
Ik stam nog uit de tijd, dat oma & opa (
toen nog de vavva en moemoe en/of pepé & memé genoemd) als "kinderopvang" fungeerden.
En mijn opoe zaliger placht toen vaak te zeggen;
"Met zo'n kadékes in huis, moet ge ogen op uw...."
Q" hebben.
(
want "gat" durf ik hier niet citeren.

).
Iedereen, die zo'n pamperdragers op weg heeft geholpen om zindelijk te worden, weet maar al te goed, dat ze op handen en knieën een woonkamer doorkruisen aan ongekende snelheden. De ouders waken er dan meestal over, om van-alles-en-nog-wat, een trapje hoger te zetten. Buiten het bereik van twee leergierige oogjes en tien graaiende vingertjes.
Maar zodra ze zich als tweevoetertjes beginnen voort te bewegen, moet alweer een heleboel extra in veiligheid gebracht worden.
En zolang de brokken zich tot meubilair en erop staande siervoorwerpen beperkt, komt het niet in het nieuws.
Wat ik wel betreur is dat een kinderopvang direct aan de schandpaal eindigt, omdat er een ongelukje gebeurt.
Terwijl de medewerk(st)ers van Kind & Gezin allicht hun haren ten berge zouden rijzen, als ze in een modaal gezin thuis zouden gaan inspecteren en vaststellen welke pijnpunten er daar zoal in 't oog springen.
Ps.: Wat de accidenten in RVT's (
opvangtehuizen voor bejaarden) betreft...Tja, 't is wat pijnlijk maar daar zijn helaas mensen bij die terug een beetje kind(s) worden...
sw