----------
Beloeil.
Onlangs las ik het verhaal van Silver Wolf over het kleine jongetje op vakantie aan zee. Dat bracht bij mij de herinnering boven over een bijna exact dezelfde vakantie. Met dit verschil dat het niet via de mutualiteit gebeurde maar via het werk van mijn vader. Verder was zijn rol het kleine jongetje, de mijne het kleine meisje.
Het was oorlog, de zaak waar mijn vader werkte was vrij sociaal aangelegd, de kinderen van hun personeel, tussen een bepaalde leeftijd, mochten naar de Ardennen. Ook ik was één van de kleinsten, ook mijn 4 jaar oudere broer was mee. Om van Hasselt tot Brussel te geraken met de trein was toen al een avontuur. We spreken over het begin van de Grote Oorlog. Overal chaos niets liep of gebeurde nog normaal. Op de perrons liepen naast het stationspersoneel overal de Duitsers, gewapend, grijs en schreeuwend. ‘ Snel, snel ‘ was hun motto maar dan in het Duits. De personeelchef en nog een paar dames die de groep kinderen begeleidden ( een 40-tal ) moesten de papieren tonen, die werden nauwkeurig nagekeken en gestempeld. De angst was duidelijk leesbaar in de ogen van zowel de kinderen als de volwassenen. In Brussel met die ganse troep overstappen richting Ardennen, bagage inbegrepen, was al een huzarenstuk.
De exact gevolgde weg weet ik niet meer, we kwamen op de plaats van bestemming en verschiet niet, het kasteel van Beloeil zou voor een maand onze thuis worden. De ‘ Prince de Ligne ‘ stond een vleugel van zijn kasteel af ‘ pour les pauvres petites Flamands ‘. Als de prins op de binnenplaats voorbij kwam met witgrijzend haar stonden we aan de grond genageld. Maatpak, uitgestreken gezicht, de welwillendheid droop eraf, allure tot en met. Het was ook bij ons, jongens en meisjes apart wat menige traan heeft gekost aan de kleine meisjes. Al het personeel was Franstalig en daar zit je dan als klein ongelukkig provinciaaltje.
Wat we allemaal gedaan hebben is voor het grootste gedeelte aan mij voorbijgegaan, af en toe tijdens een wandeling zag ik mijn broer en rolden de tranen weer vlotjes. Wat ons beide alleen maar een berisping opleverde. We begonnen de laatste week en telden de dagen af om huiswaarts te keren. Toen sloeg voor mij het noodlot toe.
Op een morgen werd ik gloeiend van de koorts wakker, door een verzorgster werd ik naar ‘ infirmerie ‘ gebracht, gewikkeld in een deken. Toen een tijdje later de dokter kwam was de diagnose ‘ rode hond ‘ met als gevolg dat ik in quarantaine moest. Langs een grote wenteltrap werd ik in het torenkamertje gelegd, waarvan later bleek, dat daar ook de verpleegster sliep. Dagelijks een solferbad daarna gewikkeld in een wit met blauwe streepjes lang kleed terug in bed gestopt. Waar mijn eigen spulletjes waren weet ik niet, dat kleed was zo hard gesteven, kraakte bij elke beweging, de stof was ruw en hard.
De vertrekdatum was eindelijk daar, het trieste gevolg was dat ik niet naar huis mocht en mijn broer door het raam van dat kleine kamertje zag vertrekken. Als kind weet je niet wat je overkomt, moederziel alleen in een voor mij vreemd land met een onverstaanbare taal.
Twee weken heeft dat nog geduurd tot er op een dag een auto op de binnenplaats stopte waar mijn vader en dezelfde personeelchef uitstapten.
Daarna verliep de reis voor ons per auto, waren we heel wat sneller thuis dan met de trein.
Als ik mijn ogen sluit zie ik nog het beeld van mijn moeder die ik zes weken gemist had, de tranen in haar ogen van blijdschap ditmaal. Ze droeg een bloemetjesjurk, blauw met lichtere kleur bloementjes. Zoiets vergeet je als kind niet! Beelden voor het leven.
Later toen ikzelf kleinkinderen had heb ik dat hele gebeuren eens verteld, onze kinderen vonden het een ideale gelegenheid om met z’n allen een bezoekje te brengen aan Beloeil. Aan de zijkant van het kasteel heb ik hen het kleine torenraampje getoond waar ik heel die tijd verplicht gelogeerd had. Met grote verbazing heb ik gezien hoe alles er veranderd was, er was een cafetaria toegankelijk voor het publiek, er stond een kraampje waar je supergrote zakken met verharde pistolets kon kopen om de karpers te voeren vanaf de kleine brug over de slotgracht. Zo hadden onze kleinkinderen toch ook hun plezier beleefd aan Beloeil.
Bomi
( 2008 )
- - - -
- - - - - - Het pijltje wijst mijn ' gevangenis ' aan.
Beloeil.
Onlangs las ik het verhaal van Silver Wolf over het kleine jongetje op vakantie aan zee. Dat bracht bij mij de herinnering boven over een bijna exact dezelfde vakantie. Met dit verschil dat het niet via de mutualiteit gebeurde maar via het werk van mijn vader. Verder was zijn rol het kleine jongetje, de mijne het kleine meisje.
Het was oorlog, de zaak waar mijn vader werkte was vrij sociaal aangelegd, de kinderen van hun personeel, tussen een bepaalde leeftijd, mochten naar de Ardennen. Ook ik was één van de kleinsten, ook mijn 4 jaar oudere broer was mee. Om van Hasselt tot Brussel te geraken met de trein was toen al een avontuur. We spreken over het begin van de Grote Oorlog. Overal chaos niets liep of gebeurde nog normaal. Op de perrons liepen naast het stationspersoneel overal de Duitsers, gewapend, grijs en schreeuwend. ‘ Snel, snel ‘ was hun motto maar dan in het Duits. De personeelchef en nog een paar dames die de groep kinderen begeleidden ( een 40-tal ) moesten de papieren tonen, die werden nauwkeurig nagekeken en gestempeld. De angst was duidelijk leesbaar in de ogen van zowel de kinderen als de volwassenen. In Brussel met die ganse troep overstappen richting Ardennen, bagage inbegrepen, was al een huzarenstuk.
De exact gevolgde weg weet ik niet meer, we kwamen op de plaats van bestemming en verschiet niet, het kasteel van Beloeil zou voor een maand onze thuis worden. De ‘ Prince de Ligne ‘ stond een vleugel van zijn kasteel af ‘ pour les pauvres petites Flamands ‘. Als de prins op de binnenplaats voorbij kwam met witgrijzend haar stonden we aan de grond genageld. Maatpak, uitgestreken gezicht, de welwillendheid droop eraf, allure tot en met. Het was ook bij ons, jongens en meisjes apart wat menige traan heeft gekost aan de kleine meisjes. Al het personeel was Franstalig en daar zit je dan als klein ongelukkig provinciaaltje.
Wat we allemaal gedaan hebben is voor het grootste gedeelte aan mij voorbijgegaan, af en toe tijdens een wandeling zag ik mijn broer en rolden de tranen weer vlotjes. Wat ons beide alleen maar een berisping opleverde. We begonnen de laatste week en telden de dagen af om huiswaarts te keren. Toen sloeg voor mij het noodlot toe.
Op een morgen werd ik gloeiend van de koorts wakker, door een verzorgster werd ik naar ‘ infirmerie ‘ gebracht, gewikkeld in een deken. Toen een tijdje later de dokter kwam was de diagnose ‘ rode hond ‘ met als gevolg dat ik in quarantaine moest. Langs een grote wenteltrap werd ik in het torenkamertje gelegd, waarvan later bleek, dat daar ook de verpleegster sliep. Dagelijks een solferbad daarna gewikkeld in een wit met blauwe streepjes lang kleed terug in bed gestopt. Waar mijn eigen spulletjes waren weet ik niet, dat kleed was zo hard gesteven, kraakte bij elke beweging, de stof was ruw en hard.
De vertrekdatum was eindelijk daar, het trieste gevolg was dat ik niet naar huis mocht en mijn broer door het raam van dat kleine kamertje zag vertrekken. Als kind weet je niet wat je overkomt, moederziel alleen in een voor mij vreemd land met een onverstaanbare taal.
Twee weken heeft dat nog geduurd tot er op een dag een auto op de binnenplaats stopte waar mijn vader en dezelfde personeelchef uitstapten.
Daarna verliep de reis voor ons per auto, waren we heel wat sneller thuis dan met de trein.
Als ik mijn ogen sluit zie ik nog het beeld van mijn moeder die ik zes weken gemist had, de tranen in haar ogen van blijdschap ditmaal. Ze droeg een bloemetjesjurk, blauw met lichtere kleur bloementjes. Zoiets vergeet je als kind niet! Beelden voor het leven.
Later toen ikzelf kleinkinderen had heb ik dat hele gebeuren eens verteld, onze kinderen vonden het een ideale gelegenheid om met z’n allen een bezoekje te brengen aan Beloeil. Aan de zijkant van het kasteel heb ik hen het kleine torenraampje getoond waar ik heel die tijd verplicht gelogeerd had. Met grote verbazing heb ik gezien hoe alles er veranderd was, er was een cafetaria toegankelijk voor het publiek, er stond een kraampje waar je supergrote zakken met verharde pistolets kon kopen om de karpers te voeren vanaf de kleine brug over de slotgracht. Zo hadden onze kleinkinderen toch ook hun plezier beleefd aan Beloeil.
Bomi
( 2008 )
- - - -
- - - - - - Het pijltje wijst mijn ' gevangenis ' aan.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
