Van Poelvoorde

Als jonge kerel trok de pallieter Jan Van Poelvoorde weg uit zijn geboortestad TIELT, om te huwen met Virginie D'Hondt uit HERDERSEM bij AALST

Zij vestigden zich op "de Zoutstraatpoort", de huidige Geraardsbergsestraat te Aalst. In 1901 kwam er een eerste kindje, Miel; maar daar bleef het niet bij, na Antoinette, Maria, Charel en Benoit zag in 1912 Louis als laatste telg het levenslicht. Niettegenstaande drie van de zes kinderen, op latere leeftijd, uitzwermden naar andere streken, is de naam Van Poelvoorde een begrip gebleven in de Denderstreek. De oudsten onder ons herinneren zich wellicht nog het roemrijke kaatskwartet (Miel - Charel - Benoit - Louis) dat in de twintiger jaren, tot begin de jaren dertig hoogtij vierde. Op Het Vredeplein (de Kat genaamd) en het Esplanadeplein (toen 'de kolenmarkt' genoemd) begeesterden ze het steeds talrijk opgekomen publiek. In de kaatssport behoorden ze tot de betere spelers van 't land die zelf tot in Frankrijk menige wedstrijd diende te betwisten. Op beroepsvlak volgden ze allen de voetsporen van hun vader eb werden ze weldra bekenden op vrijwel alle grote markten van het Vlaamse land. Vanuit Aalst trokken ze in de vroege ochtenduren naar alle windstreken: Ninove, Eeklo, Wetteren, Geraardsbergen tot zelfs in Limburg, waar zij hun waar aan de man brachten. Jan Van Poelvoorde en zijn kinderen verkochten allerlei huisgerei en zogenaamde "verlakte" kookkommen en waterketels, eetserviezen en andere huishoudartikelen De Van Poelvoordes danken aan deze hun toenmalig welgekende bijnaam

Een jaar nadat hun oudste zoon, Miel getrouwd is, overlijden in 1933 Jan Van Poelvoorde en zijn echtgenote Virginie D'Hondt kort na elkaar. In de daaropvolgende jaren verlaten de andere kinderen één voor één het ouderlijk huis. Toch blijven ze allen nauw met elkaar samenwerken en verdelen ze de markten onder mekaar. Af en toe loopt die samenwerking onder de zeskoppige clan der "verlakken"wel eens spaak en uiteindelijk gaat elkeen zijn eigen weg. Alhoewel door meningsverschillen van elkaar gescheiden verloochenen ze toch niet de onzichtbare en magische band der 'verlakken' die hen onderhuids samenhoudt. De kinderen van zoon Louis Jan en Antoine, zorgen er, einde jaren vijftig begin jaren zestig, voor dat de naam Van Poelvoorde op sportief vlak opnieuw van zich laat horen. door er als voornaamste spelers mede voor te zorgen dat de voetbalclub Eendracht Aalst voor de eerste tot in eerste nationale was opgeklommen. Hun onverzettelijkheid, een typische karaktertrek van de Van Poelvoordes belette dat hun veelbelovende voetbalcarrière internationale allures zou krijgen. Als gevolg van hun activiteiten als marktkramer, waardoor de meeste familieleden zich een vlotte bespraaktheid eigen maakten, waren de verlakken, nog meer dan door hun sportieve prestaties, bekend door, en gevreesd voor, hun radde tong. Daartegenover stond hun entertainmentkwaliteiten welke hen bij velen dan weer geliefd maakten. Geen enkele van de kleinkinderen van Jan Van Poelvoorde en Virginie D'Hondt heeft het marktkramervirus overgeërfd en op een enkele uitzondering na verdient niemand meer met het slijten van huishoudartikelen de kost. Maar de meeste kleinkinderen, ja zelfs menig achterkleinkind blijft fier op het feit dat hij zich een nazaat van Jan Van Poelvoorde en Virginie D'Hondt mag noemen.