Ik maak een zeer zware periode door. Relationeel en psychisch geraak ik er niet doorheen. Na 45 jaren is het onmogelijke gebeurd ... verder wens ik hier voorlopig niet op in te gaan.
Toch denk ik vreemd genoeg elke dag aan mijn moeder, die in 1976 overleed, het jaar van die ongelooflijke prachtige zomer.
Karel Jonckheere schreef ooit een gedicht, getiteld "Moeder". Een miraculeuze tekst, toepasbaar op ons allen.
Lees maar.
Moeder
Zo lang zij rustig leeft kunnen wij haar vergeten,
ze kost ons zorg noch geld, ze doet ons nimmer zeer;
tweemaal in ’t jaar, misschien, gaan wij nog bij haar eten
en lachen als ze zegt: Het is de laatste keer.
Maar één kort spoedbericht maakt ons opnieuw tot zonen,
wat ons gewichtig werd valt plots en dwaas uiteen,
wij dachten in onze eeuw en in ons werk te wonen
tot wij beschaamd en leeg haar kleine huis betreên.
Ze heeft op ons gewacht. Tenzij ze is gestorven.
Daar ligt wie onze moeder was, het arm gezicht
waarin veel eenzaamheid berusting heeft gekorven
beschenen voor het laatst in reeds vervreemdend licht.
Dat wij voorgoed alleen zijn thans, dat alle bronnen
vervloeien in de tijd, bedroeft ons hart zo niet.
Maar dat onze overmoed zich nimmer heeft bezonnen
over haar eenzaamheid, dit wordt ons taaist verdriet.
Karel Jonckheere (1906-1993)
uit: Pöetische inventaris (1973)]
Toch denk ik vreemd genoeg elke dag aan mijn moeder, die in 1976 overleed, het jaar van die ongelooflijke prachtige zomer.
Karel Jonckheere schreef ooit een gedicht, getiteld "Moeder". Een miraculeuze tekst, toepasbaar op ons allen.
Lees maar.
Moeder
Zo lang zij rustig leeft kunnen wij haar vergeten,
ze kost ons zorg noch geld, ze doet ons nimmer zeer;
tweemaal in ’t jaar, misschien, gaan wij nog bij haar eten
en lachen als ze zegt: Het is de laatste keer.
Maar één kort spoedbericht maakt ons opnieuw tot zonen,
wat ons gewichtig werd valt plots en dwaas uiteen,
wij dachten in onze eeuw en in ons werk te wonen
tot wij beschaamd en leeg haar kleine huis betreên.
Ze heeft op ons gewacht. Tenzij ze is gestorven.
Daar ligt wie onze moeder was, het arm gezicht
waarin veel eenzaamheid berusting heeft gekorven
beschenen voor het laatst in reeds vervreemdend licht.
Dat wij voorgoed alleen zijn thans, dat alle bronnen
vervloeien in de tijd, bedroeft ons hart zo niet.
Maar dat onze overmoed zich nimmer heeft bezonnen
over haar eenzaamheid, dit wordt ons taaist verdriet.
Karel Jonckheere (1906-1993)
uit: Pöetische inventaris (1973)]
Warning: most messages of this kind, could be sent by an oldtimer Acer Aspire 7530 laptop or even an older Lenovo T500 laptop, both proudly and pretty fast using Linux Mint 21.1 "Vera" Cinnamon 64 bits operating system.
Give it a try too !
Give it a try too !
