A Claude

CLOCLO IS HOMO?
Vroeger, toen ik nog een jongetje was, kreeg ik soms extra aandacht van oudere mannen. Ik stelde mij er geen vragen bij maar mijn ouders wel. Toen ik op mijn tiende voor het eerst een pretpark bezocht, zat ik naast een stinkende grijsaard klaar voor een rit in de achtbaan. De man begon te babbelen met mij, vriendelijk, te vriendelijk en plots voelde ik zijn hand op mijn dijen, wat ik bijzonder onaangenaam vond. Ik schreeuwde het uit van angst maar mijn ouders dachten dat ik bang was van de pretparkattractie en bleven wuiven naar mij. Toen de lijdensweg eindelijk gedaan was liep ik al wenend naar papa en mama. Was ik dan toch een bang mietje?

Op mijn achttiende, toen ik vanwege mijn storend rebels gedrag op drie jaren tijd negen scholen had afgeschuimd, kwam ik in het beroepsonderwijs terecht. Terwijl ik drie jaar Latijn-Grieks heb gedaan. Ja, dat was over en uit, gelukkig had ik in de nieuwe school een vriend, Gerrit, die uit hetzelfde adellijke nest was gevallen. Gerrit zat graag naast mij in de klas maar op een kille winteravond op het schoolplein kwam hij dicht naast mij staan, veel te dicht en jawel onverwacht probeerde hij me te kussen. Ik gaf hem meteen een schop in zijn edele delen. Gerrit pufte van de pijn en excuseerde zich: "Claude, ik dacht dat je net als mij voor de jongens was, ik heb wellicht verkeerde signalen ontvangen, sorry!" En ja, ik pakte mijn boekentas en zag Thomas, de leider van een gedrogeerde schoolbende onze richting uitkijken. "Verdorie" dacht ik.

Een tiental minuutjes later zat ik samen met dertig leerlingen in de klas, de chauffage stond aan, het was de les geschiedenis, deze keer over onze verre voorouders. En plots zongen drie etters van de bende van Thomas: Cloclo is homo, Cloclo is homo"

Ik verroerde eerst geen vin, stond rustig op en wandelde naar het groene schoolbord. Daar nam ik een wit krijtje en knikte naar de leraar geschiedenis, die knikte vriendelijk terug en deed een stapje naar achter.

Langzaam schreef ik: "Claudius homo sapiens est et non urinat in ventum"

De leraar Geschiedenis knikte alweer begripsvol en vertaalde deze Latijns uitdrukking voor de hele klas: "Claudius is een wijs mens en plast niet tegen de wind in"
De hele klas brulde van het lachten en bevrijdend, de kopstukken van Thomas' bende zaten immers met de mond vol tanden. Sinds die dag ga ik niet meer door het leven als een homo erectus.

CLAUDE MONEY
Geloof het of niet, maar mijn vader had dezelfde voornaam als ik: 'Claude'. Toen mijn moeder in verwachting was van mij zochten mijn ouders naar een gepaste naam. Laurent of Olivier? Of Serge? Ach, neen! Ze kwamen er niet uit.

Plots moest vader voor lange tijd op 'zakenreis' in Frankrijk. Die winternacht telefoneerde hij naar mijn hoogzwangere moeder: Vif, we geven ons tweede kind gewoonweg de naam 'Claude'. Zij aarzelde even en geeuwde: 'Ok Claude, we geven hem de naam Claude.

Vele heftige chaotische jaren later waren mijn ouders gescheiden, maar bleven goede vrienden. Op mijn dertiende betrad ik voor het eerst vaders kamertje te Brussel, dat zich op de vijfde etage van een oud vervallen herenhuis bevond. Ik was niet eens geschrokken van de engheid van zijn 'woonst'. Wat me wel opviel waren de twee mooie schilderijen die aan de vergeelde muren hingen. Vader glimlachte naar mij: 'Dit zijn werken van Monet, Claude Monet, een bekende Franse impressionistische kunstschilder’. Zwaar kuchend ontstak vader heerlijk geurende tabak in zijn elegante pijp.

Vader was altijd kunstminnend geweest. Toen hij twintig was opende hij een antiekzaak ergens in Namen aan de Maas. In de buurt stond hij al gauw bekend als een kenner en na korte tijd verwierf hij zich een villa, ook aan de Maas. Hij trouwde met een dame van hoge komaf, kreeg drie mooie kinderen, kocht twee sportwagens en een gevaarlijke waakhond.

Aan het eind van zijn berooide leven vertelde hij mij op een ochtend, bij een kopje koffie, hoe het allemaal zo ver is kunnen komen met hem. Hij had maar één verklaring: mijn opa die mijningenieur was, nam hem reeds op jonge leeftijd mee naar vergaderingen van de Beurs en daar kreeg Clo-clo porto à volonté. Ja, hij was een echte fils à papa, die vaak werd geïnviteerd op feestjes van zijn vrienden: andere snobs en rijkeluiskinderen. Voor hij het goed wist had Claude een ernstig drankprobleem. Desondanks bleef hij grote kunstwerken verzamelen.

In die periode kreeg mijn vader vanwege zijn buitensporige materialistische ambities de bijnaam: Claude Money! Werd de druk zo voor vader te groot? Waren de verwachtingen van zijn ouders te hooggespannen?

Ach, helaas kon Claude vlak voor zijn dood geen money voor zijn twee Monets krijgen, het waren immers reproducties, zonder veel waarde!