'Poëzie van de dag'

Aprilse grillen.


Ton de tuinier zag het niet meer zitten na die strenge winter. Hij had hierdoor zijn toekomst uit het oog verloren. Nochtans leek de natuur plotseling herboren. In euforie keek hij naar de hemel, alsof daar al een appeltje en een peertje hingen te rijpen. Hij vond het tijd om vol verlangen de molenaar eens een ongewenst bezoek te brengen. Hij was nochtans niet alleen: Jean-Luc de haan had aan de arme man zijn graan gezeten en in de silo's de nodige visitekaartjes achtergelaten.
'Michelleke, Michelleke, 'richtte Ton zich tot de mulder. 'We trekken ten strijde tegen dat ellendig beest! Droog uw wereldtranen want de donkere winter is voorbij. Weldra bloeien opnieuw madeliefjes!'
'Toch heb ik nog wat vraagjes', opperde Michel. 'Ons Rita is naar zee en er is deze maand regelmatig storm aan de kust. Ze komt pas in de zomer terug, ze voelt zich immers goed tussen het koren. Gelukkig verwacht ze mij voor ontbijt op zondag.'
'Laat me gedichten schrijven tot ik mijn tuin in kan' probeerde Ton ondertussen zichzelf te troosten.
'Wacht nog heel even', merkte Michel op.'Aan mijn kind kan je goed zien dat de lente zich aankondigt. Dat geniet van het zonlicht weerkaatsend in een gouden ster die van onze kerstboom gewaaid is.'
'Als de kleur van tijd me mijn tuin benijdt en de buur met lawijt op zijn quad rondrijdt...' begon Ton te dichten.
'Let liever op al het dierenplezier, daar komt jong lenteleven uit voort!' wist de molenaar.
'Je hebt gelijk', gaf Ton toe. 'Ik geef me over aan de lente-euforie en zal later wel eens gedichtjes schrijven bij het beekje.'
Zo leidde hun onsamenhangend gesprek dan ten slotte toch tot een gemeenschappelijke conclusie.

Drieluik


Je vraagt me vriendelijk om je toekomst te voorspellen,
waar zijn mijn tarotkaarten, ik ben ze uit het oog verloren
maar ik zie in mijn glazen bol, je gaat weldra 2 eitjes pellen
en na je paasbiecht voel je je weer herboren

In euforie biecht je je levenszonden
zodat je later zeker naar de hemel gaat
Een appeltje en een peertje, die had je niet gevonden
maar gepikt uit de schaal van de kapelaan

Je neemt dan even tijd voor de penitentie
drie Weesgegroetjes en een klapje op je broek
Vol verlangen snak je naar een straffe koffie
van ’t merk “De Molenaar”, die je steeds drinkt na ongewenst bezoek


Jean- Luc, de haan zit op de mesthoop te verlangen
naar Michelleke, de kip van de naaste buur
“Ten strijde” kukelt hij, met blosjes op de wangen
en “het” gebeurde driemaal in de schuur…

De kip, voldaan, huilde geen wereldtranen
De donkere winter is voorbij, ze droomde op haar nest
Van madeliefjes, die ze kreeg van vele hanen
en vraagjes om te huwen, vanaf die hoop met mest…


Storm aan de kust, maar in de Kempen roert geen wind
en de kip, ze voelt zich goed tussen het koren
haar ontbijt op zondag: een bak vol graan, goudgeel getint
daarna op zoek naar pieren in grachten en in voren


Laat me een gedichtje schrijven
nog heel even, een ode aan mijn kind
voor ’t eerste zonlicht, het duister zal verdrijven
over een gouden ster, die valt, over het zingen van de wind

Als de kleur van tijd, mijn haren zal vergrijzen
wandel ik dagelijks met mijn hondje, dat is dierenplezier
Jong lenteleven, ik zie de voorjaarsbloemen rijzen
In lente-euforie, in ’t café “Het Beekje”, drink ik 3 glazen bier !


Robbe

Het is toch zo leuk nietwaar beste Robbe, om dit te maken !

We zijn elke keer zo blij om te zien dat je blijft 'meespelen'

Bedankt en tot volgende maand.

Lieve groetjes van Alter en Rankje

Vlindertje en Pimpel


Haar vleugels drogend op een lelietje-van dalen, weende een nieuwgeboren vlinder omdat haar emoties niet correleerden met wat mensen denken in het ochtendgloren. Een pimpelmees zag de lekkere brok vanop een muur, en smaalde: 'Welkom lief kindje, vlieg met me mee naar de dorpsschool langs de weg naar optimisme.'
Tijdens deze lentewandeling reageerde Vlindertje:
'Wat gaat alles vlug. Gisteren kleefde ik nog in mijn pop bij moeders rozen. Het is tegenwoordig maar één dag lente meer, de roep van de zon maakte me blij, maar nu ben ik al moe, kom, we nemen de weg terug.'
'Pas maar op voor de kat van onze buur, daar valt niet mee samen te leven, zelfs niet in moeders kamer, waar altijd plaats is voor een nieuw leven!' dacht Pimpel hardop, toen plots een lenteonweer losbarstte.
'Dans nu maar tussen de druppels door, klein meisje, sorry, meesje' plaagde Vlindertje, die wenste dat ze daarnet gezegd had dat men van meesjes lekkere coq au vin kan bereiden, met de nodige kruiden dan wel.
'Misschien zijn meeuwen geen engelen,' vond Pimpel, 'ik zag ze al vaak op vuilnishopen lekker smullen.'
'Je bengt me van de wijs, Pimpel' sprak Vlinder.'Waarom bekijk je me
met die hongerige ogen?'
'Dat ondervind je 's nachts wel', grinnikte Pimpel, dan verslind ik je en spoel je door mijn keelgat bij de waterschaal'.
En de vlinder leefde niet lang, en Pimpel was gelukkig.

Beste Frankie,

Heel blij je hier terug te zien met, zoals gewoonlijk, een mooi
en origineel verhaal !

Om je te bedanken, zie hier een ppt met het begin van jouw
tekst.

Lieve lentegroetjes in vrede, vreugde, vrijheid en vriendschap

Alter en Rankje

Ps. Ik heb het ook in jouw topic geplaatst

Heb ook getracht de titels in een verhaaltje te gieten.
Het is een voorlees-verhaal voor kinderen geworden;
hier en daar wat taalkundig geforceerd natuurlijk,
omwille van de niet-gemakkelijke opdracht.

Alleen, ik post het niet hier maar bij 'ons dagboek'.
Deze topic ligt er wat treurig bij; veel lezers,
weinig schrijvers.
Bij elk schrijfsel(ke) komt de topic weer naar boven.
Daarom ...

Voor mensen die deze topic kennen en niet 'ons dagboek' ...
ga eens kijken, doch lees er eerst blz.1, om beter te begrijpen.

Voor mensen die het verhaaltje van daar ook naar hier kunnen toveren,
doe maar en met dank.
Ik kan zo'n technische dingen niet.

groetjes,
denook