Hoe iemand overtuigen?

ik leef met je mee en vind het spijtig dat je moeder niet van jouw gedacht is...
mijn echtgenote werd in 1997 maar enkele dagen opgenomen in palliatieve st camillus te antwerpen; ze was pas 45 en stierf korte tijd later. die paar dagen zag ik haar openbloeien, de zo oprechte zorg, de opvang - ook voor de familieleden - ontroerend...het deed zo goed, voor haar en ook voor ons. misschien kan je je moeder overhalen eens een keertje gewoon een kijkje te gaan nemen, zonder enige verplichting; weet zeker dat zij dan wel overtuigd zal zijn. sterkte...

Bedankt voor de aanmoediging Mr het ergste is dat moeder niet wil geloven dat de laatste dagen aanbreken en zelfs dat maakt het moeilijk,ze wil daar niets van weten.Ik denk dat alleen een dokter haar hiervan kan overtuigen en dan nog...t'is zo moeilijk in dit geval.
Ik wil mezelf niet schuldig voelen daarbij en zoek naar het beste voor vader,maar ik heb zo weinig ervaring met die situaties..deze avond waak ik en dit is mijn eerste keer...emotioneel ben ik daar niet zo sterk in.
Groetjes,ines.

Ines, ik wens je veel sterkte toe vanavond en de komende dagen.

Tilly

Hartelijk dank,ines.

Ines, sterkte...

Nienka.

ines sterkte piepje

INES : ik kon het niet meer aanzien hoe mijn vrouw leed...vroeg de dokter om de afloop te bespoedigen (klinkt wreed, weet het) maar dochter (toen 24 en nog thuis) was niet akkoord, dacht dat het nog ging goedkomen (denk hierbij aan wat je moeder voelt)...vroeg dokter hoe lang het nog ging duren zonder zijn eventuele bespoediging en hij zei : een dag of 10 en, om mijn dochter niet te kwetsen, berustte ik ...het waren voor haar en voor mij 10 verschrikkelijke dagen...maar de dokter had gelijk; na exact 10 dagen gaf zij de strijd op...ik ben blij dat ik het gedaan heb, niet voor mijn vrouw of mezelf maar voor mijn dochter...

Bedankt voor de steun,Nienka,piepje en Vancouver,ik ben nu alleen overdag in de kliniek en ik mag van een zekere verbetering spreken(?)
Vader weegt 29 kg maar komt nu efkes uit bed voor een plas, ik denk dat dit niet normaal is of is het de morfine die euforie teweeg brengt....
In ieder geval ik versta dit niet,hoe dit mogelijk is in dit stadium met terminale kanker.Thuis brandt er steevast een kaarsje.groetjes,ines.

Ines,
Dit zal door de morfine komen, dat zie je wel vaker gebeuren
verder zit er dan ook nog wilskracht bij, omdat je vader zich door die
morfine anders voelt.
Wens je nog heel veel sterkte verder,

Groetjes Nienka

is inderdaad maar heropflakkering door morfine en enorme wilskracht.
mijn vrouw was al 3 j doodziek en terminaal, mijn dochter huwde nog vlug vlug en als je die video van dat feest ziet... niet te geloven...zij danste als het ware de stenen uit de vloer...het was de laatste keer dat ze uit bed was geweest en 10 dagen later stierf ze...

Bedankt Nienka en Vancouver,wat erg voor je,ik lees dat dit geen verbetering is die morfine maar een verdoving waardoor ze zich beter voelen maar schijnt bedriegt hier dus.Ik ben iedere dag in de kliniek en moeder s'nachts en het is zwaar,volgende week heb ik weer nachtdienst.Ik had nooit gedacht dat men bijna alleen op wilskracht kon verder leven, het is mij een raadsel?groetjes,ines.

Nee hoor dat kan heel goed Ines, omdat je vader zich nu anders
voelt, het is wat je zegt, pure wilskracht, je vader geeft het gewoon
nog niet op. Sterkte ermee Ines, mooi van je dat je even iets laat
weten, groetjes Nienka

Beste,het zit er weer op voor vandaag en ik denk dat er toch een wonder aan het gebeuren is,mijn vader heeft met mij een stuk gewandeld (zo'n 10m)in de ziekenhuisgang!Hij kan nu iets eten en alles blijft erin,ik zou hem zo graag een paar dagen naar huis halen maar moeder ziet dit weer niet zitten,nochtans ben ik de ganse dag bij hem van tien tot tien.
Ik zou zo graag hebben dat hij zelf kan afscheid nemen dat moet toch te doen zijn of ben ik verkeerd?Misschien verlang ik teveel?
Groetjes,ines.

Natuurlijk verlang je niet te veel Ines, maar heb je dit ook met
je vader doorgesproken? Wat zijn mening hierover is en wat hij
zelf graag zou willen? Dat lijkt me vooral voor je vader toch wel
erg belangrijk, als ik in je schoenen zou staan, zou ik zijn laatste
wens in vervulling laten gaan, wie er ook voor of tegen is.
Je hebt dan later altijd voor jezelf het gevoel dat je dat ook nog
voor hem hebt kunnen doen.

Groetjes en Sterkte Nienka