We zijn weer weg, ik heb al uw lof op Nik's reisverslagen doorgestuurd, hij was er heel blij en (wij alle twee!) heel fier om :
We zouden vandaag eens een toertje door de bergen doen…
Het Massif de l’Esterel kreeg wel drie sterren in onze Michelingids, maar met bergen weet je nooit of ze je zullen bekoren. De asfaltweg naar de Pic de l’Ours was aanvankelijk breed en effen, maar ging al snel over in een smalle boerenwegel die zijn laatste asfaltbeurtje in de tijd van De Gaulle had gehad. Op een splitsing dwarste een loom everzwijn de weg en we stopten om deze verrassing in ons op te nemen. Er volgden nog twee kleinere exemplaren die zich evenmin aan onze aanwezigheid stoorden. Ze snuffelden naarstig in de berm en we reden ze traagjes voorbij zonder dat ze er erg in hadden.
De weg was bochtig en verlaten en de beschaving leek veraf. Naarmate we hoogte wonnen ontspon zich een spectaculair zicht op een indrukwekkend rotsmassief uit rozerode zandsteen. De grillige vormen troonden onheilspellend boven de onmetelijk diepe afgronden.
Aan de ‘col de l’Evèque’ (jawel) kwam de Middellandse Zee terug in het zicht, een onvergetelijk zicht in een schitterend natuurlijk decor.
De bergen hadden indruk gemaakt.
We daalden terug af om de kustweg tot in Cannes te volgen. De rode rotsen rezen nu in hun ruwste vormen uit het donkerblauwe water op en we konden niet anders dan halt houden bij elke nieuwe inham, want het zicht was er adembenemend mooi. Het ging hier dan ook om een stukje onaangetaste natuur, ver weg van de platte commerce die we gisteren in de dwangbuis naar Saint-Tropez hadden gezien.
In Cannes kwamen we, uiteraard, in een andere wereld terecht. Ook hier weer de luxejachten die zich met hun achterdek aan de kade toonden. We vroegen ons af of dit nu hun voornaamste functie was, dan wel of ze ook wel eens uitvoeren. Het weer was goed en de zee was kalm, wat hield hen eigenlijk tegen ? Of was het pure bezit van zo’n jacht de ultieme droom, en was zijn hoogte en breedte de maatstaf van hoe groot de droom was uitgevallen ?
Er heerste een aangename sfeer in Cannes. Keurige mensen flaneerden langs de Croisette. Van sommigen droop de luxe er van af, anderen moesten wat meer moeite doen ; verschillende dames waren kennelijk lid van een botox-club of droegen een veel te grote zonnebril terwijl het eigenlijk bewolkt was. Oudere mannen droegen hun haar lang in de nek en kleurden het duidelijk bij. Hun hemd stond bovenaan teveel open ter wille van de obligate gouden ketting en ze droegen witte of gele broeken.
Vlak naast het beroemde Carlton-hotel dronken we een sterke koffie in een bar met wouwelende mannen aan de toog. Maar hij was lekker en betaalbaar.
Te zien aan de chique boetieks van premium merken als Hermes, Louis Vuitton, Bulgari, Dolce Gabanna en zovele anderen is dit wel het mekka van de rijkelui, die even de peperdure hotels langs de boulevard verlaten om snel even een tasje of een tailleurke aan de haak te slaan. Leuk om even naar de prijzen te kijken, vooral omdat we zo vooringenomen waren om eigenlijk niks nodig te hebben en het ook wel onze maat niet was…
Aan de lingeriezaak “La Perla” zagen we een setje dat wel eens een rijke koper zal vinden, maar eigenlijk een niemendalletje is. De BH, 390 €, had een kanten randje rond twee luchtfilters voor ijle lucht. Het slipje, 230 €, was gemaakt uit ragfijn gaas waar je de ganse Franse Revolutie kan door zien. Maar het was duur en exclusief, dus moesten we niet te rationeel doen.
We hebben het toch maar laten hangen.
In bijlage een beeld van de kust aan de Cap Roux en van het setje in Cannes. Het gaat om de rechtse pop ; je mag het gerust uitvergroten, de Franse Revolutie is al lang voorbij.
Tot nog
Nik
zal getaterd worden 
