Ze hebben de tweede wereldoorlog te vroeg beëindigd, echt slechte tijden heb ik eigenlijk nooit gekend, ik ben opgegroeid in de beste jaren ...
Nochtans was er bij mij thuis geen rijkdom, één generatie vroeger waren het langs beide kanten nog kleine boeren en langs vaders zijde zelfs heel arme boeren met een groot gezin. Dat groot gezin was natuurlijk gedeeltelijk de reden voor de armoede, zo vertelde mijn vader altijd dat ze van school naar huis liepen, want wie eerst thuis was kon de grootste boterham kiezen.
Zij waren al opgeklommen tot "werkmensen" en dat was al een trapje hoger, maar ja, een kleine, gebouwd juist voor de oorlog, dan de oorlog, daarna weer een kleine ... waarschijnlijk het verhaal van zovele mensen. De combinatie oorlog-boerderij die er nog was en het feit dat vader ook toen werk had maakte het wel enigszins draaglijk, ze hebben tenminste geen honger gekend. Als ik er een jaar moet uitpikken dat de start betekent van de komende welvaart dan noem ik 1948, de ergste gevolgen van de oorlog waren voorbij, einde van de rantsoenering, de operatie Gutt, het Marshalplan, vanaf toen werd het morgen altijd beter dan vandaag. Einde de jaren 50 begon dat te versnellen en in de gouden jaren 60 stond daar geen maat meer op, arbeiders konden bij manier van spreken kiezen waar ze wilden gaan werken. In die jaren ben ik opgegroeid, alleen hebben ze thuis die opgang niet meegemaakt in die mate omdat mijn vader niet meer kon werken, rugklachten, operatie, ongeschoold, dus op invaliditeit.
Wat er nodig was hadden we, er was geen armoede, maar luxe kon er zeker niet van af, dus ook onze cadeautjes waren klein, soldaatjes, een boek, een houten treintje of een vrachtwagentje. Ook de cadeautjes voor de grote mensen waren van hetzelfde, simpele dingen die ze dan nog nodig hadden ook, pantoffels, een sjaal, maar mooi verpakt en met warmte en liefde gegeven. We waren niet jaloers op anderen in de straat die al een auto hadden, nieuw of meestal tweedehands, ook niet op mijn kameraden die een elektrische trein kregen in plaats van een houten treintje. Voor mijn sinterklaas kan ik het onmogelijk beter zeggen dan Toon Hermans met zijn te kleine schaatsen (hoewel zijn bal gehakt beter was), maar eigenlijk treurde er niemand om, ik zeker niet want ik wist niet beter. Zoals ik elders al geschreven heb hadden we buiten al alles, dus meer kun je toch niet krijgen, en met een mes konden wij takken snijden, daar kon je een afgevallen appel opprikken en daar gooide je heel ver mee, met een gepikt stuk koord van thuis konden we daar bogen mee maken om TLL jaloers mee te maken, maar hij heeft dat natuurlijk ook gedaan ... Met mooi speelgoed moest je thuis spelen, en daar waren moeders, dus daar loerden verboden en opdrachten en Leve de straat, met zeven jaar internaat tot gevolg.
Later toen ik zelf kinderen had bleven we dezelfde principes toepassen, de cadeautjes met kerstmis stelden nu ook zoveel niet voor, het was eerder een symbool en het was gezellig, een kerstboom met de vloer daaronder zo vol pakjes dat niemand er zijn weg nog in vond, het uitdelen tussen het eten door, de tafel vol gekleurd en verscheurd papier, maar vooral de warmte en de gezelligheid. Mijn kinderen hebben nog enigszins geluk gehad omdat we heel rustig wonen, ze hadden nog een stuk straat en een bos dat nog niet afgesloten is, maar of de kleinkinderen ook nog dat geluk gaan hebben ?
Nochtans was er bij mij thuis geen rijkdom, één generatie vroeger waren het langs beide kanten nog kleine boeren en langs vaders zijde zelfs heel arme boeren met een groot gezin. Dat groot gezin was natuurlijk gedeeltelijk de reden voor de armoede, zo vertelde mijn vader altijd dat ze van school naar huis liepen, want wie eerst thuis was kon de grootste boterham kiezen.
Zij waren al opgeklommen tot "werkmensen" en dat was al een trapje hoger, maar ja, een kleine, gebouwd juist voor de oorlog, dan de oorlog, daarna weer een kleine ... waarschijnlijk het verhaal van zovele mensen. De combinatie oorlog-boerderij die er nog was en het feit dat vader ook toen werk had maakte het wel enigszins draaglijk, ze hebben tenminste geen honger gekend. Als ik er een jaar moet uitpikken dat de start betekent van de komende welvaart dan noem ik 1948, de ergste gevolgen van de oorlog waren voorbij, einde van de rantsoenering, de operatie Gutt, het Marshalplan, vanaf toen werd het morgen altijd beter dan vandaag. Einde de jaren 50 begon dat te versnellen en in de gouden jaren 60 stond daar geen maat meer op, arbeiders konden bij manier van spreken kiezen waar ze wilden gaan werken. In die jaren ben ik opgegroeid, alleen hebben ze thuis die opgang niet meegemaakt in die mate omdat mijn vader niet meer kon werken, rugklachten, operatie, ongeschoold, dus op invaliditeit.
Wat er nodig was hadden we, er was geen armoede, maar luxe kon er zeker niet van af, dus ook onze cadeautjes waren klein, soldaatjes, een boek, een houten treintje of een vrachtwagentje. Ook de cadeautjes voor de grote mensen waren van hetzelfde, simpele dingen die ze dan nog nodig hadden ook, pantoffels, een sjaal, maar mooi verpakt en met warmte en liefde gegeven. We waren niet jaloers op anderen in de straat die al een auto hadden, nieuw of meestal tweedehands, ook niet op mijn kameraden die een elektrische trein kregen in plaats van een houten treintje. Voor mijn sinterklaas kan ik het onmogelijk beter zeggen dan Toon Hermans met zijn te kleine schaatsen (hoewel zijn bal gehakt beter was), maar eigenlijk treurde er niemand om, ik zeker niet want ik wist niet beter. Zoals ik elders al geschreven heb hadden we buiten al alles, dus meer kun je toch niet krijgen, en met een mes konden wij takken snijden, daar kon je een afgevallen appel opprikken en daar gooide je heel ver mee, met een gepikt stuk koord van thuis konden we daar bogen mee maken om TLL jaloers mee te maken, maar hij heeft dat natuurlijk ook gedaan ... Met mooi speelgoed moest je thuis spelen, en daar waren moeders, dus daar loerden verboden en opdrachten en Leve de straat, met zeven jaar internaat tot gevolg.
Later toen ik zelf kinderen had bleven we dezelfde principes toepassen, de cadeautjes met kerstmis stelden nu ook zoveel niet voor, het was eerder een symbool en het was gezellig, een kerstboom met de vloer daaronder zo vol pakjes dat niemand er zijn weg nog in vond, het uitdelen tussen het eten door, de tafel vol gekleurd en verscheurd papier, maar vooral de warmte en de gezelligheid. Mijn kinderen hebben nog enigszins geluk gehad omdat we heel rustig wonen, ze hadden nog een stuk straat en een bos dat nog niet afgesloten is, maar of de kleinkinderen ook nog dat geluk gaan hebben ?
