zotspook schreef:Waarom en met welke bedoeling wordt eigenlijk het leven gerokken, tot het uiterste? Wat is het nut ervan? Is dit omdat het opbrengt voor de dokters en de farmaceutische industrie? Inplaats van de natuur z'n werk te laten doen, neen de mens moet nog ingrijpen zolang het kan, en als het leven zo goed als opgeleeft is dan is hij nog van mening dat het leven zo lang mogelijk in stand wordt gehouden. Ik vraag mij af wat wil men hiermee bereiken? Welk is het nut daarvan ?Als de tijd gekomen is laat de mensen toch in vrede heengaan. Weet hier iemand een antwoord op?
Een juist antwoord kan ik niet geven.
Ik ben zelf werkzaam in het ziekenhuis en werk heel vaak met paliatieve mensen. Bij ons is palliatieve zorg: comfort bieden om waardig te sterven. Dwz, als men pijn heeft geven wij pijnstilling, als men honger heeft, bieden we iets te eten, wij zorgen ervoor dat zij hun laatste dagen of maanden op hun manier doorbrengen.
In een palliatieve fase heeft AB, chemo, vochttoediening via infuus geen zin meer. Met deze laatste "REK" je inderdaad het leven en is het voor de mensen in kwestie soms een hel.
Het is inderdaad ook soms zo dat mensen als palliatieve zorg worden opgegeven, maar dat men alsnog een infuus plaats, medicatie toedient, enz.... Maar meestal is dit dan omdat de persoon in kwestie misschien niet op de hoogte is van de palliatieve fase. Dit kan zo zijn bij mensen die psychisch heel labiel zijn en aggressief uit de hoek kunnen komen als ze te horen krijgen dat ze niet lang meer zullen leven. Voor de verzorgenden is dit wel een heel vervelende situatie, omdat zij dan wel weten dat de persoon stervende is, maar dat de persoon in kwestie nergens vanaf weet.
Het 'rekken' van leven is bij ons niet uit commercieel oogpunt van de arts.
Al heb ik daar soms ook mijn bedenkingen bij.
Zo heb ik laatst een situatie meegemaakt waarbij een pt onwel werd, bijna niet meer ademde, bewusteloos was. Aangezien er in het dossier niets te vinden was van een DNR codering (Do Not Reanimate), moesten we de arts van wacht erbij halen en is de pt er terug doorgekomen. Deze pt heeft geen familie meer, kan nu niks meer zelfstandig en leeft bij wijze van spreken als een 'plantje'. Voor de opname in het ziekenhuis liep deze nog rond, at zelfstandig, enz.... In deze situatie waren wij als verzorgenden met enkele die bij onszelf dachten van "misschien hadden we deze pt beter 5 minuten later gevonden, dan was die er nu niet meer". En dit is echt niet omdat deze pt ons ten laste is, integendeel. Maar uit menselijk oogpunt hadden wij zoiets van 'stel je in de plaats van deze persoon'. En ik denk dat velen deze mening zullen beamen.
Laten sterven of laten leven? Het is en blijft een moeilijke materie.
Iedereen heeft de kans om tijdens zijn bewuste en heldere leven een wilsverklaring op te maken. Ik raad aan dat zoveel mogelijk mensen dit doen, zodat je ZELF beslist wat er met je gebeurd als het even slecht gaat. Moeten wij jou reanimeren als je een hartaanval krijgt? Moeten we je reanimeren als je een ongeval hebt gehad?
BESLIS ZELF OVER JE LEVEN, nu het nog kan.
Groeten Lovertje
