In het tv-nieuws hoorde ik de Britse acteur Stephen Fry zeggen dat men nu pas beseft in welke heerlijke tijden wij als jongere en als volwassene hebben beleefd. De jaren ‘60 waren echt een deel van een gouden eeuw.
Als ik terugdenk aan mijn eigen jonge jaren besef ik nu pas hoe gelukkig wij toen waren. We speelden voetbal, verstoppertje en andere spelletjes midden in de straat. Af en toe moesten wij heel even een klein rustmomentje inlassen voor een zeldzame auto die door ons dorp reed. Er waren twee beenhouwers, drie of vier bakkerijen die nog dagelijks hun brood zelf bakten, grootwarenhuizen waren er niet ( in mijn dorp vandaag nog altijd niet) maar wel enkele gezellige buurtwinkels, er was een hoofdonderwijzer en drie leerkrachten voor de jongens, die als “ meester “ werden aangesproken, de meisjes hadden een compleet aparte school, er was één dokter die in een chique villa woonde en er was een pastoor en een onderpastoor. Maar indrukwekkend was in ons dorp vooral het groot kasteel dat bewoond was door een echte graaf en een gravin. Als zij door het dorp wandelden werden ze altijd heel beleefd gegroet. Het waren trouwens de enige mensen die in de kerk twee voorbehouden stoelen hadden, vlak naast het altaar. Bovendien hadden die twee stoelen een speciaal rood kussentje, alle andere stoelen hadden een rieten zitting. Dat deed pijn aan je knieën…
We zijn nu een halve eeuw later. In mijn dorp spelen de kinderen niet meer op straat. Het verkeer is veel te druk geworden. Er is nog één beenhouwerij, één bakkerij, de onderwijzers worden gewoon aangesproken met hun voornaam zoals iedereen. De twee pastoors zijn er niet meer. Nu is er een priester die af en toe in de gemeente langskomt en die je mag opbellen als je dringende priesterhulp nodig hebt. Er zijn nauwelijks nog kerkdiensten, zelfs niet op zondag. De chique villa van de dokter is nu een prachtig sterrenrestaurant geworden. Eén van de betere in Vlaanderen en al zeker in de Westhoek. De nakomelingen van de graaf en gravin hebben het kasteel en de bossen en de boerderijen verkocht aan een aardappelhandelaar uit Nieuwkerke. Het kasteel was wat verouderd en de adellijke familie had niet meer of wilde geen grote bedragen in het kasteel steken. De aardappelhandelaar kon dat wel. Hij heeft onmiddellijk het kasteel gestript, een nieuw dak op geplaatst en de omgeving van het kasteel in orde gezet. Ik weet niet of die aardappelhandelaar ook twee voorbehouden stoelen krijgt in de kerk van mijn gemeente. Maar sowieso zal die aardappelhandelaar wel een belangrijke rol spelen in mijn dorp.
Maar als we over het muurtje van de tijd kijken, dan krimpt mijn hartje toch ineen. De Europese Commissie geeft ons de raad om een voorraad levensmiddelen aan te leggen waarmee we minimum drie dagen op eigen benen kunnen overleven. De legerdienst wordt niet opnieuw ingevoerd maar jongeren worden toch opgeroepen om als betaalde vrijwilliger ons leger te vervoegen. De ene Europese top volgt de andere op met als groot agendapunt: hoe kunnen we ons wapenen tegen een mogelijke inval van Rusland…of hoe kunnen we de nadelige beslissingen van Amerikaanse president Trump opvangen en/of counteren.
Met 100 oude franken kon je vroeger een hele winkelkar vullen. Vandaag kun je met 100 euro dwz met de waarde van 4000 oude franken nauwelijks de bodem van de winkelkar bedekken.
Onze koopkracht staat onder druk als nooit tevoren. Iedereen beseft dat er moet bespaard worden, dat de riem moet worden aangetrokken….maar niet in de eigen sfeer.
En toch zijn er mensen die een betere benadering verdienen. Ik zie zoveel keer in de week hoe verplegers en verpleegsters dagen slijten van 10 tot twaalf uur omdat er een tekort aan personeel is. Hoe personeel in de sociale sector veel te weinig wordt betaald voor hun totale inzet voor zwakkeren, zieken en bejaarden.
Hoe lang moet je wachten om een afspraak bij een huisarts of een tandarts te krijgen, een gynaecoloog, een nefroloog, …Ons gezondheidsstelsel staat onder druk.
De Britse acteur Stephen Fry had het over zijn onbekommerde jeugd. Hij sprak heel voorzichtig over de gevaren die hem vandaag omringen. Wie ben ik om zijn gedachtegoed niet te delen…..
Deze column vertolkt uitsluitend de persoonlijke visie en mening van de auteur. Deze stemmen niet noodzakelijk overeen met het redactionele standpunt van SeniorenNet.
