….. vervolg
In 1998 brachten we een tweede bezoek aan onze Denis Dalton vrienden in Randfontein Mohlakeng, weer een zeer geslaagde ontvangst, in 1995 verbleven we er twee nachten maar dat vonden de vrienden te weinig, deze keer bleven we vier nachten, wij waren terug in hetzelfde gezin bij Elisabeth en Daniël.
Onze gids was een vijftigjarige Afrikaner, hij had tot een jaar voordien nooit een vaste baan gehad, had de wereld rondgereisd om verschillende culturen en godsdiensten te bestuderen, en hier en daar wat gewerkt. Hij was een heel speciaal iemand, tijdens lange busritten las hij af en toe een gebed of een gedicht voor. Hij vroeg ons of hij mee mocht naar de township, Pater Samijn vond voor hem een bijkomend gastgezin. Hij die zoveel culturen had bestudeerd kende niet eens het volk van zijn eigen land. Hij dankte ons voor de alternatieve reis.
Onze blanke vrienden uit Pretoria kwamen ons even opzoeken, we gingen even met hen mee en gingen kijken in onze vroegere straat, alle blanken zijn er weg, alle huizen van de wijk zijn nu bewoond door Afrikanen. Zo gaat het in Zuid-Afrika, jonge mensen kopen een eenvoudig huis, na enkel jaren kopen ze een beter huis, nog later een huis met zwembad…. Vermits onze wijk nabij Mamelodi ligt en apartheid in theorie niet meer bestaat kunnen Afrikanen er nu wonen en deze huizen zijn betaalbaar voor wie werk heeft.
We reisden naar een ander ‘zwart dorp’ ‘Kanana’ tegen Klerksdorp, waar pater Samijn werkte. Ook hier verbleven we enkele nachten bij gastgezinnen. Kanana is een mijnwerkersdorp, een arm dorp van 200.000 mensen. Ze stonden ons op te wachten aan de bus en begonnen te dansen en te zingen toen we uitstapten. We werden naar de kerk geleid, ze gaven ons daar een heel concert, eerst de kinderen en de jongeren, daarna de volwassenen.
Daarna kon iedereen naar het gastgezin. Wij verbleven bij Filip en Virginia.
’s Avonds namen ze ons mee, samen met nog een ander gastgezin en hun gasten naar een restaurant in Klerksdorp. Filip sprak met de restauranthouder of met een ober. Dat gesprek duurde eventjes. In het restaurant waren alleen blanken aanwezig. We werden naar een meer afgelegen hoekje geloodst. Filip bestelde ons een drankje, we bleven daar zitten, het werd laat, we hadden honger en vroegen ons af wat we daar zolang deden met één drankje. De andere dame van onze groep vroeg mij of we zelf eten zouden bestellen. Dat durfden we niet, misschien zouden Filip en Virginia en het andere gastgezin zich daar niet goed bij voelen. We dachten aan de appel die nog in onze bagage zat, we zouden die verdelen. Rond 22:00 vertrokken we. Terug in het gezin werd ons een heel menu opgediend, klaargemaakt door de kinderen terwijl we weg waren, het smaakte heerlijk, eveneens zo in het andere gezin.
Onze gastgezinnen wilden laten zien dat ze blanke gasten hadden en ook naar zo’n chique etablissement konden, zo begrepen we.
De volgende morgen, mijn man was zich nog aan het klaarmaken, ging ik met Filip naar buiten. Hij wou mij iets laten zijn van de township. Maar we stapten verder en verder. Hier en daar vroeg hij mensen of ik even naar binnen mocht kijken hoe zij leefden. De mensen waren vriendelijk en Filip fier dat hij een blanke vrouw mocht rondleiden, we gingen ook een supermarkt binnen. Voor mij was het een ongelooflijke ervaring, vijf jaar had ik in het land gewoond, nooit de kans gekregen een township te bezoeken, dat was ondenkbaar, hier en nu liep ik te voet met een Afrikaan dwarsdoor de lokatie, er was geen enkele andere blanke te zien, ik liep daar op mijn dooie gemak. We waren twee uur onderweg, mijn man wist niet waar ik was, maar Virginia vertelde hem dat ik meegegaan was met Filip, hij zat gewoon een krant te lezen toen we terug kwamen.
Voor ons vertrek vierden we samen Eucharistie, ook hier werd er uitbundig gedanst en gezongen. Tijdens de.H. Mis werden een 15-tal kindjes gedoopt, wij werden allen peter of meter. Ik werd meter van een anderhalf jarig jongentje, ik heb nog lang contact gehouden met het gezin, schreef brieven, stuurde pakjes op, hoe meer tijd verstreek hoe minder antwoord er kwam, tenslotte ook geen bericht meer op de toegezonden pakjes. Wat is er van het gezin geworden? Ik weet het niet, spijtig is dat!
wordt vervolgd....


foto 1: onthaal aan de bus in Kanana
foto 2: Andreas, de jonge man met de mooiste stem, éénmaal kon hij meekomen met de groep. Hij was onze gast. Pater Samijn betaalde zijn reis, hij was enkele jaren in 't seminarie en weggestuurd. Heeft nooit werk gehad en heeft twee kindjes. Hij heeft een stem uit de duizend. Helemaal alleen zingt hij een vijfde stem in harmonie met het koor.
Zijn hemdje was gescheurd, we overhandigden hem enkele t-shirts.
Hij is 'ziek' heel spijtig, ik zie hem dolgraag, ben er verdrietig om!
In 1998 brachten we een tweede bezoek aan onze Denis Dalton vrienden in Randfontein Mohlakeng, weer een zeer geslaagde ontvangst, in 1995 verbleven we er twee nachten maar dat vonden de vrienden te weinig, deze keer bleven we vier nachten, wij waren terug in hetzelfde gezin bij Elisabeth en Daniël.
Onze gids was een vijftigjarige Afrikaner, hij had tot een jaar voordien nooit een vaste baan gehad, had de wereld rondgereisd om verschillende culturen en godsdiensten te bestuderen, en hier en daar wat gewerkt. Hij was een heel speciaal iemand, tijdens lange busritten las hij af en toe een gebed of een gedicht voor. Hij vroeg ons of hij mee mocht naar de township, Pater Samijn vond voor hem een bijkomend gastgezin. Hij die zoveel culturen had bestudeerd kende niet eens het volk van zijn eigen land. Hij dankte ons voor de alternatieve reis.
Onze blanke vrienden uit Pretoria kwamen ons even opzoeken, we gingen even met hen mee en gingen kijken in onze vroegere straat, alle blanken zijn er weg, alle huizen van de wijk zijn nu bewoond door Afrikanen. Zo gaat het in Zuid-Afrika, jonge mensen kopen een eenvoudig huis, na enkel jaren kopen ze een beter huis, nog later een huis met zwembad…. Vermits onze wijk nabij Mamelodi ligt en apartheid in theorie niet meer bestaat kunnen Afrikanen er nu wonen en deze huizen zijn betaalbaar voor wie werk heeft.
We reisden naar een ander ‘zwart dorp’ ‘Kanana’ tegen Klerksdorp, waar pater Samijn werkte. Ook hier verbleven we enkele nachten bij gastgezinnen. Kanana is een mijnwerkersdorp, een arm dorp van 200.000 mensen. Ze stonden ons op te wachten aan de bus en begonnen te dansen en te zingen toen we uitstapten. We werden naar de kerk geleid, ze gaven ons daar een heel concert, eerst de kinderen en de jongeren, daarna de volwassenen.
Daarna kon iedereen naar het gastgezin. Wij verbleven bij Filip en Virginia.
’s Avonds namen ze ons mee, samen met nog een ander gastgezin en hun gasten naar een restaurant in Klerksdorp. Filip sprak met de restauranthouder of met een ober. Dat gesprek duurde eventjes. In het restaurant waren alleen blanken aanwezig. We werden naar een meer afgelegen hoekje geloodst. Filip bestelde ons een drankje, we bleven daar zitten, het werd laat, we hadden honger en vroegen ons af wat we daar zolang deden met één drankje. De andere dame van onze groep vroeg mij of we zelf eten zouden bestellen. Dat durfden we niet, misschien zouden Filip en Virginia en het andere gastgezin zich daar niet goed bij voelen. We dachten aan de appel die nog in onze bagage zat, we zouden die verdelen. Rond 22:00 vertrokken we. Terug in het gezin werd ons een heel menu opgediend, klaargemaakt door de kinderen terwijl we weg waren, het smaakte heerlijk, eveneens zo in het andere gezin.
Onze gastgezinnen wilden laten zien dat ze blanke gasten hadden en ook naar zo’n chique etablissement konden, zo begrepen we.
De volgende morgen, mijn man was zich nog aan het klaarmaken, ging ik met Filip naar buiten. Hij wou mij iets laten zijn van de township. Maar we stapten verder en verder. Hier en daar vroeg hij mensen of ik even naar binnen mocht kijken hoe zij leefden. De mensen waren vriendelijk en Filip fier dat hij een blanke vrouw mocht rondleiden, we gingen ook een supermarkt binnen. Voor mij was het een ongelooflijke ervaring, vijf jaar had ik in het land gewoond, nooit de kans gekregen een township te bezoeken, dat was ondenkbaar, hier en nu liep ik te voet met een Afrikaan dwarsdoor de lokatie, er was geen enkele andere blanke te zien, ik liep daar op mijn dooie gemak. We waren twee uur onderweg, mijn man wist niet waar ik was, maar Virginia vertelde hem dat ik meegegaan was met Filip, hij zat gewoon een krant te lezen toen we terug kwamen.
Voor ons vertrek vierden we samen Eucharistie, ook hier werd er uitbundig gedanst en gezongen. Tijdens de.H. Mis werden een 15-tal kindjes gedoopt, wij werden allen peter of meter. Ik werd meter van een anderhalf jarig jongentje, ik heb nog lang contact gehouden met het gezin, schreef brieven, stuurde pakjes op, hoe meer tijd verstreek hoe minder antwoord er kwam, tenslotte ook geen bericht meer op de toegezonden pakjes. Wat is er van het gezin geworden? Ik weet het niet, spijtig is dat!
wordt vervolgd....


foto 1: onthaal aan de bus in Kanana
foto 2: Andreas, de jonge man met de mooiste stem, éénmaal kon hij meekomen met de groep. Hij was onze gast. Pater Samijn betaalde zijn reis, hij was enkele jaren in 't seminarie en weggestuurd. Heeft nooit werk gehad en heeft twee kindjes. Hij heeft een stem uit de duizend. Helemaal alleen zingt hij een vijfde stem in harmonie met het koor.
Zijn hemdje was gescheurd, we overhandigden hem enkele t-shirts.
Hij is 'ziek' heel spijtig, ik zie hem dolgraag, ben er verdrietig om!
vriendschap is het kostbaarste geschenk!



