ik weet niet goed hoe te beginnen want het doet toch zo'n pijn.
Mijn man is overleden op 23 juli na een slepende ziekte (chronische leukemie) van 10 jaar. Hij was amper 58.
De laatste 5 jaar zijn jaren geweest van chemo,een paar goede maanden, terug chemo.
In mei 2009 heeft hij een stamceltransplantatie gehad die niet gelukt is, maar door de chemo en de bestralingen volgden er toch terug een paar goede maanden. Tot in oktober 2010 de kanker er terug was. De enige oplossing was terug cellen van de donor geven met kans op afstoting.
Wat in november 2010 dan ook gebeurde. De gevolgen waren verschrikkelijk:
kerstmis en nieuwjaar brachten we door in het ziekenhuis. Door de hoge dosis cortisonen verbeterde de toestand en mocht hij naar huis.7 maanden heeft hij in zijn bed in de living doorgebracht. door de vele medicatie en zware cortisone verminderde zijn spierkracht met de dag. Telkens men probeerde de cortisone te verminderen kwam er een nieuwe opstoot. Op het einde kon hij zonder hulp niet meer van de living naar de keuken gaan.
En toch klaagde hij nooit.
En dan was er die verschrikkelijke laatste week. Op vrijdagmorgen kreeg hij een longembolie. Met de ziekenwagen naar het uz en na 2 dagen op hartbewaking mocht hij op een gewone kamer. Direct was er terug de hoop dat hij na een paar dagen mee naar huis zou mogen.
Toen ik de donderdagmiddag in het ziekenhuis kwam had hij een gezwollen en pijnlijke arm waar het infuus gestoken had. Er was een infectie en om 4 uur is hij naar intensieve gebracht waar hij om middernacht overleden is na een hartstilstand. Dat het niet goed ging wist ik maar dat het zo vlug zou gaan. De dagen zijn nog te dragen: je hebt je werk ,de zoon en schoondochter komen effen binnen of buren en vrienden. Maar de avonden zijn niet te doen, er is niets waar ik mijn gedachten kan aan vasthouden.
Dat de pijn zo hard kon zijn had ik nooit gedacht.
Bedankt dat ik het eens van mij kon afschrijven.
Mijn man is overleden op 23 juli na een slepende ziekte (chronische leukemie) van 10 jaar. Hij was amper 58.
De laatste 5 jaar zijn jaren geweest van chemo,een paar goede maanden, terug chemo.
In mei 2009 heeft hij een stamceltransplantatie gehad die niet gelukt is, maar door de chemo en de bestralingen volgden er toch terug een paar goede maanden. Tot in oktober 2010 de kanker er terug was. De enige oplossing was terug cellen van de donor geven met kans op afstoting.
Wat in november 2010 dan ook gebeurde. De gevolgen waren verschrikkelijk:
kerstmis en nieuwjaar brachten we door in het ziekenhuis. Door de hoge dosis cortisonen verbeterde de toestand en mocht hij naar huis.7 maanden heeft hij in zijn bed in de living doorgebracht. door de vele medicatie en zware cortisone verminderde zijn spierkracht met de dag. Telkens men probeerde de cortisone te verminderen kwam er een nieuwe opstoot. Op het einde kon hij zonder hulp niet meer van de living naar de keuken gaan.
En toch klaagde hij nooit.
En dan was er die verschrikkelijke laatste week. Op vrijdagmorgen kreeg hij een longembolie. Met de ziekenwagen naar het uz en na 2 dagen op hartbewaking mocht hij op een gewone kamer. Direct was er terug de hoop dat hij na een paar dagen mee naar huis zou mogen.
Toen ik de donderdagmiddag in het ziekenhuis kwam had hij een gezwollen en pijnlijke arm waar het infuus gestoken had. Er was een infectie en om 4 uur is hij naar intensieve gebracht waar hij om middernacht overleden is na een hartstilstand. Dat het niet goed ging wist ik maar dat het zo vlug zou gaan. De dagen zijn nog te dragen: je hebt je werk ,de zoon en schoondochter komen effen binnen of buren en vrienden. Maar de avonden zijn niet te doen, er is niets waar ik mijn gedachten kan aan vasthouden.
Dat de pijn zo hard kon zijn had ik nooit gedacht.
Bedankt dat ik het eens van mij kon afschrijven.
