Ik had gezworen om nooit een cursiefje te maken over mijn twee kinderen, mijn tweelingdochters. Maar enkele leuke recente gebeurtenissen maakten dat ik voor één keer zal afwijken van mijn eerste gedachte.
Eigenlijk was de geboorte van onze twee dochters een enorme verrassing. Pas na bijna acht maanden zwangerschap moesten ‘we’ opnieuw een routinecontrole krijgen bij de gynaecoloog.. Onze gewone gynaecoloog was net op verlof en zijn plaatsvervanger was een jonge, bijzonder vriendelijke dokter, die de klassieke echografie zou doen. Op een gegeven moment keek hij ons vreemd aan en zei; “ Heeft mijn collega jullie niets verteld?” Ik schrok en zag al een baby met drie handen of één been. “ Proficiat" zei de gynaecoloog: “ Het is een tweeling!”
En waarom wil ik nu over mijn dochters schrijven? Precies omdat ik zoveel verhaaltjes over tweelingen had gehoord en ik telkens de reactie had van:” Die ouders hebben veel fantasie!" of nog anders “ eigen kind, schoon kind”. Nu, zoveel jaren later, zeg ik:” Tweelingen zijn inderdaad anders dan gewoon twee zusjes of twee broertjes, en al zeker ééneiige tweelingen zoals mijn dochters.!”
Toen ze nog heel klein waren en eentje had pijn, kon je aan de andere zien of het ernstig was of niet. Wat ouder ontwikkelden ze hun eigen taaltje. Ze konden gieren van het lachen maar wij begrepen geen woord van hun woordenschat. Proef op de som, we namen ze apart en lieten hun verhaaltje vertellen in onze klassieke taal. Het was inderdaad exact hetzelfde verhaal. In de kleuterklas werd ééntje gestraft en moest vijf minuten in de hoek gaan staan. Na twee minuten ging het andere zusje bij haar staan want :” Ik laat mijn zusje niet alleen!”
We hebben onze tweelingdochters altijd als twee aparte individuen proberen op te voeden. Nooit of uiterst zelden droegen ze dezelfde kledij. We moedigden hen aan niet dezelfde ontspanning te beleven, niet dezelfde boeken te lezen….Maar stuurde je hen elk afzonderlijk naar een kledingzaak waarbij ze zelf iets mochten aankopen, dan kwam het toch zo dikwijls voor dat ze hetzelfde hadden gekocht zonder dat ze van elkaar iets afwisten.
Intussen zijn ze gehuwd. Eentje is logopediste en woont met haar man en haar dochtertje in Blankenberge. De Blankenbergse gemeenschap kent de logopediste vrij goed. Zij heeft een drukke praktijk en is bovendien bijzonder actief in het Blankenbergse verenigingsleven. En nu komt het.... De andere dochter is boekhoudster in een school in De Haan, en woonde tot voor kort in Oostende. Dit gezinnetje kocht enkele maanden terug hier in Blankenberge een woning en nestelde zich opnieuw in de geboortestad.
En nu begint het komische verhaal. De twee zusjes lijken blijkbaar bijzonder goed op elkaar want, sinds de verhuis, is er bijna elke dag wel een komische verwarring. Plots zie je twee bijna identieke dames, samen of afzonderlijk, op straat. De collega van ééntje zwaait vriendelijk maar beseft niet dat het niet het juiste zusje was. De politieagent in uniform, buurman van één van de zusjes, groet vrij officieel maar heeft niet door dat het niet zijn buurvrouw maar wel haar tweelingzus is die zich natuurlijk een hoedje schrikt. Of op een verjaardagsfeest wil iemand een zoen geven aan de jarige maar net aan het “verkeerde “ zusje …Of de ene stapt binnen bij de beenhouwer die vreemd opkijkt en zegt: “ Heb je iets vergeten omdat haar zus net ervoor ook vlees was gaan kopen….Of de voorzitter die het verkeerde zusje feliciteert met haar tussenkomst op een voorbije vergadering van de Middenstandsraad….…
En waarom nu dit cursiefje ? Wel, eerlijk, omdat mijn dochters het soms hilarisch vinden als ze door één of andere persoon worden aangesproken die nog niet begrepen heeft dat hij niet de ‘juiste’ dochter voor zich heeft of heel vreemd kijkt als de aangesproken dochter het aangereikte onderwerp niet kan plaatsen.
Gelukkig hebben hun partners nooit de minste twijfel. En dat is best een leuke meevaller. Stel je voor….
Daarom lieve mensen kom je mijn dochters tegen en je vreest dat je plots lijdt aan 'dubbelzicht', wees niet ongerust….je kwam gewoon mijn tweeling tegen.
Cursiefjes zijn literaire en observerende impressies van alledag. Eventuele gelijkenissen met bestaande personen of situaties berusten op toeval of artistieke vrijheid.
