TLL had ons ondertussen alles verteld van die schietwedstrijd die hij gewonnen had, de ballonvaart en het onverwachts overboord duikelen. Hij trachtte te overleven met bosbessen en bananen die, hoe hoger men zich bevond, hoe zeldzamer werden. Water was er genoeg in voorraad in de bergkloven, het druipte als stalactieten naar beneden langs de ellenlange rotswanden. Zijn kleren die hem tot de eer van koning strekte durfde hij niet uit te doen, kwestie van niet te bevriezen en aan wassen daar had hij een broertje aan dood. ’t Stropke had ondertussen als ervaren ballonier, de dikke roze olifant ergens op een verlaten maar dichtbij ons kamp, op een keukengrote plateau aan de grond kunnen zetten. Nu hoefden ze alleen nog maar op dat geluid af te gaan dat ze hoorde in de verte. Met een flinke hakbijl baanden ze zich een weg door het dikke loverte en zo kwamen ze uiteindelijk op de plek waar ook wij stonden met de gevangen TLL, die we nog uit vroegen over zijn avontuur ter lucht en ter oerwoud. Plots kwam er achter ’t Stropke een vrouwelijk persoon vandaan. Zij leek sprekend op Kwezelke, maar aangezien ik bij de speurdersgroep behoorde, vroegen we ons dan ook af: wie was nu die nette dame daar met het scheefgezakte blonde haar over het gezicht?
Heel verbaasd riep Zandmannetje: “mattilleke, mattiiiiiiiilleke, vrouwke toch, wat kom jij hier doen, waar ben jij in verzeild geraakt”?
Geen van ons allen wisten dat Zandman met Mathilde op zo een goede voet stonden en dat kroontje met die ‘M’ erop dat had toch een zekere achterdocht bij ons moeten wekken? Nu begreep ik het ineens: Sandman had niet in de pc van mij ingebroken maar in die van de prinses. Ze waren in het geheim brieven naar elkander aan ’t sturen zonder dat de prins er iets vanaf wist. Klaas Vaak had haar zo overtroefd met zijn kolderverhalen en zijn leuke gedichtjes dat zij de prins op het witte paard achter zich liet om haar zwarte ridder te gaan opzoeken. Op de wedstrijd mocht zij de trofee uitdelen en daar had ze vernomen over de ballonvaart. Ze nam plaats in de ballon incognito en deed alsof ze Kwezelke was. In eerste instantie hoopte ze boven de Meir in Antwerpen over te varen, gewoon om hem te kunnen zien of tenminste te kunnen horen als hij zoals iedere keer onder de douche stond en heeeel hard kweelde van: “Mathilda,.. Mathilda..” Maar dat ze haar droomprins veel vlugger zou tegenkomen, dat had ze niet verwacht, dat had ze zelf nog niet durven dromen.
Wat nu? Wilde de zandkoek van twee cakes eten? Nee hoor, nu zou hij moeten kiezen, ofwel dat gedrocht van een prinses waar hij een leven zou tegemoet gaan met gouden lepelkes om zijn zure pap te eten of een gewoon volkskind dat tenminste nog aardappelpuree kon gereed maken.
Kwezelke zonderde zich af, ze wilde zich niet bemoeien met die aardse dingen, de tijd zou wel raad brengen. Koos de Sandwich voor de magere prinses dan trok Kwezel de sluier aan want van samsam daar hield ze niet van. Ze zou zich terugtrekken in een boeddhistisch klooster en de rest van haar leven aan boetedoening wijden, op sandalen lopen en de koersbroek hing ze dan meteen ook maar aan de haak, geef toe, hebben jullie al een fietsende nonnenpij zien voorbij komen?
Mààr, daar was nog een mààr, wie was dan die persoon die zich voor Ed had uitgegeven? Daar Ed zich ook bij ons bevond moest er nog een verloren gewaande ronddolen. Een stem uit het ijle bracht de oplossing.Het was niet de medicijnman die achtergebleven was op zoek naar geheimzinnige kruiden om wondjes te repareren maar en nu komt het: het was… ‘De Graaf van Monte Christo’!!!! ook hij had gehoord op de radio van die bewuste wedstrijd en dat er een schone frêle prinses de prijzen zou uitreiken. Zonder dat het iemand gemerkt had wist hij zich in de ballon te verstoppen en onderweg kieperde hij de boordradio overboord zodat niemand een bericht kon beluisteren dat er twee geheimzinnige en donkere figuren als vermist werden opgegeven.
Voordat we richting Zaventem kozen en omdat nu alles toch nog goed was gekomen, we waren weer als een oud stelletje beste vrienden bij elkaar, zou dat natuurlijk afgesloten worden met een spetterende en niet te vergeten knalfuif op het eiland. En wie zouden dat beter kunnen organiseren als onze twee feestbeesten : de geliefde Brombeer en ons aller Ed!
Heel verbaasd riep Zandmannetje: “mattilleke, mattiiiiiiiilleke, vrouwke toch, wat kom jij hier doen, waar ben jij in verzeild geraakt”?
Geen van ons allen wisten dat Zandman met Mathilde op zo een goede voet stonden en dat kroontje met die ‘M’ erop dat had toch een zekere achterdocht bij ons moeten wekken? Nu begreep ik het ineens: Sandman had niet in de pc van mij ingebroken maar in die van de prinses. Ze waren in het geheim brieven naar elkander aan ’t sturen zonder dat de prins er iets vanaf wist. Klaas Vaak had haar zo overtroefd met zijn kolderverhalen en zijn leuke gedichtjes dat zij de prins op het witte paard achter zich liet om haar zwarte ridder te gaan opzoeken. Op de wedstrijd mocht zij de trofee uitdelen en daar had ze vernomen over de ballonvaart. Ze nam plaats in de ballon incognito en deed alsof ze Kwezelke was. In eerste instantie hoopte ze boven de Meir in Antwerpen over te varen, gewoon om hem te kunnen zien of tenminste te kunnen horen als hij zoals iedere keer onder de douche stond en heeeel hard kweelde van: “Mathilda,.. Mathilda..” Maar dat ze haar droomprins veel vlugger zou tegenkomen, dat had ze niet verwacht, dat had ze zelf nog niet durven dromen.
Wat nu? Wilde de zandkoek van twee cakes eten? Nee hoor, nu zou hij moeten kiezen, ofwel dat gedrocht van een prinses waar hij een leven zou tegemoet gaan met gouden lepelkes om zijn zure pap te eten of een gewoon volkskind dat tenminste nog aardappelpuree kon gereed maken.
Kwezelke zonderde zich af, ze wilde zich niet bemoeien met die aardse dingen, de tijd zou wel raad brengen. Koos de Sandwich voor de magere prinses dan trok Kwezel de sluier aan want van samsam daar hield ze niet van. Ze zou zich terugtrekken in een boeddhistisch klooster en de rest van haar leven aan boetedoening wijden, op sandalen lopen en de koersbroek hing ze dan meteen ook maar aan de haak, geef toe, hebben jullie al een fietsende nonnenpij zien voorbij komen?
Mààr, daar was nog een mààr, wie was dan die persoon die zich voor Ed had uitgegeven? Daar Ed zich ook bij ons bevond moest er nog een verloren gewaande ronddolen. Een stem uit het ijle bracht de oplossing.Het was niet de medicijnman die achtergebleven was op zoek naar geheimzinnige kruiden om wondjes te repareren maar en nu komt het: het was… ‘De Graaf van Monte Christo’!!!! ook hij had gehoord op de radio van die bewuste wedstrijd en dat er een schone frêle prinses de prijzen zou uitreiken. Zonder dat het iemand gemerkt had wist hij zich in de ballon te verstoppen en onderweg kieperde hij de boordradio overboord zodat niemand een bericht kon beluisteren dat er twee geheimzinnige en donkere figuren als vermist werden opgegeven.
Voordat we richting Zaventem kozen en omdat nu alles toch nog goed was gekomen, we waren weer als een oud stelletje beste vrienden bij elkaar, zou dat natuurlijk afgesloten worden met een spetterende en niet te vergeten knalfuif op het eiland. En wie zouden dat beter kunnen organiseren als onze twee feestbeesten : de geliefde Brombeer en ons aller Ed!
