Eindstation....
De laatste stap is gezet
en ik voel angst en onmacht !
Je beseft het niet,
gelukkig !
Jouw kamer is mooi,
met grote vensters
en zicht op de natuur...
Je kijkt nu meer naar de bomen
dan naar tv.
De draad van het verhaal
kun je niet meer volgen en
er zijn te veel acteurs...
je weet na enkele minuten
niet meer wie wie is...
De vierkante ramen
lijken je nu interessanter
dan het tv scherm
want er is zoveel te beleven...
Je volgt de dans van de wolken,
je maakt er van elk iets van...
"Kijk, zeg je mij, daar een hoofd
met een grote hoed en daar
een mooie vlinder en
hier een hart.. "
Aan je dromerige uitdrukking weet ik
dat jij aan je "amoureux" denkt
want je verliefde glimlach en je ogen,
strelen de foto van mijn vader die
je toelacht...
Voor de eerste keer in tien jaar
ben ik bijna "blij" dat mijn vader niet
dezelfde weg heeft moeten volgen.
Wat mij belette gedurende al die
jaren, mijn verdriet te verwerken en
hem los te laten, was het feit dat ik
geen afscheid van hem had kunnen
nemen door dat tragisch ongeval...
Hij was zo bang van aftakeling,
van afhankelijk te worden van mensen
en medische toestellen...
Het is hem bespaard geblevent en nu,
ben ik dankbaar zelfs was het voor ons
zo moeilijk te beleven !
Nu, Maman, je bent aan het eindstation !
"Un voyage sans retour" en dat ...,
maakt mij bang en triest en ik kan
het nog niet aanvaarden !
Maar je bent niet ongelukkig
en we genieten toch
van elk moment samenzijn.
Je beseft niet meer hoe lang ik blijf,
of ik één of twee keer kwam vandaag,
maar je herkent iedereen
en vooral je weet nog wie je bent !
Je leeftijd of waar je bent en
welke dag of jaar het is, dat is zo
wazig... je verschiet elke keer als
men zegt dat je al 92 bent.
Gisteren zei je mij dan : oei, dan
heb ik niet meer veel tijd he !
En dat deed me wel pijn...want
dat besef je wel even...
Zolang ik het kan, zal ik je elke dag
zien, kussen, omarmen... nooit zal
jij je verlaten of alleen voelen maar
eenzaam per momenten... dat zeker,
vooral als ik 's avonds wegga en daar
heb ik het elke dag moeilijk mee.
Bosrankje
Vijf jaar geleden geschreven...
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....




.
.
.

.
