Ik ben spooky,
Ik mis mijn honden na al die jaren nog zo ontzettend erg. Vooral als ik me eenzaam voel. (en dat is regelmatig)
Ik kom dikwijls al dan niet aangemeld langs op seniorennet om te lezen maar dierf tot hiertoe nie echt te reageren.
Ik weet niet of ik dit goed doe, maar wil het ook eens proberen.
Toen ik mijn hond Jorka heb moeten laten inslapen brak mijn hart een wonde die nooit zal helen. (ik heb haar bijgestaan tot ze me verlaten heeft)
Ook onze Helge 6 jaar later.
Ik heb toen een afscheidsgedichtje gemaakt hetgeen ik al zo lang hier wou plaatsen. Dus met deze probeer ik het dan maar.
Vaarwel
Lieve Jorka - Lieve Helge
1980-1991 1983-1997
Bedankt dat ik je vriendin mocht zijn,
Met jou voelde ik me fijn.
Jij was er steeds als ik je nodig had,
Jij was zo lief en zo zacht.
Zowel Liefde als leed,
Heb je met me gedeeld.
Zelfs als ik een blunder beging,
Was jij het die mij opving.
Wanneer ik het niet meer zag zitten,
Kwam jij bij me liggen.
Jij verstond mij zonder één woord,
En legde je kop op mijn schoot.
De vriendschap die jij me gaf,
Kwam recht uit je hart.
Het was nooit gemaakt,
Dat is wat mij zo raakt.
Was ik boos of had ik verdriet,
Jij was het die mij nooit in de steek liet.
Je vriendschap was zo oprecht,
Nu kan ik niet meer bij jou terecht.
Jorka, Helge Ik mis jullie zo,
Daar zijn geen woorden voor.
Wat er blijft heel diep van binnen,
Zijn de mooie herinneringen.
Rust zacht mijn trouwe vriend,
Want dat heb je zeker verdiend.
Je zal altijd in mij blijven leven,
Want ik zal jullie nooit vergeten.
Bedankt.
Laat "voor-oordelen" varen, kun je alleen maar "voordeel" uit halen
