Dag allemaal,
Mijn man is gisteren gestorven op pailliatieve zorg na 6 maanden chemo die niet aansloeg. Het begon met longkanker met uitzaaiingen.
Ik ken hem van mijn 7 jaar en ben nu 57. Langs mijn kant heb ik geen familie meer maar er is nog familie van mijn man die mij regelmatig bellen.
Vandaag de omslagen van 70 overlijdensberichten geschreven. Ik zat de hele dag alleen en ik heb heel de dag geweend. Zijn haarborstel met zijn haar erin koester ik als een relikwie. Ik begraaf mijn gezicht in de kleding die hij nog heeft aangehad. Ik druk zijn gsm tegen mijn wang.
Hoe moet ik dit overleven ? Komt er ooit een tijd dat ik me beter zal voelen en alleen zal kunnen denken aan onze mooie momenten ? Ik kan niet geloven dat ik me ooit beter zal voelen.
Wie kent dit gevoel van diep verdriet, van tranen die vanuit de buik komen, van een grote liefde die er niet meer is ...
Een berichtje zou deugd doen.
Dank
Fabieke
Mijn man is gisteren gestorven op pailliatieve zorg na 6 maanden chemo die niet aansloeg. Het begon met longkanker met uitzaaiingen.
Ik ken hem van mijn 7 jaar en ben nu 57. Langs mijn kant heb ik geen familie meer maar er is nog familie van mijn man die mij regelmatig bellen.
Vandaag de omslagen van 70 overlijdensberichten geschreven. Ik zat de hele dag alleen en ik heb heel de dag geweend. Zijn haarborstel met zijn haar erin koester ik als een relikwie. Ik begraaf mijn gezicht in de kleding die hij nog heeft aangehad. Ik druk zijn gsm tegen mijn wang.
Hoe moet ik dit overleven ? Komt er ooit een tijd dat ik me beter zal voelen en alleen zal kunnen denken aan onze mooie momenten ? Ik kan niet geloven dat ik me ooit beter zal voelen.
Wie kent dit gevoel van diep verdriet, van tranen die vanuit de buik komen, van een grote liefde die er niet meer is ...
Een berichtje zou deugd doen.
Dank
Fabieke
als iedereen een ander een beetje helpt dan wordt de wereld mooi





