Onze gasten, Veronica 24 jaar katholiek en Oliver 22 jaar protestant, verschenen goed uitgerust aan de ontbijttafel waar ze eerst samen baden. Bij Veronica thuis is het de gewoonte nooit te eten vooraleer te bidden.
Ik nam deel aan het ochtendgebed in de kerk. De stoelen vooraan in de kerk waren opzij geplaatst zodat de jongeren, een honderdtal, op de mat konden plaatsnemen en voor het altaar zag ik een zee van brandende kaarsjes.
Onmiddellijk werd ik aangesproken door een Duitstalig meisje, ze vroeg mij of ik Duits verstond, ik bevestigde. De vraag was of ik een deel van Psalm 146 wou voorlezen en later een van de voorbeden, gelukkig in onze eigen taal.
Eigenlijk vond ik het wonderlijk dat ik, als enige Vlaming mocht deelnemen aan deze viering, waarom ik, vroeg ik mij af, maar ik voelde het als een eer. Of ik samen met de jongeren op de grond wou gaan zitten, maar daar bedankte ik voor en nam plaats op een stoel vooraan.
Daarna volgden voorbeden in het Duits, het Engels, het Pools en het Tsjechisch. Het Onze Vader werd gebeden elk in zijn eigen taal, het leek wel Babel, maar ieder besefte dat hij bad tot dezelfde vader.
De eenvoudige sfeervolle liederen spreken aan, melodieus met veel herhalingen, je krijgt er koude rillingen van, je voelt je verbonden met de ganse gemeenschap tot in de kern van je ziel.
Gedurende de dienst werden ook momenten van stilte ingebouwd, huiveringwekkende stilte, de jongeren voorovergebogen in persoonlijk gebed.
Daarna werden gesprekgroepjes gevormd. De volgende vragen kwamen aan bod: welke vreugde en uitdagingen ervaar ik in mijn leven? Waar vind ik de moed om mijn grenzen te accepteren? Ons leven ontvangen als een geschenk: wat verandert dit aan de manier waarop ik mijn bestaan en dat van anderen zie? Diepzinnige overwegingen.
Deze namiddag nemen de jongeren deel aan allerlei workshops in Brussel. Later meer hierover!
gustilpe