eliana schreef:De mens geeft snel niet positieve kritiek en wat men van iemand vindt. Vooral als iemand een iets afwijkende houding heeft. Wat belangrijk is, is wat God van mensen vindt en niet wat mensen van elkaar vinden. Alleen God kent het hart van mensen. Hij is de Enige die het recht heeft te oordelen
Wanneer we iemand veroordelen, denken we automatisch dat we beter zijn en dat is trots.
In den beginne dacht ik ook zoiets, vandaag twijfel ik eraan of dat werkelijk zo is maar net daarom ebt die twijfel weg, nu ben ik er vrijwel zeker van dat alles twijfelachtig is.
Wat we zien is niet de werkelijkheid. We zien dat de zon opkomt, maar ‘weten’ dat in werkelijkheid de zon ten opzichte van ons (de aarde) stilstaat en dat de aarde draait. In de wereld van het onzichtbaar kleine is het nog gekker, want de wereld is vooral leeg. Materie is niet van materie gemaakt. Als we de kern van een atoom vergroten tot een rijstkorrel, zou het hele atoom de grootte hebben van een voetbalstadion en de elektronen zouden als rijstkorrels zijn die tussen de plaatsen doorvliegen. Sir Arthur Eddington zei: “De materie is overwegend spookachtige lege ruimte.” Om preciezer te zijn, het is 99,9999999% lege ruimte.
Maar waarom zakt die 99,9…% lege ruimte van mijn hand niet door de 99,9… % lege ruimte van de tafel, waarop mijn hand ligt? De makkelijkste verklaring hiervoor is dat de elektronen zo snel rond de kern draaien dat ze een ondoordringbaar pantser vormen. Stel je voor dat iemand een gewicht aan een touw rond zich slingert. Je kunt niet in de buurt komen om hem of haar aan te raken, want het rondcirkelende gewicht houdt je op afstand. Wanneer twee atomen elkaar ontmoeten, zorgt de cirkelende beweging van hun elektronen ervoor dat ze elkaar niet kunnen raken en gedragen ze zich als massieve ballen. (Peter Russel)
