Holy mother...

Vreselijk, het einde zou plots moeten komen of anders op een rustige vredige manier. Lees de posting "mama" en je weet dat ge niet alleen bent met je verdriet.
En al die zinnen van het verpleeg personeel klinken zo gevoelloos, maar wat wil je, voor die mensen is dat dagelijks....
Hopelijk heb je haar nog goed geknuffeld, wees maar gerust dat ze dat nog beseft. Als mijn einde nadert wil ik ook geknuffeld worden en liefst in de armen van een dierbare sterven.
Veel troost man, ge moet er door. Hopelijk slaapt ze vlug in.
En dan kunt ge gaan verwerken. En dat gaat......altijd

Dag MichelN,
Ik wens je veel sterkte, het is vreselijk iemand te moeten loslaten.
Ik kan ervan meepraten, m'n man, ouders, jongere zus, schoonzoon.
Ik hoop dat je moeder niet moet afzien en dat ze
vredig de ogen mag sluiten.
Heel veel sterkte...
Oma-C

Oma-C schreef:Dag MichelN,
Ik wens je veel sterkte, het is vreselijk iemand te moeten loslaten.
Ik kan ervan meepraten, m'n man, ouders, jongere zus, schoonzoon.
Ik hoop dat je moeder niet moet afzien en dat ze
vredig de ogen mag sluiten.
Heel veel sterkte...
Oma-C

Het is een vreselijk proces, dat doodgaan. gisteravond ben ik nog lange tijd bij haar gaan zitten tot ik niet meer kon, ik ben als een hafblinde naar huis gereden, gelukkig is dat maar een kilometer of drie.

Natuurlijk mis je op zo'n momenten dat je geen broers of zussen hebt al heb ik veel steun van mijn vrouw en kinderen en het personeel - enkelen in het bijzonder - van de afdeling waar ze al meer dan zeven jaar verblijft.

Een dag of acht geleden zijn ze gestopt met haar medicatie, ze at toen al enkele dagen zo goed als niets meer en sindsdien dronk ze alleen maar water en af en toe enkele druppels soep. "Ik heb gene honger, ik wil niet eten, 'k wou da'k dood was" ontelbare keren heb ik het gehoord. Gisteren hebben ze de dosis morfine en nog iets anders waarvan ik de naam niet meer weet nogmaals verhoogd en mij de consequenties daarvan uitgelegd.

Nog een geluk dat er een rubriek zoals deze bestaat waar je tegen wildvreemden blijkbaar het veel beter kan uitleggen dan tegen je naasten waardoor ik op de vooravond van een nieuw jaar seffens met iets minder loodzware schoenen kan vertrekken.
Bedankt allemaal voor de mooie woorden.

Mvg,
Michel

Dag MichelN,

Vreselijk het allemaal te moeten meemaken,
Ik wens je moed en geef je hierbij en sterkteknuffel.
Ik :oops:hoop dat de strijd niet telang moet duren.
Schrijf het maar van je af, het kan de pijn een beetje
lichter maken.
Ik leef met je mee (al heb je daar niet veel aan)

Groetjes, Oma-C

Heel veel sterkte in deze moeilijke dagen.
Ik brand deze kaarsje voor jou te steunen.
Groeten van Magrit

Buiten feesten en knallen ze en jij voelt je zo droevig.Arme man. Gelukkig vertoeft je moeder in een droomland.
Als ze de dosis morfine opvoeren dan duurt het hooguit nog twee dagen.....
twee dagen dat ze niet meer zal spreken , maar weet dat ze je hoort ! en dat ze voelt dat je er bent. Ik weet dat heel zeker. Nog even volhouden lieve meneer en dan enkel nog terugdenken aan een fijne mama. Aan de goeie momenten alleen.

sterkte liefs riekske

MichelN,
Veel sterkte, ik maak momenteel juist hetzelfde mee.
Het is gewoon verschrikkelijk

Kelly

Michelin in gedachte ben ik bij julie ;uw moeder afgeven doet pijn en dan zeker de pijn er nog eens bovenop op zo'n dagen ! Wens de ganse familie veel sterkte toe
Kelly voor jou hetzelfde hoor!
Denk aan de mooie momenten........

MichelN en Kelly

Ik kom jullie beiden nog een beetje sterkte brengen,
in deze moeilijke dagen

Groetjes
Oma-C

Bedankt allemaal.
Het doet echt veel pijn, de dagen tussen kerst en nieuwjaar zullen nooit meer hetzelfde zijn.

Gisterochtend is moeder stilletjes ingeslapen na twee dagen in een soort comateus verschrikkelijk gereutel. 't is een vechtertje, zei de verpleegster, maar ik wou uit de grond van mijn hart dat het ophield.

Op de een of andere manier voelde ik een soort opluchting dan, om daarna plaats te maken voor verdriet en de wetenschap dat er dan een hoop praktische beslommeringen op je af komen waar je niet direct blijf mee weet.
De begrafenisondernemer thuis aan tafel die je overvalt met vragen, het fotoboek met de kisten, zijden of echte bloemen, witte of andere, goh, wat weet ik nog allemaal...
Gelukkig ken ik die man al jaren, niet alleen uit mijn beroepsleven maar ook omdat hij twintig jaar geleden de uitvaart van mijn vader verzorgde en dat schept toch een band die op zo'n momenten meer dan welkom is.

Mag ik tot slot iedereen hier van harte bedanken voor de steun ik ik hier mocht vinden.

Mvg,
Michel

Dag MichelN,

Mijn oprechte medeleven aan de diepbedroefde familie en vrienden.
Dat je moeder de rust mag vinden die ze verdient
Het komt nu allemaal op je af, kom gerust je verdriet
hier neerschrijven als het je te machtig wordt.

Veel sterkte

Oma-C