Gelukkig voor u Michelly zit er ook af en toe nog wat ontspanning tussen uw miseriedagen, zoals gisteren!
Ook waar : voor iemand die graag leest is het een zegen vooral als lezen soms een uitkomst biedt!
Ik ben van plan van de verslagen uit Portugal die mijn zoon me schreef hier elke dag één te posten:
Een Portugese koning uit lang vervlogen tijden, Hendrik de Zeevaarder, stuurde in zijn voortdurende wedijver met zijn Spaanse buren een hele reeks ontdekkingsreizigers uit om voor hem levensruimte te zoeken. Portugal was, en is nog altijd natuurlijk, met zijn rug tegen Spanje geplakt en dreigde met zijn buik voorop in de Atlantische Oceaan geduwd te worden.
De drang naar de wijde wereld leverde niet alleen vruchtbare kolonies als Brazilië, Angola en Mozambique op maar Portugal werd een mogendheid waar toen rekening mee gehouden moest worden.
Moedige mannen als Vasco da Gama en Magelhaës zochten achter onbekende einders naar nieuwe gebieden.
Ze wisten dat ze vertrokken, maar niet of ze ooit wel terugkwamen.
Ze wisten dat ze zochten, maar niet of ze zouden vinden.
Soms vonden ze, maar was het niet wat ze zochten.
Voor onze laatste dag Porto deden we weer andere wijken aan, de ene al mooier dan de andere. Goed na de middag besloten we een koele plaats te zoeken om te rusten en iets te eten.
We wisten dat we zochten, maar niet of we zouden vinden.
’s Morgens hadden we langs een restaurant gepasseerd dat er uitzag als een museum: vitrines vol kleurrijke antieke spullen aan de muur, witmarmeren dinettes met vintage metalen stoeltjes, echt iets voor in een toeristische gids. Nu ons buikje het wel wou, trokken we er opnieuw naartoe. Het was er overvol, met chaotisch gekakel en een beetje een bevangen sfeer. We vonden toch een tafeltje maar het menu was ons ding niet.
We hadden gezocht, maar niet gevonden.
Na nog wat restaurantjes en bistro’s te bekijken, viel ons oog op een eenvoudige menukaart die ons wel wat leek te zijn. Het werd al bijna halfdrie, uur waarop de keukens de lunchservice afsloten.
De ober was vriendelijk en nodigde ons uit.
We wisten het wel : we zouden iets vinden.
Zonder het te vermoeden waren we in het Vogue-café beland. We werden als society-figuren bediend, met een lunch van een ander niveau in twee gangen en een geurige koffie achteraf. De wijn was er verrukkelijk, de gegrilde zeebaars wonderlijk krokant en Els haar tagliatelle oogde delicieus. We waanden ons in Knokke op m’as-tu-vu terwijl de refterachtige bedoening aan de overkant eerder aan een Blankenbergse dijkfrituur deed denken. De rekening viel erg mee.
Tijdens de lunch hadden we twee heren in chique pitteleers en buishoeden door de straat zien wandelen. Toen we langs de voorkant van het Vogue-café naar buiten gingen, begon het ons te dagen : we hadden zonder het te beseffen gegeten in de lunchroom van een sjiek vijfsterrenhotel, dat we eigenlijk langs achter waren binnengegaan. We kwamen via rijkversierde gangen in de lobby van dat hotel, waar dikke tapijten mahoniehouten vloeren sierden, waar heldere kristallen luchters het zwerk tooiden en waar we finaal, bij het buitengaan, de mooie heren-met-pitteleers aan de voordeur tegenkwamen.
We wisten dat we zochten, maar dat we dàt zouden vinden….
Hier de piccolo’s van hotel Infante de Sagres :
Aan de Douro:
Kan ik jullie hiermee een plezier doen?
en denk aan de centjes die het oplevert dan steekt het vast wat minder tegen.
voeten branden en doen zelfs pijn ) neen neen geen dokter of zalfjes enz... gewoon een oud huis middel zoals ze vroeger zouden doen. Weet wel waar het aan ligt, dat waren de omstandigheden waar ik niets aan kan doen ( behalve thuis blijven ) 
Lasanga 
