Een jonge vijftiger, reeds 10 jaar in behandeling voor beenderkanker is uitbehandeld. Hij wil de tijd die hem nog rest samen met zijn gezin thuis doorbrengen. Hij wordt goed omringd door zijn familie, vrienden thuiszorg en een palliatief team. Met de huisdokter heeft hij reeds jarenlang een vertrouwensrelatie en de arts is dan ook bereid de zieke te begeleiden in zijn laatste maanden, weken , dagen. De pijn neemt steeds maar toe en de toestand is voor de zieke haast onmenselijk geworden. Hij besluit na rijp beraad met zijn familie en huisarts over te gaan op palliatieve sedatie. Alles wordt grondig voorbereid, hij neemt afscheid van allen die hem lief zijn , maakt de nodige paperassen in orde en de huisarts bestelt al het nodige voor het opstarten van de therapie. Wanneer alles klaar is wacht men alleen nog op de huisarts. Als deze dan uiteindelijk aankomt zegt hij deze "doodleuk" dat hij de palliatieve sedatie niet wil opstarten ( hij heeft trouwens de nodige medicatie afgebeld). Als alternatief geeft hij een dringende opname in het ziekenhuis aan , want daar zullen ze wel doen wat moet gedaan worden en ..37€ a.u.b.
Wie kan de ontsteltenis beschrijven van allen die op dat moment aanwezig waren met de zieke op de eerste plaats? Hier zijn geen woorden voor en toch is het de harde realiteit!
Wie kan de ontsteltenis beschrijven van allen die op dat moment aanwezig waren met de zieke op de eerste plaats? Hier zijn geen woorden voor en toch is het de harde realiteit!
