Eindelijk pensioen: de tijd om langgekoesterde dromen te verwezenlijken. Voor ons betekende dat een reis naar China, het land dat we wilden ontdekken op de fiets. Maar we botsten op een muur die niet van steen was, maar van papier. Het is tijd voor een eerlijke discussie: begrijpt de wereld de nieuwe generatie ouderen eigenlijk wel?

Ik schrijf dit uit pure ontnuchtering. Wij behoren tot de generatie van de babyboomers. We reizen vaker dan wie ook, we zijn digitaal vaardig en fysiek fitter dan de statistieken willen geloven. Voor ons was deze reis een kans om het land te leren kennen dat in onze jeugd als achtergesteld gold, maar nu een wereldmacht is die de VS uitdaagt. We wilden het "echte" China zien, maar kregen na de volledige betaling een koude douche in de mailbox.

Verstopt op de allerlaatste pagina van de reisdocumenten (pagina 9 van 9) stond een disclaimer:

“Reden: Teveel 65-plussers in de groep. De fietstocht wordt vervangen door een introductie in de Chinese Kalligrafie.”

Van ontdekkingsreiziger naar kleuterklas

Het gaat niet alleen om die geannuleerde fietstocht. Het gaat om een fundamenteel gebrek aan inzicht bij reisorganisaties en overheden. Terwijl wij wekelijks 100 kilometer fietsen en de wereld willen zien zoals die is — rauw, technologisch en uitdagend — spreekt de commerciële wereld ons aan alsof we kwetsbaar en hulpbehoevend zijn.

Wij vliegen geen elf uur om in een kleuterklasje te worden gezet met een penseel in de hand. Dat is geen zorgzaamheid, maar infantilisering. Onze reactie was dan ook rebels: "Dan kopen we ter plaatse wel een fiets." Wij laten ons niet begrenzen door een geboortedatum op ons paspoort.

De onzichtbare muur

Vorig jaar ervaarde ik hetzelfde in Washington: door een administratieve "leeftijdsfout" mocht ik plots geen hoofdbestuurder zijn van een huurwagen. Het is een patroon van uitsluiting. De reiswereld verschuilt zich achter lokale wetgeving of verzekeringsregels, maar weigert te kijken naar de werkelijke fitheid van de reiziger. Men kiest voor de weg van de minste weerstand: de laagste gemene deler. Leeftijd is immers maar een getal en zegt niets over hoe krachtig we nog in het leven staan.

Noot 1 van de redactie: Wat is ageïsme?

Ageïsme (Discriminatie op basis van leeftijd) is de stereotypering en discriminatie op basis van leeftijd. Het uit zich door individuele competentie te negeren ten gunste van een rigide leeftijdsgrens. Het behandelt ouder worden als een diagnose of een beperking in plaats van een krachtige levensfase.

Noot 2 van de redactie: Begrijpt de marketing ons wel?

De marketingwereld lijkt vast te zitten in de jaren '70. Men richt zich op een achterhaald beeld van "de oudere", terwijl de huidige gepensioneerde de drijvende kracht is achter de vrijetijdseconomie. Er is een enorme kloof tussen onze vitale realiteit en het 'beige' beeld van trapliften en seniorentelefoons dat reclamebureaus vaak nog schetsen. De vraag is: wanneer begint de marketingwereld ons echt serieus te nemen?

Deel uw ervaringen!

Wordt u ook ongevraagd in de "kalligrafie-modus" gezet terwijl u nog volop in de koers van het leven zit?

• Voelt u zich ook vaak niet aangesproken door reclame die uw generatie wegzet als passief?
• Bent u ook al eens geconfronteerd met beperkingen bij het huren van een wagen of het boeken van een actieve vakantie louter op basis van uw geboortejaar?
• Moeten we als generatie luider protesteren tegen deze administratieve betutteling?

Deel uw verhaal in de reacties. Het is tijd dat we de industrie laten weten dat 65 geen eindpunt is, maar een nieuwe start. We zoeken geen bingo-middag; we zoeken de wereld.

Over de auteur:

De auteur is een actieve reiziger en fietser die weigert plaats te nemen achter de geraniums.