'Mamma mia' zoals ze zichzelf noemt is fier om 70 te zijn.
Fier om 70 te zijn
70 worden voelt anders dan alle voorgaande mijlpalen in haar leven voor Daisy, een Vlaamse vrouw uit het Gentse. Ze kijkt uit naar deze bijzondere verjaardag en staat stil bij wat deze nieuwe fase in haar leven te bieden heeft.
"Hoe vreemd om 70 te zijn." Die zin uit het nummer "Old Friends/Bookends" van Simon & Garfunkel speelt al maanden door mijn hoofd. Maar nu die grote verjaardag dichterbij komt, lijkt die gedachte steeds luider te worden.
Ik herinner me dat ik blij, bang en een beetje teleurgesteld was toen ik 50 werd. Meer dan de helft van mijn leven was voorbij, en ik was niet zeker of ik precies was waar ik wilde zijn. Maar ik zette die gevoelens van me af en concentreerde me op mijn man, mijn vier tienerkinderen en twintigers, en mijn werk in het onderwijs. Mijn vijftiger jaren waren een draaikolk van afstudeerfeesten, huwelijken en eerste kleinkinderen.
Mijn 65e verjaardag vierde ik in Disneyland, omringd door mijn kinderen en kleinkinderen. Dat was pas een verjaardag! Ik was net met pensioen gegaan als docent. Een verhuizing naar een nieuwe woning in een andere stad, iets waar mijn man en ik naar uit hadden gekeken, bracht ons in een mildere omgeving met zachte winters en de geur van de zee. Er was nu meer tijd om met vriendinnen te reizen en aandacht te besteden aan onze zeven kleinkinderen. Veel mooie herinneringen aan mijn zestiger jaren.
Maar 70 worden voelt anders. Het is nog steeds eng om te beseffen dat waarschijnlijk twee derde van mijn tijd op aarde voorbij is. In de afgelopen jaren heb ik afscheid moeten nemen van familieleden en vrienden en anderen zien worstelen met ernstige en pijnlijke ziekten. Mijn dierbare kleinkinderen zijn nog steeds een bron van vreugde, maar ze groeien zo snel op. Ik weet dat ik blij moet zijn dat ze zich ontwikkelen, maar het is moeilijk om die momenten van toen ze nog baby's en peuters waren niet te missen.
Terwijl ik mijn zeventiger jaren in stap, kan ik niet anders dan opnieuw nadenken over waar ik nu ben, hoe het gaat, en wat verrassend anders is dan ik had verwacht. Deze observaties zijn in willekeurige volgorde, maar allemaal met een gevoel van dankbaarheid en acceptatie.
Mijn partner en ik maken nog steeds ruzie
Ik dacht altijd dat tegen de tijd dat we 70 zouden zijn, mijn man en ik niets meer zouden hebben om over te ruziën. Niet waar. Net zoals in de eerdere jaren van ons huwelijk, weten we nog steeds hoe we elkaar op de kast kunnen jagen en dingen kunnen zeggen of doen die eindigen in een woordenwisseling. Naarmate we ouder worden, lijkt het geduld soms wat sneller op. Soms worden gevoelens gekwetst en volgt er een paar dagen stilte. Maar vaak zonder veel te praten, laten we die gevoelens los en pakken we de draad weer op. Uiteindelijk is het zijn hand die ik wil vasthouden als we samen een crisis moeten doorstaan.
Mijn kinderen loslaten
Mijn kinderen zijn nu echt volwassen. Drie van de vier zijn in de veertig en drie van hen hebben zelf een gezin. Ik moet beseffen dat ze oud genoeg zijn om hun eigen weg in de wereld te vinden zonder steeds om mijn hulp of goedkeuring te vragen. Ik hoef het niet altijd eens te zijn met hun beslissingen, maar ik moet respecteren dat zij deze voor zichzelf moeten maken. Slapeloze nachten omdat mijn kinderen problemen hebben, is niet goed voor mijn fysieke of mentale gezondheid. Ik moet hen de ruimte geven om de capabele volwassenen te zijn die ze al zijn.
Vriendschappen worden kostbaarder met de tijd
De elf vriendinnen van de middelbare school die ik al meer dan 50 jaar ken, zijn een groot geschenk in mijn leven. De uitjes en avondjes uit hebben me door de jaren heen vaak gered en doen dat nog steeds. Binnenkort gaan we naar de Ardennen! Vrienden van mijn werk, uit de buurt, en vrienden die ik via mijn man heb ontmoet, hebben ook allemaal een speciale plek in mijn herinneringen. Dankzij sociale media kan ik in contact blijven met mensen met wie ik mooie momenten heb gedeeld in het verleden.
Familie blijft familie
Ik heb ooit een stuk geschreven over hoe je broers en zussen de langste relaties in je leven zijn – langer dan die met ouders of een partner. Broers en zussen geven elkaar ook vaak rollen zoals "de slimme," "de jongste," of "de oudste die de baas is." Het is moeilijk om uit deze rollen te groeien, zelfs al zouden we dat allang moeten hebben gedaan. Hoewel ik misschien niet zo close ben met mijn broers en zussen als vroeger, waardeer ik dat ze mijn familie zijn en ik heb ze nog steeds nodig in mijn leven.
Kleinkinderen zijn een zegen
Er is niets negatiefs te zeggen over het oma zijn. Het is een geschenk dat moeilijk te waarderen is totdat het gebeurt. Elk kleinkind is anders en je ontwikkelt een unieke band met elk van hen. Ze zijn altijd volledig eerlijk. Mijn kleinzoon Jack zei onlangs: "Niet beledigd zijn, oma, maar soms vergeet je dingen." Maar dat maakt niet uit, ze houden toch van je. En die relatie is een die je met niemand anders zult hebben. Koester het.
Op naar mijn zeventiger jaren!
Terwijl ik mijn zeventigste verjaardag nader, omarm ik deze nieuwe fase van mijn leven met vreugde en trots. Ik ben dankbaar voor alle ervaringen die me hebben gebracht waar ik nu ben, en ik kijk ernaar uit om te genieten van wat nog komen gaat. Leeftijd is slechts een getal, en ik ben vastbesloten om het beste uit elke dag te halen, omringd door de mensen die ik liefheb en de herinneringen die ik koester. Want uiteindelijk is het leven om van te genieten, op elke leeftijd.
Mamma mia
