Poëzie en proza

Poëzie en gedichten - Ria

Gestart door ria op 03 feb 2005, 14:17 1003 berichten 442.101 keer gelezen Gesloten
ria Startte dit onderwerp 03 feb 2005, 14:17 waar het goed is om wonen... 5.038 berichten
Van harte welkom, U vindt ook heel wat POEZIE op mijn webpagina
zowel op de Nederlandse als op de Franse site. Beiden zijn toegankelijk via dezelfde entree
http://home.tiscali.be/leoriademeyer


Veel plezier en vergeet ook mijn gastenboek niet. Dank Ria

Laatst gewijzigd door ria op 11 feb 2005, 22:03, 2 keer totaal gewijzigd.

    ria Startte dit onderwerp 04 feb 2005, 11:39 waar het goed is om wonen... 5.038 berichten
    Moeders dromen over hun kinderen,

    Met zilveren draden
    en een gouden patroon
    weeft hier in het westen,
    een moeder haar droom.
    Haar kind, dat zij mint
    en waar zij voor leeft
    dat ze voeding, en warmte,
    geborgenheid geeft.
    Kind uit haar schoot
    voor eeuwig bemind,


    Met sjofele draden
    en een versleten patroon
    weeft ook in het zuiden
    een moeder haar droom.
    Haar kind, dat zij mint
    en waar zij voor leeft;
    slechts een schamele plek,
    weinig voedsel zij heeft.
    Haar tengere armen, zo moe
    de enige plaats waar het kind
    rust en geborgenheid vindt.
    Kind uit haar schoot
    voor eeuwig bemind


    Met edele draden
    en een gouden patroon
    weeft waar ook ter wereld
    een vrouw nu haar droom.
    Voor kinderen te zorgen
    zij het niet uit haar schoot
    ze schenkt mee het leven
    onttrekt hen aan dood.
    Noem haar Zuster of Moeder
    het doet er niet toe.
    Ook haar liefde is geven,
    haar hart is heel groot.


    Met vergeelde draden
    uit een kanten patroon,
    weeft een oude vrouw
    ook haar innige droom:
    “ zij ziet zichzelf spelen,
    in de tuin bij de woning,
    zij rent en zij duikelt
    en proeft van de honing.
    Moeder die lacht en in
    oneindig geduld
    op de peuter, dan kleuter
    en tiener nu wacht.


    Echter, een zachte druk, een fijn gelaat
    het is “haar kind” dat bij haar staat.
    ……dag lieve Moeder,
    en hoe het met U gaat ?

    30.10.04 riab.


    15.01.2005
    Moeders dromen over hun kinderen...

    HELAAS

    in zuid-oost Azië en in vele delen van de wereld
    lijden moeders om hun kinderen, hun verdriet is immens.
    Elders moeten duizenden kinderen hun moeders missen.
    Soms worden ze zelfs ontvoerd, misbruikt: een onmenselijk kwaad.

    De natuur kan hardvochtig zijn en vol bruut geweld.
    Maar oorlog, twisten, uitbuiting en armoede
    zijn "des mensens" en kunnen vermeden worden.
    Is de solidariteit die nu massaal op gang is gekomen
    geen schoolvoorbeeld van inzet wereldwijd.
    Een opdracht voor ieder mens van goede wil ?

    Ria


      Afbeelding
        Tilly Moderator SeniorenNet 15 feb 2005, 02:10 aan het bos van den baron 317 berichten
        ria schreef:
        ria

        Geregistreerd op: 9-9-2004
        Ber.: 59
        Woonplaats: noorder Kempen
        Geplaatst: Vr 11 Feb 2005, 22:15 Onderwerp: Gedichten over mijn ouders - Ria

        --------------------------------------------------------------------------------

        TWEE JAAR LATER...

        Overal kom ik je tegen
        in de stilte van dit huis,
        over onbetrede wegen in
        mijn hart, is nu je thuis.

        Die laatste verjaardag,
        jouw heldere blik,
        de foto op de schouw,
        zo liefdevol zie jij naar mij
        en ik, ik kijk naar jou.

        Een knoopje hier,
        een kaartje daar, jij bent
        nog steeds dichtbij,
        jouw zachte stem
        - als was je daar –
        er gaat geen dag voorbij.

        Teksten en gebeden
        vol overgave in
        eenvoud neergeschreven.
        Moeke lief, wijs ons de weg
        om zó als jij te leven?

        Dienstbaar zijn en klein
        maakte jou, in iedere
        fase groot. Je hield zo
        van het leven,
        maar was niet bang voor dood.

        Immens was je vertrouwen,
        ook in die donkere nacht
        vond jij een weg die
        “aanvaarding” heet
        en vrede, die op je wacht.

        Die foto, met uw lieve lach,
        zo kom ik U vaak tegen.
        De glorie van een lentedag,
        geef ons ook nu
        Uw moederlijke zegen.
        Dank U

        uit: gedachten en gevoelens - voorjaar 2004 – rb.

        …als ik nu wandel in de tuin en
        kijk naar vlinder, bloem en bij
        dan lijkt het wel of jij er bent,
        dat maakt mij dankbaar
        en heel blij !

        24.08.2004.

        _____________________________________________________________


        GISTEREN


        in de tuin van de
        herinneringen,
        spelend in het licht,
        blijdschap die
        kleeft aan je huid, als
        op een hete zomerdag.

        ik was weer kind en
        wandelde aan je hand
        - zo tastbaar -
        ginds, op dat stille plekje
        waar je zo van hield,
        ik ben er zeker van,
        was jij bij ons.

        wij, de kinderen
        samen, zoals weleer,
        jaar na jaar en
        keer op keer.
        95 zou je zijn,
        als altijd
        herinnerd en bemind

        maar nu ik ouder ben
        en meer begrijpen zal,
        het moedige van jouw leven,
        glanzend als een rein kristal
        in eerlijkheid
        geloof en zelfgave.

        jouw taak was af,
        de zorgen en het lijden
        de vreugde en de pijn
        maar ook het “samen
        met ons moeke”
        zo diep gelukkig zijn.

        ik kijk niet om, maar
        voer in mijn bagage
        het (h)eerlijke van
        jouw leven,
        van je
        edele persoonlijkheid;

        bedankt vake
        en
        tot weerzien !

        kempen - 22.08.2004 rb

        Naar boven


        Robol schreef:
        Geregistreerd op: 25-12-2004
        Ber.: 1857
        Woonplaats: Beringen
        Geplaatst: Za 12 Feb 2005, 10:18 Onderwerp:

        --------------------------------------------------------------------------------

        voor vake en moeke
        een bloemetje...
        jij hebt het neergeschreven
        vanuit je hart, Ria...

        Robbe

        Afbeelding


          lisette 24 feb 2005, 14:35 Oost-Vlaanderen 17 berichten
          Afbeelding
          De liefde bestaat uit liefdevolle kleinigheden.


          ..//blog.seniorennet.be/lisette43
          ..//blog.seniorennet.be/roosje
            zonneke 26 feb 2005, 15:18 Antwerpen 30 berichten
            lieve ria,
            gezien je liefde voor de natuur,
            denk ik wel dat ik deze mag plaatsen

            Peter Theunynck

            Laat er een tuin zijn
            waar de bladeren heel traag
            vallen, menig maal
            hun laatste landingsplaats
            bepalen, alvorens
            de aarde juist te raken
            waar ze in het verlengde
            van hun vrije val ligt.

            Laat het mijn tuin zijn
            waar de wereld eeuwig blijft
            haperen tussen zomer en herfst
            tussen vallen en opstaan.
            De val van de mens ontdaan

            Stel : de appelboom bloeit en de wind
            verstrooit duizend witte blaadjes
            in de omliggende tuinen en overal

            waar ze de grond raken beginnen
            appelbomen te bloeien en de wind
            waait en verstrooit de witte blaadjes

            onophoudend tot - een Hongaarse
            rapsodie gelijk - de wereld althans
            vanuit een baan om de aarde gezien

            een witte, bloeiende appelboom gelijkt.
            Zou dat niet te mooi om waar te zijn?


            Afbeelding
            Vriendschap zet alles in beweging


            ://blog.seniorennet.be/zonnekesblog1
            tot/met zonnekesblog5/
              riia 03 mar 2005, 12:33
              Even vertoeven in andere tijden,
              dromen en wensen die 't harte verblijden.
              Geen dag is verloren, geen leven tekort
              ......in stilte nu even bezinnen
              over nieuwe en hoopvoller tijden...
              Vreugde en vrede en ook beminnen,
              met een dankbaar hart, vol vrede,
              .......in gelukkiger tijden.

              ria :wink:

              Afbeelding

              winter febr.1999
              scheiding van onze tuin met de buren
                Robol 08 mar 2005, 20:19 Beringen 6.642 berichten
                Hier in de stilte van het avondlijke uur
                enkel het lichtknetterend geluid
                van het haardvuur

                en zacht gezoem van mijn pécé
                zitten wij hier met ons twee:

                ik de lezer, stil genot
                en Ria's dichtjes...

                in mijn ogen
                staan pretlichtjes !


                Pretoogjes, ja, want ik ben blij
                Ria pinkt een oog naar mij !




                Robbe


                Afbeelding
                walk on with hope in your heart
                And you'll never walk alone...
                  Aan Robbe 09 mar 2005, 09:24
                  Een fijne morgen, Robbe lief
                  ik dank je met heel mijn hart
                  zo een gedichtje van jou aan mij
                  dat vind ik lief,
                  dat maakt me blij.

                  Blij ben ik ook, omdat ik delen mag
                  in alle mooie teksten, ook die van jou
                  Je bent er telkens weer, iedere dag
                  dat vind ik tof, dat noem ik trouw.

                  De dag is nog jong, al is er geen zon,
                  en de lente, winter nog niet overwon,
                  vreugde van binnen, die krijgt men niet stuk
                  ik wens je die vreugde en heel veel geluk.
                  ria :wink:



                  Afbeelding
                  Nog even geduld.....
                    ria Startte dit onderwerp 09 mar 2005, 13:13 waar het goed is om wonen... 5.038 berichten
                    Ma vieille maison

                    Comme il est bon de sentir les yeux de sa vieille maison
                    Vous lancer un regard un peu avant de s'assoupir
                    Quand la brise légère fait des farandoles avec les fleurs du jardin
                    Et que le dernier clocher finit de fredonner.
                    J'aime écouter les bruits qui ont bercé les années
                    Passées joyeusement sous la garde de ses vieux mûrs,
                    A la fin de la journée, j'aime m'asseoir, seul
                    Dans mon jardin tout perdu dans ses nouveaux habits.
                    Demain, je n'aurai plus pour fermer mes paupières,
                    Ni les chants des crapauds tranquilles et heureux,
                    Ni les soupirs fatigués des fagnes et des bruyères ;
                    Pour moi, l'ombre du crépuscule n'aura plus aucun reflet.
                    J'aurai comme seul souvenir, comme un rêve qui vous éveille,
                    Les dernières senteurs d'une marguerite séchée.

                    Afbeelding

                    ( poème en wallon de Mr. Edouard Rahier -
                    traduction Mr. Marcel Evrard - avec gratitude)


                    avec gratitude - met dank - ria


                    _____________________________________________________________

                    Laatst gewijzigd door ria op 14 mar 2005, 11:54, 1 keer totaal gewijzigd.

                      ria Startte dit onderwerp 12 mar 2005, 15:28 waar het goed is om wonen... 5.038 berichten
                      Twee jaar later….


                      Overal kom ik je tegen
                      in de stilte van dit huis,
                      over onbetrede wegen in
                      mijn hart, is nu je thuis.


                      Die laatste verjaardag,
                      jouw heldere blik,
                      deze foto op de schouw,
                      zo liefdevol zie jij naar mij
                      en ik, ik kijk naar jou.


                      Afbeelding
                      02.06.2002 - haar laatste verjaardag - 88 jaar.

                      Een knoopje hier,
                      een kaartje daar, jij bent
                      nog steeds dichtbij,
                      jouw zachte stem
                      - als was je daar –
                      er gaat geen dag voorbij.


                      Teksten en gebeden
                      vol overgave in
                      eenvoud neergeschreven.
                      Moeke lief, wijs ons de weg
                      om zó als jij te leven?


                      Dienstbaar zijn en klein
                      maakte jou, in iedere
                      fase groot. Je hield zo
                      van het leven,
                      maar was niet bang voor dood.


                      Immens was je vertrouwen,
                      ook in die donkere nacht
                      vond jij een weg die
                      “aanvaarding” heet
                      en vrede, die op je wacht.


                      Die foto, met uw lieve lach,
                      zo kom ik U vaak tegen.
                      De glorie van een lentedag,
                      geef ons ook nu
                      Uw moederlijke zegen.
                      Dank U


                      uit: gedachten en gevoelens - voorjaar 2004 – rb.

                      …als ik nu wandel in de tuin en
                      kijk naar vlinder, bloem en bij
                      dan lijkt het wel of jij er bent,
                      dat maakt mij dankbaar
                      en heel blij !

                      24.08.2004.




                      Afbeelding
                      zomer 1950 in de tuin van ons ouderlijk huis - ik was toen bijna 11

                      aan mijn vader

                      gisteren

                      in de tuin van de
                      herinneringen,
                      spelend in het licht,
                      blijdschap die
                      kleeft aan je huid, als
                      op een hete zomerdag.


                      ik was weer kind en
                      wandelde aan je hand
                      - zo tastbaar -
                      ginds, op dat stille plekje
                      waar je zo van hield,
                      ik ben er zeker van,
                      was jij bij ons.


                      wij, de kinderen
                      samen, zoals weleer,
                      jaar na jaar en
                      keer op keer.
                      95 zou je zijn,
                      als altijd
                      herinnerd en bemind



                      maar nu ik ouder ben
                      en meer begrijpen zal,
                      het moedige van jouw leven,
                      glanzend als een rein kristal
                      in eerlijkheid
                      geloof en zelfgave.



                      jouw taak was af,
                      de zorgen en het lijden
                      de vreugde en de pijn
                      maar ook het “samen
                      met ons moeke”
                      zo diep gelukkig zijn.



                      ik kijk niet om, maar
                      voer in mijn bagage
                      het (h)eerlijke van
                      jouw leven,
                      van je
                      edele persoonlijkheid;

                      bedankt vake
                      en
                      tot weerzien !

                      kempen - 22.08.2004 rb.
                        ria Startte dit onderwerp 14 mar 2005, 11:51 waar het goed is om wonen... 5.038 berichten
                        Afbeelding

                        Bomen sterven staande.

                        Nog zitten vogels in je takken en
                        streelt de wind je kale kruin.
                        Je staat zo statig en heel recht, toch
                        is de strijd voorgoed beslecht.
                        Geen zilver meer en ook geen toekomst,
                        stilaan wordt alles ondermijnd;
                        hoe kan het toch dat jij zo
                        langzaam-aan bent weggekwijnd?


                        Mooi was je in je frisse lentetooi,
                        maar meer nog hield ik van je
                        in de winter, als alles grauw en kaal
                        was en jij de zilver-trotse-den in
                        onze tuin, in wit of ijs, je winterkleed
                        met hier en daar en af en toe
                        een vonkje licht een straaltje zon.
                        zo hielp jij met hoop die winter overwon.


                        Ik heb de jaren niet geteld en evenmin
                        je lengte, acht hoog misschien en amper
                        twintig jaren jong, leek je zo sterk
                        en zeker van jezelf.
                        Heb ik je niet genoeg omarmd ? of
                        weinig ook bedankt, of was je van al
                        dat rechtop staan gewoon te moe,
                        ach, wat doet het er nog toe.


                        De laatste maanden werd je zilver
                        bruin, er rest nu enkel nog 'n kale kruin.
                        Maar ook je dode silhouet,
                        vind ik nog altijd mooi.
                        Ik wil je danken voor de jaren
                        vreugd' die jij ons schonk.
                        Al was je dan geen mens,
                        je leefde in het hart van onze tuin

                        08.06.04 ria.b


                        Afbeelding

                        zelfs de hemel is bedroefd, gehuld in grijs
                        bedenking 14.03.05
                          Gast 14 mar 2005, 21:53
                          Even mijmerend na het prachtige gedicht van hierboven.
                          Op haar 92-ste verjaardag zingt plots een hoogbejaarde vrouw een liedje, dat ze op school leerde, zowat bij het uitbreken van WO I
                          Ons oudje is inmiddels overleden, maar toch klint haar lied nog in onze oren, alsof ze vandaag nog zong:

                          "Zou ik niet mijn moeder eren ?
                          Ach, wat doet zij niet voor mij
                          wat mij nut is, mag ik leren
                          ben ik vrolijk, zij is blij.

                          Ben ik ziek, ik hoor haar klagen
                          en wanneer ze bij mij zit,
                          met het hoofd omhoog geslagen,
                          dan geloof ik dat ze bidt.

                          Ja, dan bidt zij dat ik spoedig
                          mag bevrijd zijn van mijn smart.
                          Word ik beter, hoe blijmoedig
                          en hoe dankbaar is haar hart.


                          Dankbaar genoteerd door
                          Frido
                            ria Startte dit onderwerp 20 mar 2005, 17:06 waar het goed is om wonen... 5.038 berichten
                            Beste vrienden allebei,
                            Frido en Robbe op een rij,

                            mag ik even
                            schrijvend weven
                            een web van dankbare spielerei.

                            Mensen, die zich nog niet kenden
                            naar vele kanten, zich eerst wenden
                            ze voelen zich goed
                            en scheppen weer moed
                            het worden vrienden, een heel mooie bende.

                            Ze proeven de woorden en het smaakt,
                            herkennen gevoelens, bij hen ook gemaakt
                            het proeft steeds naar meer
                            dus komen ze weer
                            af en toe vinden ze iets, bijna volmaakt!

                            En om deze ode dan ook te besluiten,
                            het is feest, met gevoelens van lente, daarbuiten!!!
                            Weldra Pasen en Verrijzenis,
                            het oude kleed afgeworpen, is
                            .
                            Resultaat "volop vreugde, van binnen en van buiten."

                            .........................EEN ZALIG PAASFEEST aan iedereen

                            Afbeelding

                            ria :wink:


                            Link naar mijn tekst over VREDE
                            http://home.tiscali.be/leoriademeyer/pagina6.htm
                              ria Startte dit onderwerp 31 mar 2005, 11:53 waar het goed is om wonen... 5.038 berichten
                              avec un clin-d'oeil



                              Cher frère blanc,

                              Quand je suis né, j'étais noir,
                              Quand j'ai grandi, j'étais noir,
                              Quand je suis au soleil, je suis noir,
                              Quand je suis malade, je suis noir,
                              Quand je mourrai, je serai noir.

                              Tandis que toi, homme blanc,
                              Quand tu es né, tu étais rose,
                              Quand tu as grandi, tu étais blanc,
                              Quand tu vas au soleil, tu es rouge,
                              Quand tu as froid, tu es bleu,
                              Quand tu as peur, tu es vert,
                              Quand tu es malade, tu es jaune,
                              Quand tu mourras, tu seras gris.

                              Alors, de nous deux,
                              Qui est l'homme de couleur ?



                              Léopold Sédar Senghor
                              ex-président du Sénegal



                              of klik:
                              http://home.tiscali.be/leoriademeyer/pa ... ie%204.htm

                              groetjes van Ria :wink:
                                Gast 31 mar 2005, 16:44
                                De ziekentrein raast huiswaarts tr'ug
                                een snelle pijl in volle vaart.
                                Een ziekenzorger wenst een brug
                                na dagenlange bedevaart.

                                Een brug, die peilt hoe-was-de-reis.
                                "Hé vriend, daar in je stille hoek
                                waarom nu toch zo'n droef gepeins?"
                                In wagon zes... een wanhoopsvloek !

                                Een bed d'rnaast 'n vaal gelaat.
                                "Wat had jij van die Bron verwacht?"
                                en op de rimpels van die maat
                                verschijnt ...een vredevolle lach.

                                Wie weet hoe groot is het verschil
                                tussen verwerpen en aanvaarden ?
                                Maar aan de bron van Goede Wil
                                ontstaan vaak blijvende Waarden.


                                Fijn om hier eventjes te zijn.

                                Frido

                                  Wil je over iets anders praten?

                                  Je kan ook zelf een gesprek over iets anders beginnen.

                                  + Nieuw onderwerp