoektocht naar het perfecte cadeau liep af op een sisser. Ellenlange driedubbele rijen die de kassa nog moesten passeren stonden naast elkaar te verbroederen. Het duurde uren vooraleer je aan de kassa kwam en koffie was niet in de aanbieding. Niemand die eraan gedacht had om een plooistoeltje mee te nemen om de benen wat te ontlasten. Hopelijk sloopten de mensen niet de schoenenzaken om hun voeten te verlichten. Vrouwen hebben iets met schoenen en accessoires, laden vol met hebbedingetjes die ze zich amper kunnen herinneren die ooit gekocht te hebben.
Wat deze week ook veel aan zijn trekken komt is de sneeuw. In geen jaren nog zo’n hoop bij elkaar gezien. De strooidiensten konden het niet bijhouden, hun voorraad raakte uitgeput. Hier was beslist de soldenduivel niet in het spel. Kom je daar met lage abrikoosschoentjes buiten en een uur later heb je de snowboots nodig. Hele troep weggeduwde sneeuw lag op de stoepen, spekglad waar nog niks gestrooid was en toch lieten de mensen de auto niet thuis. Sneeuwpret voor iedereen zou je denken? Neen hoor, alleen de vijvers die bevrozen erbij lagen konden de pret niet op. Algauw vlogen de eerste schaatspassen over de vijvers en wie slim was verkocht er erwtensoep bij. Schaatsen doen we dit jaar niet, die blijven mooi verpakt liggen op zolder, wel trokken we de runschoenen aan. Start to run is begonnen om de vele extra kerstkilootjes kwijt te raken. Echter door de sneeuw joggen valt niet goed mee. Iets protesteert, ofwel je schoenen die nat worden ofwel de straat die geen ongeduldige joggers toelaat.
Dan gebruiken we maar weer de hometrainer om ons buikvet te verbranden. De zwembandjes die we zorgvuldig gekweekt hebben tijdens de feestdagen moeten er uiteindelijk toch vanaf geraken vooraleer we de fietsschoenen terug aantrekken. De sneeuw smelt toch ook voor de zon, waarom zou dan ons caloriegehalte niet in volume afnemen?
Vielleicht ist heute ein besonderer Tag für Dich. Vielleicht ist es ein Tag wie jeder andere. Vielleicht träumst Du gerade heute wieder, träumst von irgend einer Sache, die Du noch nicht hast? Träume ruhig weiter, aber vergiß die Wirklichkeit nicht. Die Wirklichkeit, die Dir viel abfordert, aber nicht alles schenkt. Solange Du träumst, aber den Boden nicht unter den Füßen dabei verlierst, so lange versuche Deine Träume wahr zumachen. Wünsche Dir ruhig Unmöglichkeiten. Aber sei nicht enttäuscht, wenn es nicht gelingt. Nicht jeder Wunsch ist erreichbar, und das ist gut so.
