Overlijden van mijn ma

Dag Bout 1

Mijn oprechte medeleven, veel sterkte
Laat je niet onderuit halen door wat had kunnen zijn
je kan de klok niet terugdraaien.
Jouw mama zal wel van je gehouden hebben,
elke moeder ziet haar kinderen graag toch?
Jij hebt je best gedaan en dat doe je voor je vader nu ook
Negeer de rest en doe gewoon wat je denkt dat goed is.
Méér kan je niet doen. Veel sterkte
Het leven kan soms héél oneerlijk zijn .
Groetjes
Oma-C

Dank u voor de reacties, Falcon en Oma-C...
Je kan inderdaad de klok niet terugdraaien

Maar 't doet me zoveel pijn, al die verloren jaren.
Zoals de 2 dochters van de "zus" voorlazen in de begrafenismis; zo hebben mijn broers en ik (en de 4 andere kleinkinderen) ons ma nooit gekend.
Ma had wafels gebakken als ze langskwamen, als ze kwamen logeren waren er lekkere hapjes, ma had interesse in hun studiekeuze...
Ik ken mijn moeder alleen als iemand die alleen belde als ze je nodig had, bv. om met haar ergens naar toe te rijden (ze hebben nooit een wagen gehad).
In 2006 had mijn dochter herexamens in haar laatste jaar hogeschool, 't was eind juli voor ons ma dat wist, nooit interesse getoond.
Ook niet voor de 3 andere kleinkinderen...
Ik kan boeken schrijven.

Veel sterkte in deze moeilijke dagen.
Magrit

Nog even een steunknuffelke voor Bout
Zoals falcon zegt, schrijf het van je af, er is hier altijd
wel iemand die een antwoordje en een troostwoordje heeft.
We kunnen alleen maar lezen en "luisteren"
Maar soms is dat al genoeg.
Mijn zoon heeft 2en een half jaar brieven aan z'n vader
geschreven, eer hij het een plaatske kon geven.
De huisarts had gezegd: schrijf het van je af,
dat heeft hij gedaan, uren aan een stuk.
Hij was pas getrouwd en hij mistte z'n vader héél erg
Dat heeft hem goed geholpen en 't is het proberen waard hé
'tja, zoiets kan echt jaren aanslepen.

Groetjes
Oma-C

Beste Bout,

Ik kom je mijn steun bieden bij het overlijden van je moeder.
Voor jou was ze in jouw hart "je ma" alhoewel ze niet veel tijd nam voor jou en jouw gezin, probeer je niets te verwijten en neem de tijd om te rouwen.

Als je het kan, probeer het van je af te schrijven, het helpt en weet dat er hier veel mensen zijn om naar jou te luisteren.

Hou je sterk meisje!

Nicole

Bout, Hou u sterk, en verwijt uzelf niet. tracht het anders te doen met uw kinderen en ge zult ervoor beloond worden.
Van de dode geen kwaad woord zegt men, maar Bout ik vraag mij toch af waarom uw ma zich heeft laten beinvloeden door uw zus. Vroeger was dit zo de ouders wilden niet toegeven dat ze ongelijk hadden en de kinderen moesten onderdanig zijn en maar slikken wat er naar uw hoofd geslingerd werd.
Neen hoor, ge moet u zeker niet schuldig voelen.Tracht dit allemaal zoveel mogelijk uit uw gedachten te zetten en leeft gelukkig met uw kinderen.

Ik wens u veel sterkte en tracht zoveel mogelijk het verleden te vergeten.
laat niet om bij uw vader te gaan en spreek desnoods eens met hem over wat ge verkeerd vind.
Bout ik weet niet of het mogelijk is maar als ge een foto van uw moeder in uw huis zou kunnen plaatsen denk ik dat dit misschien kan helpen.toch proberen, in het begin wel triestig , maar eens goed wenen is ook goed om het te verwerken.
Maar later zal het u goed doen dat die foto daar is.

Groetjes en sterkte Gerarda

Bedankt ALLEMAAL voor de steunende reacties!
Oma-c, elke keer als er iets gebeurde dat mij pijn deed, heb ik dit genoteerd in een speciale file op mijn pc. 't Is een hele lijst
Eén voorbeeld: als de zus binnenkwam, had ons ma geen aandacht meer voor ons, ze eiste alle aandacht op. Dan vertrokken mijn man en ik maar.
Een foto hebben we allemaal gekregen van het funerarium, ik ga er nog een kadertje voor kopen, het staat nu op de schouw.
Naar haar graf ben ik één keer alleen geweest; 't deed me niet écht veel , vind dit verschrikkelijk...
"Zus" probeert nu wel het goed te maken maar er is veel te veel gebeurd.
We zeggen nu wel een goede dag als we elkaar bij onze pa tegenkomen maar meer ook niet.
Mijn man is nu alles aan 't regelen ivm bank, successierechten enz. dus komen we veel bij onze pa, hij apprecieert dit wel. Voorlopig brengen we hem ook nog warm eten maar dat kan natuurlijk niet blijven duren; is elke keer 30 km (heen en weer).
Heb al het ocmw gecontacteerd; had al horen zeggen dat dat eten dat die brengen écht goed is, voor een schappelijke prijs, kan je eigenlijk zelf niet klaarmaken voor zo'n bedrag. Maar hij heeft nog niet beslist...
We zullen maar afwachten eh.
Fijne zondag voor ieder van jullie!

Dag Bout,

Ik voel met je mee. Ons moeke had ook zo haar manier om met de dochters om te gaan. Dat die manier nogal verschillend was, lag misschien voor een stuk aan mij. Het verhaal gaan we hier niet uit de doeken doen, de mensen die het kennen hebben er ieder hun gedacht over, gelijk ook ik er mijn gedacht over heb en er probeer door te geraken of niet door te geraken.

Het doet pijn, ja, laat die pijn toe om hem te verwerken, maar koester hem niet.

Trek je stoute schoenen aan en ga naar je pa zoveel je kan en er nood aan hebt. Vooral, ga alleen naar hem toe. Jij alleen weet wat je voor hem doet, wat je voor hem betekent. Ook, wat gerarda zegt: doe het met je kinderen anders. Ik heb daar in elk geval naar gestreefd. Of ik er in geslaagd ben? Dat weet ik niet.

Ook voor jou nog een prettige zondag, hij is in elk geval zonnig!