Amaai, 70 % van mijn lezers vragen er om, dus zal ik het maar plaatsen zekers ?
Moest ik een gedichtje maken over alle dingen in het leven die mij storen, dan zou het een gedicht zijn
Maar ik beperk het even tot de
ZOO
Ik weet morgen al niet meer
wat er gisteren is gebeurd.
Dat is zo, keer op keer,
er wordt dan ook zoveel getreurd.
Zeebeving en tsunami
gaan hand in hand,
maar in de "Wie is wie"
staan de drie rijkste van 't land.
Dat zijn de tegenstellingen
die steeds groter worden.
We reclameren op kleine dingen
en zien niet de echte horden.
Vandaag zijn Japanners aan de beurt
geef eens toe, ge kent ze niet.
't Is reeds eeuwen dat dit gebeurt
maar nu delen we "en direct" in het verdriet.
Kleurloos is 't leven in vluchtelingenkampen
terwijl op een afstandje daarvandaan
vakantiegangers in luxe elkaar bekampen
in spellekes, kunt gij dat verstaan ?
En dan zijn er ook nog die beesten,
honden die uit Spanje worden gehaald ...
uit compassie zeggen de meesten
welke spanjaard heeft daarvoor betaald ?
Hypocrisie tot in 't oneindige
mensen zijn nu eenmaal zo,
van aaibaar in bijtend eindigen,
dat is het leven, 't is een zoo.
Rapke, beseffend

De Japanners zeggen : Als er liefde is, zijn littekens van pokken even mooi als kuiltjes in de wang