Samen dichten, samen schrijven...

Bosrankje schreef:

Beste Robbe,

Alles ging zo snel ! Bedankt hoor

Ik hoop dat het een leuke, levendige topic
wordt, vol vreugde, emoties en vooral
VRIENDSCHAP !!!!

Veel liefs van Alter en Rankje

P.s. Voor de vrienden die momenteel geen inspiratie hebben,
is het ook mogelijk om een gedicht van iemand anders of
van een bekende dichter te plaatsen ?

Dat is een goed idee, tot 2 november houden we het thema Allerheiligen
Ik denk aan de kerkhofblommen van Guido Gezelle...

groetjes

Robbe

mijn eerste 'Allerheiligen'-herinneringen.

We hadden thuis een winkel en mijn vader was hovenier.
Op een huurland kweekte hij zelf chrysanten.
Toen het kouder werd, werden die binnengehaald en in potten
gezet om in een serre te wachten op Allerheiligen.
De serre werd verwarmd met een kleine houtkachel.

De klanten kwamen potten kiezen - de potten kregen de
namen in krijt opgeschreven en in een boek werd bijgehouden
op welk graf de potten dienden geplaatst.

De dag vóór Allerheigen ging mijn vader dan zelf al die potten
op de gewenste graven plaatsen; dat wil zeggen: ze ingraven
in de grond vóór het graf.

School of geen school, goed of slecht weer, mijn broer die vier
jaar jonger was dan ik moest samen met mij stevast helpen.

Waaruit bestond het werk?

Op een smalle stootkar werden zoveel mogelijk potten geplaatst.
Mijn vader leidde en wij trokken de kar voort. Het was ongeveer
drie kilometer naar het kerkhof en de heenreis was hoofdzakelijk
berg-op.

Het bleef niet bij één reis. Gewoonlijk was het al donker als we van
de laatste trip thuiskwamen.

Dikwijls voelden we 's avonds onze handen niet meer van
de kou. Ik kan zó het pijngevoel weer oproepen - zoveel jaar
later.

Ik ben tevreden dat ik deze herinnering nog eens kon navertellen.

groeten in vriendschap - -denook - -


Oh ja, hoe oud ik was?
Alle leerjaren van de lagere school - daarna werd ik intern in een
college - dat was een fijne tijd ...

Allerheiligen, Allerzielen,

Waarom spreken wij over Allerheiligen
en ook nog Allerzielen,
is er dan een verschil?

Volgens theologen en kerkleraars
vieren wij alle Heiligen
diegene die ons zijn voorgegaan,
eeuwen geleden of misschien
pas in de voorbije jaren.

Moet men heilig verklaard zijn
om heilig te worden genoemd?
Geenszins, er zijn veel heiligen
waarvan wij het niet weten,
heilige moeders bv.
heilige vaders,
heilige kinderen,
heilige zieken
bejaarden en gehandicapten,
mensen die stierven voor hun geloof.
Kortom, zij die de Wil van de Vader
hebben aanvaard en volbracht.

Over één van mijn overgrootmoeders
zei mijn vader altijd,
“zij was een heilige”.
Haar foto, samen met haar man,
prijkt nog in ons huis.
een mooie foto trouwens,
en een heilige onder ons dak.

En wie zijn dan die zielen
waarover wordt gesproken
als we “Allerzielen” zeggen?
Waarschijnlijk zullen wij,
ooit tot hun schare behoren.
Ik hoop althans er ook
te mogen deel van uitmaken.
Dan heb ik zekerheid dat ik ooit
mijn einddoel “de Hemel” zal bereiken

Ik weet wel dat vele niet meer
geloven in een vagevuur
of in een hel,
een Hemel, dat kan nog net,
alhoewel sommige het daar ook
moeilijk mee hebben.

“Het vagevuur, dat is de plaats
waar de zielen naartoe gaan,
om hun zonden uit te boeten,
vooraleer ze naar de hemel gaan,”
dat is toch wat we vroeger leerden.

Ik hoorde eens een heel mooie omschrijving:
“Het is niet God die de mens
naar het vagevuur zendt,
het is de mens zelf die zich van
zijn zondigheid bewust is
en niet voor Gods Aanschijn
kan verschijnen,
vooraleer hij zijn zonden
heeft uitgeboet, vooraleer hij
zijn witte gewaden kan aantrekken.

In die gedachte kan ik mij wel vinden.

Allerheiligen, Allerzielen:
vandaag hebben wij
de graven van onze dierbare overledenen
gepoetst en versierd met bloemen.
Omdat wij hen blijvend meedragen
in onze herinneringen en in ons hart,
in onze dankbaarheid om
wat zij voor ons betekend hebben.

Ooit zijn wij aan de andere kant,
worden wij dan niet vergeten?.



Het was verre van mijn bedoeling om een semi-religieuze tekst te schrijven.
Maar opeens waren die gedachten daar en mijn vingers moesten alleen maar volgen.

ria – 25.10.07

Voor goede mensen die zoals Ria en Leo, hun overledene dierbaren
niet vergeten en regelmatig bezoeken op het kerkhof voel ik respect
en vriendschap.
Maar er zijn ook andere mensen die maar één keer in 't jaar
bloemen brengen omdat ze niet anders durven wegens de buren
en de famillie en de rest van de tijd, nooit meer aan die overledenen
denken. En zo denken ze dat de weg naar de hemel open voor
hen staat.
En wat nog veel erger is : toen die mensen nog leefden, hadden ze
geen zin om er op bezoek te gaan en een beetje van hun vrije tijd op
te offeren
Dat is voor mij het belangrijkst !!!

Had mijn vader een graf gewild, dan was ik zonder twijfel, elke dag
er naartoe geweest en had voor hem een mooi "tuintje" van gemaakt.
Maar zijn wil was wet voor mij, dus moet ik doen met wat ik heb :
een beetje as in een tabaksdoosje en mijn herinneringen.
Mijn moeder wilt hetzelfde dus, zal ik ooit, als ik niet voor haar
sterf, twee dozen bezitten en nog meer "souvenirs" !

Mijn hele jeugd ging ik regelmatig met mijn grootmoeder in twee
mooie kerkhoven in Brussel wandelen en we keken naar al de
foto's en standbeelden en ook sommige ontroerende teksten......

En met mijn moeder, ben ik elke dag, gedurende bijna tien
jaar naar het graf van Hermanneke Wijns geweest omdat ze het
had beloofd (en een woord is een woord) toen Daniel, mijn tweede
kleinzoon heel ziek was. Vol wanhoop, had ze gehoord van de
kleine Merksemnaar en zo is het begonnen.... weer of geen weer,
we gingen elke dag op zijn graf, en bij elke speciale gelegenheid
(Pasen,Pinksteren, Allerheiligen, Kerstmis enz....) gingen wij
een plantje brengen.

In mijn lange zoektocht heb ik nog geen antwoorden gekregen
op al mijn vragen betreffend wat er na de dood gebeurt. Ik heb er
mij wel een idee van gemaakt want alles wat ons verteld wordt
is door mensen geschreven en niemand kan ons iets bewijzen.

Dus, ik denk dat het belangrijkste is (en het is mijn waarheid -
ieder zijne-) in de spiegel te durven kijken en aan de mensen
die we graag gezien hebben en geholpen als het nodig was denken
met een gevoel van : ik heb mijn best gedaan !

Ik denk ook dat als onze daden uit het hart kwamen, en als wij
niets ervoor in retour verwachtten (zelfs geen dank) dan hebben wij
goed gedaan en het is dan een soort wisselwerking geworden.....
Nooit zullen wij dan helemaal vergeten zijn.

Voor heel veel mensen in de wereld, zijn vagevuur en hel een
dagelijks aards begrip. Het gebeurt hier en nu !!!

Ik ben niet bang ! Ik heb me soms vergist en verkeerde
beslissingen genomen maar nooit heb ik bewust iemand
pijn gedaan !

Voilà, mijn vingers hebben ook maar snel gevolgd

Een rustige nacht voor iedereen en lieve groetjes in vrede
en vriendschap van ons beiden

Bosrankje

Met Allerheiligen vochtig weer,
volgen sneeuwbuien keer op keer


Als het met Allerheiligen sneeuwt,
legt dan maar uw pels gereed


Geeft Allerheiligen zonneschijn
dan zal het spoedig winter zijn


(Uit: Jeugd in de herfst)


Chrystanthemen, hofsch gegroei,
dat de winter komt beschimpen,
met het glimpen
en den gloei
van uw kakelbont gebloei!

Chrysanthemen, wit en rood,
blauw en bruin, geel- en valuw,
peersch en paluw,
kleen en groot,
zad van verwe, en derf als dood...

(G.G.)

Chrysanthemen

't Is alles weer voorbij! Ik heb de bleke kelken
der laatste bloemen zien vertreuren en verwelken,
in kouden najaarsmist;
het goud der zonnewende en 't kwijnend rozerood,
den dorren stengel af,gevallen ligt en dood.
Zo derf en treurig is 't!

Chrysantheems,edeldrachtig,rijke herfstvorstinnen,
't is buiten grauw en koud,komt schuilen ijlings binnen
in mijn warme woon!
Het barsch geschommel van de winden gij ontziet,
den werveldans en geert der doode blaren niet
uw teeder bloemenschoon.

Gij hebt aldoor 't gegloor der gouden zomerdagen,
op 't geuren van de lucht uw stengel wagen,
gekleed in needrig groen,
terwijl daar alles blonk en bloeide rondom u,
hebt gij uw schrijn gevuld met schoonheid,die gij nu
moogt schitterend opendoen.

De zonne vaart ter ruste en alle wezens kwijnen;
de levensblijde pracht alom is aan 't verdwijnen
voor 't donker doodsgebied;
de gure Winter met zijn stijve stappen naakt
en komt tot binnen in huis.Gij blijft met ons en waakt;
u krenkt de Winter niet.

Komt bij den blijden haard in 't spel der vlammen prijken;
den weeldegloor der luchters met uw glans verrijken;
komt bloeien in de hand
van menig menschenkind,wie,liefgetal en schoon
gij en uw bloementaal ter hulde wordt geboön
tot stillen liefdepand.

Komt,slaat door 't wintergrauw des levens blijde kleuren;
helpt om te leven ons,helpt om dooden treuren
die zonken aan ons zij'n:
Gij,bloeiend als de hoop,waar hoop schijnt al vergaan,
helpt hopen ons op God,en zij dan ons getraan
niet zonder troost er bij!

Caesar Gezelle

Lieve vrienden,
weer een mooi initiatief van jullie,
graag wil ik hier ook een "schrijfseltje" plaatsen.

Doodgaan

Als de "dood" ons komt bezoeken,
dan wil ik als "eerste" gaan,
want afscheid nemen
dat kan ik niet aan.

Strooi mijn as dan maar uit,
onder onze rododendronstruik.
Dan ontwaak ik alle jaren
in de lente,
getooid met bloemen en bladeren.
Ik ben er dan,
als de kinderen spelen in de tuin,
hang de paaseieren maar in mijn kruin,
laat ze zoeken,
terwijl ze trappelen op mijn buik.
'K Zie vandaar ons huis,
waar we zo gelukkig waren,
al die jaren.

Dit is een einde,
waar ik me mee verzoenen kan,
maar het mag gerust nog wegblijven,
heel heel lang.