Wil. schreef:Terug naar onze geldonafhankelijke wereld nu: mijn voorspelling is dat in een wereld met 7 miljard mensen er miljoenen zullen zijn die de gemakkelijkste weg nemen en het aantal werkuren naar nul zullen brengen. Ze verliezen enkel het respect en de co-creatieve arbeidsvreugde die hier en daar bestaat (hoewel niet bij het ruimen van een beerput, vermoed ik). We waren vertrokken van de meest ideale situatie, maar m.i. blijft die toestand slechts heel kort bestaan en vervalt die ideale wereld binnen de kortste keren (minder dan een maand) tot een maatschappij waarin tal van taken niet meer gebeuren. Wie wil er nog in regen en wind een wegdek gaan plaveien? Welke agent wil er nog op een verkeersknooppunt gaan staan? enz. Ik vraag me ook af of de boer bv. die dagen heeft moeten zweten in de hete zomer om een oogst graan binnen te halen, zijn waardevolle graan gaat ruilen met iemand die hem in de plaats een schuldbriefje afgeeft. Dat briefje kan die boer dan gaan innen maar hij weet dat ook de 'koper' van het graan op datzelfde moment weer een gelijkaardig bedrag op de rekening krijgt gestort. Zomaar. Wat is dat geld waard? En die boer had bovendien ook al een rekening waarop hij 'oneindig' in het rood kon gaan? Het werk dat hij in het verzamelen van het graan heeft moeten stoppen is echter wel heel reëel: zijn rug heeft er nog dagen lang van zeer gedaan.
Wel Wil, iedereen kan zich informeren of laten informeren door het prachtige werk van velen, het huidige systeem werkt individualisme in de hand. Als we dit louter technisch bekijken dan is dat ook zeer logisch omwille dat het systeem aan de bron absurd scheefgetrokken werd. Als we dat herstellen ontstaat een totaal andere samenleving met andere normen en waarden, dit is een kwestie van menselijke keuze. Deze twee realiteiten zijn amper vergelijkbaar waardoor - begrijpelijk op zich - nogal wat chaotische verwarring kan ontstaan.
Onderzoek en de praktijk wijst dit ook uit waardoor heel deze omslag pas kan lukken als het gedragen wordt door een (vreedzame) kritische massa, blijkbaar iets dat politiek vandaag totaal ontgaat maar we blijven natuurlijk hopen. In tegenstelling tot wat we vandaag misschien denken kan het herstel van onze eocnomie veel sneller verlopen, dit is 'slechts' een kwestie van aandacht en ontvankelijkheid, een kwestie van (politieke) besluitvorming om de beschikbare alternatieven ook volwaardig te honoreren. Hoe langer politiek talmt hoe zwaarder de maatschappelijke druk zal worden, jij en ik (ea) kunnen dan wel fantaseren over hoe het zou kunnen zijn, het zal tot niets leiden als hedendaagse tendensen niet snel omgebogen worden.
En voor de goede orde, de ideale staat is altijd een streefdoel, dit staat al in boekjes die lang voor kinneke Jezus geschreven werden. Denken dat het morgen nog enkel rijstpap met gouden lepeltjes wordt, is mi een brug te ver, realisme blijft gepast. Het verhaal wordt anders wanneer we gaan rationaliseren, vandaag is het zonder meer distopisch, elk realistisch alternatief afdoen als utopisch betekent dat we de distopie koesteren en cultiveren, dit is de andere zijde van de medaille.
Anders gezegd, het is een dubbeltje op z'n kant, garantie op succes wordt niet geboden. Welke keuze het ook wordt, het is een keuze die ieder voor zich kan bepalen op basis van de beschikbare informatie. Het resultaat hangt af van die keuze waarbij de totale destructie niet onwaarschijnlijk is. Uiteraard is dit geen prettige gedachte, niemand hoort dergelijke doemscenario's graag maar wat als het allemaal wordt doodgezwegen?
Retorische vraag: blijft een dergelijke maatschappij bestaan?
We kunnen het innerlijk hopen en koesteren, ik weet echter niet wat de evolutie nog in petto heeft voor ons. Het enige dat ik zie is dat het vandaag serieus misgaat, zeker te weten dat allerhande alternatieven netjes op de tafel liggen. Hic et nunc, staat misschien gepast hier.
