We stegen met een zucht, naar boven in de lucht...
Ineens hoorden we door een micro zeggen: “fasten your seatbells”. Het leek wel onze oude grasmachine dat zonder naft gevallen was Het vliegtuig steeg eindelijk op en we klommen al gauw hoog boven de wolken uit. Ik vond het al een hele opluchting dat er oude bekenden dicht in mijn buurt zaten want dat deed mijn vliegangst eventjes vergeten. De koele lucht stroomde heerlijk naar binnen, wat een verademing want in de vlieghaven was het maar warmkes. Niet dat ik niet van warmte hou maar warmte hoort volgens mij bij de zee en die gingen we opzoeken. Een oosterse schoonheid (ik geloof in wat ik zie) komt ons uitleggen hoe we ons reddingsvest in geval van nood kunnen dichtriemen en opblazen. Het is ongehoord ingewikkeld, ik weet zeker dat ik straks aan het verkeerde lint zal trekken en dat ik nooit tijdig het rode fluitje ga vinden waarvan verwacht wordt dat iedereen er rustig op gaat zitten blazen wanneer straks de linkervleugel brandt en naar de kabeljauwskelder gaat. Op een klein schermke voor ons konden we meevolgen waar onze boeiing naar toe vloog. Onze blauwe vogel vloog over een idyllisch besneeuwd reclamelandschap voor Oostenrijk doch dan volgen het oude Joegoslavië en Turkije en gebieden waarvan je je afvraagt: ‘wat zou dat zijn?’ Wie steeds dichter naar de evenaar wil, zal zijn tol betalen. Niks aan te doen, we moesten landen om bij te tanken. Het was heet, stikheet aan de Perzische Golf en een metalen dier dat hier een uur lang stilstaat, al is het ook bij nacht, dat wordt onhoudbaar van samengebalde hitte. Een wachtend vliegtuig dat van de hitte staat te sidderen in Abu Dhabi. Ik dacht onwillekeurig aan een kaping maar daar mocht ik niet verder aan denken. Het voedsel dat je vanonder de aluminiumfolie lospeutert, is nog Europees, maar wie het je brengen, dragen al het purper en het oranje en blauw van het Oosten. Het is aan de wolken niet te zien, die zijn zoals thuis maar je vliegt dus nu boven de kreeftskeerkring en je maakt een grote boog naar de evenaar toe. Gewoon prachtig! Het waren dingen die je vroeger op school moest leren. De kreeftskeerkring en de steenbokskeerkring. Ik vond het mooie namen maar ze juist situeren dat was wat anders. Vooral omdat de onderwijzeres er zelf bij zei dat ze in feite niet bestonden. Zij tekende ze wel, maar ze lagen daar niet. En ik heb nooit geloofd in wat ik niet zag liggen.
Ondertussen waren mijn medereizigers in slaap gevallen, zo konden ze die schoonheid van buiten niet aanschouwen en ik liet ze verder snurken.
We vliegen nu in de richting van de evenaar. Als er de eerstvolgende uren met dit toestel iets mis gaat,dan hebben onze kinderen hun voorgeslacht voorbij Zuid-Jemen in de Arabische Zee liggen. Dat klinkt attractief exotisch maar ik voel er niets voor. Ik behoor nog tot de ouderwetse generatie die (nu al) denkt als ik daar ooit lig, kom dan af en toe toch nog maar eens langs. Zomaar. En dat is te duur voorbij Zuid-Jemen, een mens moet zijn kinderen niet op onnodige kosten jagen.
De luchthaven heet Katunayake en als er hier voorbij de douane niemand staat met een houten bordje met onze naam erop, dan wordt het bedenkelijk. Zelfs Stanley had destijds zijn voorzorgen genomen en Livingstone ergens opgesteld. Het klopt. Er komt een grote geruststelling over mij wanneer ik mijn eigen naam lees, weliswaar met een dikke fout erin maar daar struikel ik nu niet over. Het is een kleine tengere man met oogjes van donker saffier doch achteraf zal blijken dat ze hier allemaal klein en tenger zijn en dat saffier hun eerste exportartikel is. De man heet Nilamé en ik kon het niet laten om Melanie te zeggen constant tegen hem. Nilamé vouwt de handen tegen elkaar, buigt het hoofd en zegt dat Boeddha ons een lang en gelukkig leven zal schenken en daar twijfelden niemand van ons vier aan. Mochten de deken of de paus ons minder gunstig genegen zijn, dan kunnen we ons dus nog altijd op het Oosten beroepen. We kregen allemaal twee slingers van witte jasmijnen om onze hals gehangen die onnoemelijk zoet geurde doch zo zal het over het hele eiland zijn. Frangipanebomen, witte en oranje en gele. De uit elkaar spattende uitbundige oranje vuurbloemen en de reusachtige witte trompetbomen waaronder je kunt gaan liggen om gratis dronken te worden. De honderd soorten orchideeën waarvan morgen zal blijken dat ze naar chocolade ruiken en anderen naar vanille, appelsien en citroen.
Ineens hoorden we door een micro zeggen: “fasten your seatbells”. Het leek wel onze oude grasmachine dat zonder naft gevallen was Het vliegtuig steeg eindelijk op en we klommen al gauw hoog boven de wolken uit. Ik vond het al een hele opluchting dat er oude bekenden dicht in mijn buurt zaten want dat deed mijn vliegangst eventjes vergeten. De koele lucht stroomde heerlijk naar binnen, wat een verademing want in de vlieghaven was het maar warmkes. Niet dat ik niet van warmte hou maar warmte hoort volgens mij bij de zee en die gingen we opzoeken. Een oosterse schoonheid (ik geloof in wat ik zie) komt ons uitleggen hoe we ons reddingsvest in geval van nood kunnen dichtriemen en opblazen. Het is ongehoord ingewikkeld, ik weet zeker dat ik straks aan het verkeerde lint zal trekken en dat ik nooit tijdig het rode fluitje ga vinden waarvan verwacht wordt dat iedereen er rustig op gaat zitten blazen wanneer straks de linkervleugel brandt en naar de kabeljauwskelder gaat. Op een klein schermke voor ons konden we meevolgen waar onze boeiing naar toe vloog. Onze blauwe vogel vloog over een idyllisch besneeuwd reclamelandschap voor Oostenrijk doch dan volgen het oude Joegoslavië en Turkije en gebieden waarvan je je afvraagt: ‘wat zou dat zijn?’ Wie steeds dichter naar de evenaar wil, zal zijn tol betalen. Niks aan te doen, we moesten landen om bij te tanken. Het was heet, stikheet aan de Perzische Golf en een metalen dier dat hier een uur lang stilstaat, al is het ook bij nacht, dat wordt onhoudbaar van samengebalde hitte. Een wachtend vliegtuig dat van de hitte staat te sidderen in Abu Dhabi. Ik dacht onwillekeurig aan een kaping maar daar mocht ik niet verder aan denken. Het voedsel dat je vanonder de aluminiumfolie lospeutert, is nog Europees, maar wie het je brengen, dragen al het purper en het oranje en blauw van het Oosten. Het is aan de wolken niet te zien, die zijn zoals thuis maar je vliegt dus nu boven de kreeftskeerkring en je maakt een grote boog naar de evenaar toe. Gewoon prachtig! Het waren dingen die je vroeger op school moest leren. De kreeftskeerkring en de steenbokskeerkring. Ik vond het mooie namen maar ze juist situeren dat was wat anders. Vooral omdat de onderwijzeres er zelf bij zei dat ze in feite niet bestonden. Zij tekende ze wel, maar ze lagen daar niet. En ik heb nooit geloofd in wat ik niet zag liggen.
Ondertussen waren mijn medereizigers in slaap gevallen, zo konden ze die schoonheid van buiten niet aanschouwen en ik liet ze verder snurken.
We vliegen nu in de richting van de evenaar. Als er de eerstvolgende uren met dit toestel iets mis gaat,dan hebben onze kinderen hun voorgeslacht voorbij Zuid-Jemen in de Arabische Zee liggen. Dat klinkt attractief exotisch maar ik voel er niets voor. Ik behoor nog tot de ouderwetse generatie die (nu al) denkt als ik daar ooit lig, kom dan af en toe toch nog maar eens langs. Zomaar. En dat is te duur voorbij Zuid-Jemen, een mens moet zijn kinderen niet op onnodige kosten jagen.
De luchthaven heet Katunayake en als er hier voorbij de douane niemand staat met een houten bordje met onze naam erop, dan wordt het bedenkelijk. Zelfs Stanley had destijds zijn voorzorgen genomen en Livingstone ergens opgesteld. Het klopt. Er komt een grote geruststelling over mij wanneer ik mijn eigen naam lees, weliswaar met een dikke fout erin maar daar struikel ik nu niet over. Het is een kleine tengere man met oogjes van donker saffier doch achteraf zal blijken dat ze hier allemaal klein en tenger zijn en dat saffier hun eerste exportartikel is. De man heet Nilamé en ik kon het niet laten om Melanie te zeggen constant tegen hem. Nilamé vouwt de handen tegen elkaar, buigt het hoofd en zegt dat Boeddha ons een lang en gelukkig leven zal schenken en daar twijfelden niemand van ons vier aan. Mochten de deken of de paus ons minder gunstig genegen zijn, dan kunnen we ons dus nog altijd op het Oosten beroepen. We kregen allemaal twee slingers van witte jasmijnen om onze hals gehangen die onnoemelijk zoet geurde doch zo zal het over het hele eiland zijn. Frangipanebomen, witte en oranje en gele. De uit elkaar spattende uitbundige oranje vuurbloemen en de reusachtige witte trompetbomen waaronder je kunt gaan liggen om gratis dronken te worden. De honderd soorten orchideeën waarvan morgen zal blijken dat ze naar chocolade ruiken en anderen naar vanille, appelsien en citroen.