Hallo, we reizen verder in Portugal:
Het was weer genieten, hier aan de Douro.
We reden een stukje westwaarts langs steile en smalle wegen en verloren soms de rivier uit het oog omdat ze zich in de diepte verschool. Dan ging het naar beneden, naar een sierlijke witte metalen brug, waar we een hemels terras vonden voor een geurige koffie.
Verder ging het dan weer omhoog naar het zuiden, naar een heuse bergpas waar de hoogteverschillen er niet om logen. We kwamen door dorpen met recente huizen, steevast met witte muren en halfrode nieuwe daken. We ontstegen de boomgrens en kwamen aan bijzondere rotsformaties voorbij.
Uiteindelijk daalden weer naar de mensen af, om in het pelgrimsstadje Lamego uit te komen.
Lamego heeft een statige centrale boulevard waar lome zondagsmensen hun tijd op de terrasjes onder de bomen doorbrengen. De laan mondt uit op een trap met 686 treden, die naar een bedevaartskerk leidt.
We hebben die trap eens genomen en werden boven niet enkel met een machtig uitzicht en meerdere aflaten beloond, maar ook met een flinke dorstlesser en een verrukkelijke Pasteis de Nata.
Na een hartig dineetje genoten we nog even van onze jacuzzi, die onze pelgrimsbenen aangenaam verwende.
Vanop ons balkonnetje zagen we nog hoe de mooie Douro zacht en elegant tussen haar diep uitgesneden oevers stroomde. Een schouwspel van kleuren, met glooiingen in alle schakeringen van groen, hagelwitte huisjes met lichtrode daken onder een azuurblauwe lucht. De zilveren stroom glinsterde in de zon en de wind trok op het water dwarse rimpels die soms in witte schuimkopjes overgingen. Steile bergwegen krulden sierlijk omlaag op zoek naar de ongrijpbare rivier.
Gisteren, toen de bruiloftsvierders in Amarante de kerk hadden verlaten en nog even het pleintje vulden, zagen we mooie dames, zacht en elegant, met diep uitgesneden jurken. Een schouwspel van kleuren, met sierlijke rondingen en roodomrande monden met hagelwitte tanden, stralend onder een azuurblauwe lucht. De wind speelde in de glinsterende zijde van de lange jurken en trok er dwarse rimpels in. Lange donkere haren krulden sierlijk naar beneden op zoek naar de ongrijpbare aandacht.
De verleidelijke natuur in al haar facetten.
Met betoverde groeten
De Douro
De witte brug over de Douro
De trap van Lamego.
groetjes, tot later!
Het was weer genieten, hier aan de Douro.
We reden een stukje westwaarts langs steile en smalle wegen en verloren soms de rivier uit het oog omdat ze zich in de diepte verschool. Dan ging het naar beneden, naar een sierlijke witte metalen brug, waar we een hemels terras vonden voor een geurige koffie.
Verder ging het dan weer omhoog naar het zuiden, naar een heuse bergpas waar de hoogteverschillen er niet om logen. We kwamen door dorpen met recente huizen, steevast met witte muren en halfrode nieuwe daken. We ontstegen de boomgrens en kwamen aan bijzondere rotsformaties voorbij.
Uiteindelijk daalden weer naar de mensen af, om in het pelgrimsstadje Lamego uit te komen.
Lamego heeft een statige centrale boulevard waar lome zondagsmensen hun tijd op de terrasjes onder de bomen doorbrengen. De laan mondt uit op een trap met 686 treden, die naar een bedevaartskerk leidt.
We hebben die trap eens genomen en werden boven niet enkel met een machtig uitzicht en meerdere aflaten beloond, maar ook met een flinke dorstlesser en een verrukkelijke Pasteis de Nata.
Na een hartig dineetje genoten we nog even van onze jacuzzi, die onze pelgrimsbenen aangenaam verwende.
Vanop ons balkonnetje zagen we nog hoe de mooie Douro zacht en elegant tussen haar diep uitgesneden oevers stroomde. Een schouwspel van kleuren, met glooiingen in alle schakeringen van groen, hagelwitte huisjes met lichtrode daken onder een azuurblauwe lucht. De zilveren stroom glinsterde in de zon en de wind trok op het water dwarse rimpels die soms in witte schuimkopjes overgingen. Steile bergwegen krulden sierlijk omlaag op zoek naar de ongrijpbare rivier.
Gisteren, toen de bruiloftsvierders in Amarante de kerk hadden verlaten en nog even het pleintje vulden, zagen we mooie dames, zacht en elegant, met diep uitgesneden jurken. Een schouwspel van kleuren, met sierlijke rondingen en roodomrande monden met hagelwitte tanden, stralend onder een azuurblauwe lucht. De wind speelde in de glinsterende zijde van de lange jurken en trok er dwarse rimpels in. Lange donkere haren krulden sierlijk naar beneden op zoek naar de ongrijpbare aandacht.
De verleidelijke natuur in al haar facetten.
Met betoverde groeten
De Douro
De witte brug over de Douro
De trap van Lamego.
groetjes, tot later!
Ivette
