eenzaamheid

Ik kan me bij uw uitleg iets voorstellen en vind het vreselijk dat u uw leven zo moet doorbrengen.
Heeft u geen familie waar u af en toe mee kunt praten en/of leuke dingen mee kunt doen?
Misschien kunt u hier wel hulp vinden :

http://www.caw.be/

Ik wens u in ieder geval veel sterkte toe!
Eenzaam zijn is erg, eenzaam zijn in een relatie nog veel erger

Dat U zo weinig reactie krijgt stoort me zeer . Iedereen heeft zijn mond vol over terreur enz . Maar als je eenzaam bent ziet geen kat je zitten . Ik hoop uit de grond van mijn hart dat je een oplossing vindt . Er moet in ieder geval in en rond het Leuvense toch een organisatie zijn die je kan bijstaan en het licht terug in je leven brengt ! Ik brand een kaarsje voor jou naast die andere kaarsjes heden ten dage ...

Chazan, ik vind het zo erg voor jou en wil je graag een knuffel geven.

Het gaat er niet om, Michiel 1954, dat mensen niet "willen" reageren, denk ik. Ik ben ervan overtuigd dat velen wel willen helpen, maar dat ze alleen niet weten "hoe"!
Dat je het héél moeilijk hebt, Chazan, kan ik me zeker best voorstellen en ik heb oprecht met je te doen, alleen.... vrees ik dat je noodkreet hier weinig zal uithalen.
Niemand komt aan je deur kloppen om te vragen hoe het je gaat en zeker al niet als ze weten dat achter die deur zoveel verdriet schuilt. Jammer, maar zo IS het nu eenmaal.
Eigenlijk is het aan jou - zoals Michiel zegt- om de eerste stap naar buiten te zetten; sociaal contact te zoeken én eindelijk es aan jezelf te denken. Je leeft ook maar één keer en de jaren vliegen voorbij.
Vandaag de dag zijn er heel wat mogelijkheden om je bij een groep aan te sluiten. Ik vermoed dat er in jouw omgeving ook OKRA bestaat, dienstencentra, Vormingplus.... Schrijf je es in voor een uitstap, een wandeling, een workshop.... er is zoveel! Je vindt er zeker iemand die niets liever wil dan een praatje te slaan, want heus, er zijn véél meer mensen die nood hebben aan sociaal contact dan je vermoedt!

Het lukt je zeker om je leven wat aangenamer te maken, alleen...moet jij - en niemand anders- de eerste stap zetten!

DOEN

Benieuwd naar je eerste leuke ervaring

Toi, toi, toi !

Wiana

lieve chazan, als ik je berichtje lees komt het me zo bekent voor, ook ik ben heel erg eenzaam in mijn huwelijk, sinds kerstmis ben ik zeer depressive geworden en zijn de dagen soms niet waard om te leven. gelukkig heb ik nog kinderen die ik af en toe zie en mijn hond mijn trouwe vriend die met mij door dik en dun gaat maar die nu spijtig op zijn einde loopt zoals die van jou 13 jaar ze wilt nog maar de lange wandelingen die we nog maar een paar jaar geleden maakten zijn er niet meer en daarmee ook de relaxatie die ik met haar had. ik ben nu toch aan het uitkijken naar een puppie, misschien ook voor jou iets. verder heb ik met nu aangesloten bij een schilders ateljeetje die die een keer per week samenkomen en ben ik thuis ook vollop bezig met schilderen (wat je schilderen kunt noemen) verder kan ik je maar een raad geven niet smeken en bidden om aandacht vragen dat versterkt hem maar meer, doen alsof het je niet kan schelen je eigen gangetje gaan en wie weet komt hij zelf wel naar je toe. met heel veel lieve groetjes uit haacht

mag ik U veel sterkte toewensen en PROBEER al zal het heel moeilijk zijn er get beste van te maken er zijn steeds mensen die van U houden denk daar aan

Eenzaamheid is denk ik de kwaal van deze tijd. Ouderen vereenzamen, jongeren zitten vastgekleefd aan sociale media. Vroeger kwamen families bij elkaar, nu heeft niemand nog tijd. Mensen zaten bij goed weer 's avonds buiten en je had altijd wel iemand om mee te praten.
Als je dan een partner hebt zoals jij, die totaal van je vervreemd is en waarmee je zelfs geen gesprek kunt voeren is het heel moeilijk om jezelf staande te houden. Toch hoop ik dat je iemand uit je omgeving vindt of een creatieve bezigheid zodat je weer kunt openbloeien en jezelf herontdekken.
Hier op dit forum staan schatten van teksten die je leegte een beetje kunnen vullen. Daarin kan je nog "jaren" grasduinen en laat een mooie tekst of gedicht je innerlijke beroeren, zodat je weer voelt dat je leeft.
Sterkte en hopelijk komt er snel een beetje warmte in je omgeving, de wereld is groter dan je vreemde partner rondom jou.
Veel mensen verbergen hun eenzaamheid achter een heel groot masker en dan is het precies of jij de enige bent die haar weg niet vindt in deze wereld. Ze zijn met zovelen en allen om hun eigen reden, maar ze vinden elkaar zelden, juist omdat ze eenzaam zijn ...

Groetjes
Littlestar

Hallo iedereen,

Ik zat deze week er ook aan te denken dat ik eens behoefte heb om hierover te praten.

Ik heb een goede job, ben gezond, heb 2 volwassen kinderen die het goed stellen, en heb nergens problemen.

Mijn partner is wel ziek, en ik doe mijn uiterste best om haar zo goed mogelijk te verzorgen.

Maar wat ik me afvraag, is waar alle vriendschappen naartoe zijn die ik vroeger had.

Sommigen zijn overleden op jonge leeftijd, heel jammer. Anderen verdwijnen gewoon, of laten niks meer horen. Je kent dat wel, als je zelf niet belt, bellen ze ook nooit. Hoe komt dit eigenlijk ? Ligt dat dan aan mij?

Dan heb ik nog wat verdriet omwille van bepaalde zaken, en is mijn beste kameraad (hond) die ik 14 jaar had ook nog overleden.

Dan zit je daar zo soms te denken, voila is dat nu alles ?

Heb al vanalles geprobeerd, verenigingen, hobby clubs, enz... maar op latere leeftijd heb ik het gevoel dat het niet simpel is om nieuwe oprechte vriendschappen te maken.

Ervaren jullie dit ook ?

Hey frans,

Heb je geen zin om deel te nemen aan ons kettinggesprek? Staat bij "spelletjes".
We zijn tot nu toe met 3 en in ons eigen dialect delen we lief en leed met elkaar.
Eenzaamheid ga je te lijf door contact met andere (lieve) mensen te zoeken.
Je mag mij als je dat wilt altijd een pb sturen, ik schrijf graag, zit nu in een revalidatieperiode en ik mis de buitenwereld, mijn hobby's, mijn maatjes!

Heb je geen zin om deel te nemen aan ons kettinggesprek?

hallo leah,

jaja, dat wil ik wel. Hoe gaat dit te werk ?

Awel frans, je gaat naar spelletjes en zoekt "kettinggesprek", en schrijven maar wat je kwijt wilt.
Hosh en davang zijn West-Vlamingen, ik ben Limburgse die al heel lang in het Antwerpse woont.
We raden wel waar jij woont doch hoeven dat niet te weten.

Ben dame van 70j. Zoek dame van 50 tot 65 j om me af en toe te vergezellen naar bijvb ziekenhuis. Heb geen familie en daar moederziel alleen zitten is triest.